Με αφορμή ένα άρθρο: η άνωθεν υποκρισία και ο ψηφιακός κανιβαλισμός

Την περασμένη εβδομάδα, το TheOpinion.gr είχε τη χαρά να δημοσιεύσει άρθρο της Δώρας Ψωμά, με θέμα τη διαπόμπευση και τον ξαφνικό θάνατο του Jason Arday. Ένα άρθρο ισορροπημένο, μέσα από το οποίο αναδεικνύεται γλαφυρά η μετεωρική άνοδος και πτώση του, η τοξικότητα όσων ισχυρίζονται πως εφράζουν το δίκαιο, και η υποκρισία των παγιωμένων συστημάτων που τον ανέδειξαν επιπόλαια.

Ως είθισται, το κείμενο αναρτήθηκε στα social media, όπου τα σχόλια είναι ελεύθερα. Λίγο μετά την ανάρτηση, ακολούθησαν μερικά υβριστικά σχόλια για τον νεκρό μα και για την ίδια τη γράφουσα. Ακρως υβριστικά σχόλια από πρόσωπα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν έκαναν καν τον κόπο να διαβάσουν το κείμενο και να προβληματιστούν πάνω του.

Δυστυχώς το φαινόμενο τούτο δεν περιορίστηκε μόνο στο δικό μας μέσο. Βιτριολικές φράσεις εμφανίστηκαν και κάτω από άλλες αναρτήσεις σχετικές με το ίδιο θέμα, ελληνικές και -κυρίως αγγλόφωνες- ξένες. Συγκεντρώθηκαν άφθονοι υβριστές, από «επαγγελματικά» τρολ μέχρι ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Στα μάτια τους, ένας -μάλλον παράτυπα- ευνοημένος από το ακαδημαϊκό κατεστημένο μαύρος Βρετανός αποτελούσε την επιτομή όσων σήμερα τους εξοργίζουν· στα μάτια τους ο Arday αντιπροσωπεύει έναν αντίστροφο ρατσισμό. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι οι περισσότεροι υβριστές ήταν λευκοί άνδρες, δηλαδή άτομα που πιστεύουν ότι οι λεγόμενες woke πολιτικές στρέφονται εναντίον τους.

Η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ ασπρόμαυρη. Ομολογουμένως ο Arday υπήρξε θύτης, εφόσον καταστρατήγησε τους κανόνες ψευδόμενος, ώστε να ανελιχθεί. Υπήρξε όμως και θύμα ενός συστήματος που παρουσιάζεται συμπεριληπτικό, παρέχοντας ορισμένες ευκαιρίες σε λιγοστούς έγχρωμους, μουσουλμάνους και ομοφυλόφιλους, ενώ ταυτόχρονα περιορίζει την υψηλή μάθηση σε πλούσιους γόνους, εισπράττοντας όλο και πιο απρόσιτα δίδακτρα. Παρόμοια… μοδάτη συμπεριφορά με το Κέιμπριτζ και άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα επιδεικνύουν οι μεγάλες πολυεθνικές, όταν δηλώνουν υπέρ όσων θεωρούνται αδικημένοι, ενώ αξιοποιούν τις δεσπόζουσες θέσεις τους ώστε να γιγαντώνουν τα ήδη τεράστια κέρδη τους. Σαν συνέπεια όλου αυτού του θορύβου, χιλιάδες δίκαια προσληφθέντες διδάκτορες και μάνατζερς κινδυνεύουν πια να στιγματιστούν ως αργόμισθοι.

Όσοι λοιπόν δυσφορούν με τις σύγχρονες αδικίες κακώς στρέφονται εναντίον εκείνων που εντοπίζουν και στηλιτεύουν τα αίτια και τις επιπτώσεις τους. Το πρόβλημά τους δεν θα έπρεπε να είναι το περιεχόμενο ενός καλογραμμένου άρθρου, αλλά η κυνική διπροσωπία ενός στάτους κβο που κατακερματίζει τις κοινωνίες, προάγοντας την -κάθε λογής- θυματοποίηση και καινοφανή ταυτοτικά προτάγματα. Το αληθινό πρόβλημά τους είναι όσα απογείωσαν την καριέρα του Arday, μα και ο κανιβαλισμός που ακολούθησε τις εις βάρος του αποκαλύψεις.

Πάντως από τη μεριά μας δεν πρόκειται να πτοηθούμε. Θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να δημοσιεύουμε χωρίς να φοβόμαστε την απερισκεψία και την επιθετικότητα των οποιωνδήποτε ακραίων. Άλλωστε αυτή είναι η δουλειά μας.