Προεκλογικός Μαραθώνιος: Υψηλό ρίσκο για όλους μας

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, η χώρα έχει εισέλθει σε μια ιδιαίτερα παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Η κυβέρνηση μάλιστα τονίζει προς κάθε κατεύθυνση ότι θα διεξαχθεί Μαραθώνιος σε ρυθμό αγώνα ταχύτητας. Η εκπεφρασμένη πρόθεσή της έχει γίνει δεκτή με μεγάλη χαρά από τους πιο παθιασμένους οπαδούς της.

Μαραθώνιος σε ρυθμό αγώνα ταχύτητας σημαίνει ότι για τους επόμενους -ίσως εννέα- μήνες θα παρακολουθήσουμε έναν βομβαρδισμό εγκαινίων, νομοθετήσεων, παροχών, υποσχέσεων και περιοδειών, σχετικά με οποιοδήποτε θέμα και οπουδήποτε στην επικράτεια. Ωστόσο, η εν λόγω πρόθεση του Μαξίμου εξαρτάται από ορισμένες προϋποθέσεις.

Πρώτη προϋπόθεση, ότι πλείστα σημαντικά στελέχη θα πρέπει να λείπουν από τα υπουργικά τους γραφεία, ώστε να μεταφέρουν στο λαό τα κυβερνητικά επιτεύγματα. Τούτο ίσως συνεπάγεται προβλήματα στην καθημερινή λειτουργία της εκτελεστικής εξουσίας, καθώς οι υπηρεσίες σπανίως λειτουργούν αποδοτικά σε προεκλογικές περιόδους. Να θυμίσουμε ότι οι περισσότεροι υπουργοί είναι και βουλευτές, άρα θα πρέπει να πυκνώσουν τις επαφές και με τους δικούς τους ψηφοφόρους.

Δεύτερη, ότι θα πρέπει να υπάρχουν όντως οι νομοθετικές πρωτοβουλίες και τα δημόσια έργα που είτε θα ξεκινούν είτε θα ολοκληρώνονται μέσα στο εννεάμηνο. Δηλαδή θα πρέπει να επιδειχθεί εξαιρετική παραγωγικότητα εκ μέρους όλων ανεξαιρέτως των υπουργείων, τη στιγμή που οι επικεφαλής τους θα περνούν περισσότερο χρόνο κοντά στο λαό.

Τρίτη προϋπόθεση, ότι ο κομματικός μηχανισμός θα μπορεί να αντέξει τη συγκεκριμένη δοκιμασία. Η ΝΔ θα αποπειραθεί έναν άθλο που θα ήταν σχεδόν ακατόρθωτος ακόμη και όταν οι οργανώσεις της ήταν πιο πολυπληθείς και πιο νεανικές. Το διαθέσιμο μειωμένο και γερασμένο σώμα εθελοντών δύσκολα θα μπορούσε να επιδείξει τις κατάλληλες αντοχές, η δε αναπλήρωσή του από τα social media και από ψηφιακές εφαρμογές θα είναι περιορισμένη.

Τέταρτη, ότι ελλοχεύει κίνδυνος υπερβολικής κόπωσης των ψηφοφόρων εξαιτίας των ακατάπαυστων κοκορομαχιών. Στους επόμενους μήνες οι τόνοι θα ανεβαίνουν. Σταδιακά, οι όποιες εποικοδομητικές προτάσεις για τη χώρα θα αντικαθίστανται από αλληλοκατηγορίες για ανικανότητα στη διαχείριση της εξουσίας, παθητικότητα στις εξωτερικές προκλήσεις και κάθε λογής σκάνδαλα, οικονομικά και θεσμικά.

Εξυπακούεται ότι μέσα σε περιβάλλον συστηματικής διαδικτυακής παραπληροφόρησης, θα είναι υπερβολικά δύσκολο να ξεχωρίζουμε την αλήθεια από το ψέμα. Παράλληλα, πολλοί οικονομικοί και μιντιακοί παράγοντες θα αποθρασυνθούν τελείως. Υπό αυτές τις συνθήκες, ας θεωρήσουμε βέβαιη την επανάληψη φαινομένων του 2010: στροφή των τακτικών ψηφοφόρων στην αποχή, και των αντισυστημικών από την αποχή σε κόμματα των άκρων. Ο υφιστάμενος κομματικός κατακερματισμός είναι ήδη ανησυχητικός.

Ο πρωθυπουργός κάνει μια πολιτική επιλογή υψηλού ρίσκου. Επιδιώκοντας την αυτοδυναμία, κινδυνεύει να δει τα νεοδημοκρατικά ποσοστά να μειώνονται περαιτέρω, ίσως και κάτω από το κρίσιμο όριο του 25%· το δικό τους ρόλο θα παίξουν και τα νέα κόμματα Σαμαρά και Κασιδιάρη, όπως καί οι εκλογικές τάσεις στη Δυτική Ευρώπη. Στην περίπτωση αυτή, η Ελλάδα θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπη με την προοπτική ακυβερνησίας, σε μια άκρως ρευστή περίοδο. Το ότι η πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει πως προτιμά μονοκομματικές κυβερνήσεις δεν σημαίνει και ότι τις προτιμά σε βαθμό επικίνδυνο.