Νεκρή μία αθώα γυναίκα, επειδή η πολιτική βία μένει ανέγγιχτη
Η πολιτική βία δεν αντιμετωπίζεται με επιλεκτικές ευαισθησίες. Όταν η Πολιτεία εμφανίζεται αδύναμη απέναντι στην τρομοκρατία και την ανομία, το κόστος το πληρώνουν οι πολίτες και η ίδια η δημοκρατία.
Φάνης Ουγγρίνης 
Τρία τρομοκρατικά χτυπήματα –ναι, τρομοκρατικά ήταν– εκτελέστηκαν χθες στη Θεσσαλονίκη. Μία ηλικιωμένη γυναίκα έχασε μαρτυρικά τη ζωή της, αθώοι υπέστησαν σωματικό και ψυχικό τραυματισμό, περιουσίες καταστράφηκαν. Η τραγωδία δεν ήταν απροσδόκητη: στην πόλη καταγραφόταν αύξηση σχετικών περιστατικών τους τελευταίους μήνες. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει ανάληψη ευθύνης. Αν πάντως συσχετίσουμε το γεγονός με άλλα του πρόσφατου παρελθόντος, πιθανότατα πρόκειται για εκδήλωση ακροαριστερής βίας. Εξυπακούεται πως η Ακροαριστερά δεν μονοπωλεί την πολιτική βία στην Ελλάδα, όμως δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι αποτελεί το πιο δραστήριο από τα δύο άκρα.
Πάγια αιτία ανάλογων χτυπημάτων είναι η πολιτική διαφωνία. Όσοι έβαλαν φωτιά στις κατοικίες των θυμάτων επιδιώκουν να επιβάλλουν σιωπή και υποταγή. Δεν αποδέχονται τους δημοκρατικούς θεσμούς. Δεν αποδέχονται την πολιτισμένη αντιπαράθεση επιχειρημάτων, όπως αυτή προάγεται από τον κοινοβουλευτισμό. Δεν αποδέχονται καν την αξία της ζωής, εφόσον αυτή ανήκει σε αντιπάλους τους, είτε είναι άνδρες των ΜΑΤ, είτε ανίδεοι φοιτητές, είτε ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, είτε στελέχη συστημικών κομμάτων. Τα θύματά τους θεωρούνται ανάξια να αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι, επειδή χαρακτηρίζονται «ταξικοί εχθροί»· όπως φαίνεται, πλέον αδιαφορούν ακόμη και για τα ανυποψίαστα μέλη των οικογενειών τους. Άλλωστε, μέσα σε αντιεξουσιαστικές ομάδες εκκολάφθηκαν η 17Ν και η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς.
Η στάση τούτη ονομάζεται φασισμός και επίσημο πατέρα έχει φυσικά τον Μπενίτο Μουσολίνι, έναν ακροαριστερό που πέρασε στην Ακροδεξιά. Ο φασισμός, σαν πολιτική πρακτική, δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο. Αντίθετα, έχει υιοθετηθεί από κάθε παράταξη που θέλει να επιβάλλει πλήρως τις απόψεις της. Χρησιμοποιείται από στρατιωτικά καθεστώτα, από –μόνο κατ’ όνομα– δημοκράτες ηγέτες, και από λαϊκούς επαναστάτες σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου.
Φασίστες λοιπόν κυκλοφορούν στις πόλεις μας, καίγοντας, καταστρέφοντας, τραυματίζοντας, προκαλώντας ακόμη και θανάτους, π.χ. στη Marfin το 2010. Επί χρόνια οι ίδιοι φασίστες παρελαύνουν συντεταγμένα, θυμίζοντας νεόκοπα τάγματα εφόδου (τέτοιες μέρες, το 1934, ήταν η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών). Εκφοβίζουν άγνωστους ανθρώπους, εξαιτίας της εθνικότητάς τους ή της επαγγελματικής τους δραστηριότητας, επικαλούμενοι ηθική υπεροχή.
Δυστυχώς, η καθιερωμένη ατιμωρησία τούς έχει αποθρασύνει, με αποτέλεσμα τα ΜΜΕ να αποκαλούν «παρεμβάσεις» τις ενέργειές τους, αγνοώντας ότι τα τρικάκια και οι μπογιές αποτελούν τυπική επαναστατική προγύμναση. Είναι η αλήθεια πως ο αρμόδιος υπουργός αναφέρεται συχνά και πολύ πάνω στο ζήτημα αυτό, αλλά έχει λίγα να επιδείξει ως προς την πάταξή του. Φυσικά, λίγα έχει να επιδείξει και ως προς την πάταξη της μικροεγκληματικότητας, η οποία υποβιβάζει το επίπεδο ζωής των απλών Ελλήνων, κυρίως των φτωχότερων.
Δεδομένης και της ευρείας διακομματικής καταδίκης, δεν γνωρίζουμε αν η επίδειξης τόσης αστυνομικής παθητικότητας αποτελεί επιλογή του αρμόδιου υπουργού ή του Μεγάρου Μαξίμου. Αν πάντως ισχύει η δεύτερη περίπτωση, μάλλον η κυβέρνηση αρκείται στις ψήφους μόνο όσων αποδέχονται την ασυδοσία ορισμένων… εκλεκτών, ενόσω η υπόλοιπη κοινωνία τούς παρακολουθεί φοβισμένη. Αγνοούμε πόσοι μπορεί να είναι αυτοί οι συμπολίτες μας, αλλά αμφιβάλλουμε ότι ο αριθμός τους είναι ικανός να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Το TheOpinion.gr θέλει να εκφράσει την ολόθερμη συμπαράστασή του σε όλα τα προχθεσινά θύματα. Ειδικά στην Αφροδίτη Νέστορα, ευχόμαστε ταχεία ανάρρωση και θερμά συλλυπητήρια για τον τραγικό χαμό της μητέρας της.
