Μητσοτάκης, αντιπολίτευση, και το διακύβευμα των προσεχών εκλογών

Εν μέσω παρατεταμένης σκανδαλολογίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραχώρησε συνέντευξη στον Αντώνη Σρόιτερ, με αφορμή τη χθεσινή ημερίδα του travel.gr. Η συζήτηση δεν περιορίστηκε στον τουρισμό ή στην οικονομία. Αντίθετα, περιστράφηκε γύρω από ολόκληρη την πολιτική κατάσταση.

Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να φέρουν πρώτη τη ΝΔ, όμως δεν δείχνουν ιδιαίτερα πιθανή μια νέα αυτοδυναμία της. Συνεπώς, η χώρα πλέον αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο είτε παρατεταμένης ακυβερνησίας είτε σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας.

Οι εχέφρονες απευχόμαστε ένα σχήμα που θα θυμίζει τις τρικομματικές κυβερνήσεις του 1989 και του 2012, ή τη δικομματική του 2015. Απευχόμαστε την πιθανότητα κυβερνητικού χάους εξαιτίας μικροκομματικών επιδιώξεων, ιδεολογικών αποκλίσεων και εγωιστικών συμπεριφορών, ενόσω η γεωπολιτική αστάθεια συνεχίζεται, η Ευρωπαϊκή Ένωση περπατά σε τεντωμένο σχοινί, οι διατλαντικές σχέσεις είναι πιο αβέβαιες από ποτέ, οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είναι πια ορατές, και η τεχνητή νοημοσύνη -από κοινού με τη ρομποτική- έρχονται να ανατρέψουν όσα γνωρίζουμε για την οικονομική ζωή.

Καλώς ή κακώς, στην παρούσα φάση, μεταξύ των Μητσοτάκη, Τσίπρα και Ανδρουλάκη, μόνο ο πρώτος δείχνει ικανός να ανταπεξέλθει με σχετική επιτυχία στις εν λόγω παγκόσμιες προκλήσεις. Την άποψη αυτή συμμερίζεται η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, όπως άλλωστε προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις. Η εμπιστοσύνη των πολιτών οφείλεται στην πολύ καλή δημοσιονομική εικόνα, στη βελτίωση της διεθνούς μας παρουσίας, στην προσέλκυση μεγάλων ξένων επενδύσεων και στην ενίσχυση της αμυντικής μας ικανότητας. Δηλαδή σε στοιχεία αντικειμενικά. Άρα, το «έξω πάμε καλά» ισχύει απόλυτα.

Ωστόσο, οι Έλληνες εκφράζουν παράπονα για όσα συμβαίνουν μέσα, παρά τη μείωση της ανεργίας, την όποια αύξηση εισοδημάτων και την ψηφιοποίηση. Παράπονα απολύτως λογικά. Ορθώς επεσήμανε ο πρωθυπουργός ότι το μεγαλύτερο πλήγμα μετά το 2023 ήταν η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ήταν η συγκεκριμένη υπόθεση διότι προκάλεσε έντονα αισθήματα αδικίας σε πάρα πολλούς ψηφοφόρους. Τους έκανε να νιώσουν ότι το κράτος περιφρονεί τους νομοταγείς, ενώ υπηρετεί εις βάρος τους τα συμφέροντα μερικών εκλεκτών, επώνυμων και ανώνυμων.

Πολλοί «νοικοκυραίοι» θεωρούν ότι το κράτος εξακολουθεί να μην τους σέβεται, και εντοπίζουν την έλλειψη σεβασμού στην καθημερινότητά τους: στα καρτέλ της ακρίβειας, στη χειραγώγηση του κόστους στέγασης, στην πλημμελή αστυνόμευση των πόλεων και της υπαίθρου, στην ασυδοσία των servicers, στα σοβαρά προβλήματα που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν η υγεία και -κυρίως- η παιδεία. Οι νέες μεταρρυθμίσεις και οι εξελισσόμενες επιχειρήσεις κάθαρσης είναι άγνωστο αν θα αμβλύνουν ή αν θα οξύνουν την αίσθηση τούτη.

Πάντως η αντιπολίτευση δεν μας προσφέρει αισιοδοξία, καταθέτοντας δικές της ρεαλιστικές προτάσεις για τη χώρα. Δεν αρθρώνει ένα διαφορετικό -πειστικό- σύνολο ιδεών, μέσω των οποίων θα αναδιοργανωθεί εκ βάθρων το αναπτυξιακό μοντέλο, θα υπάρξει αύξηση της παραγωγικότητας με -βιώσιμες- καλοπληρωμένες δουλειές, και θα προκύψουν αληθινά ανταποδοτικές κοινωνικές υπηρεσίες.

Επιστρέφοντας λοιπόν στην αρχή του σημερινού κειμένου, επαναλαμβάνουμε πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη κυβερνητικής σταθερότητας μετά την προσεχή εκλογική αναμέτρηση. Αναφερόμενος σε συνεργασία μόνο με το ΠΑΣΟΚ, ο πρωθυπουργός τόνισε την επιθυμία του να συνεχίσει η Ελλάδα πάνω σε κεντρώα τροχιά, με σαφή φιλοδυτικό χαρακτήρα. Ασχέτως αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί του, καταθέτει μία σοβαρή πρόταση. Την ίδια στιγμή, φλυαρώντας και λέγοντας «όχι» σε όλα, οι αντιπολιτευόμενοι θολώνουν το τοπίο, όταν θα έπρεπε να εστιάζουν στο ουσιαστικό διακύβευμα των εκλογών: σιγουριά και προοπτική για όσο το δυνατόν περισσότερους, και όχι για ελάχιστους.

Για την στενόμυαλη στάση τους δεν ευθύνεται ο Μητσοτάκης. Η ανυπαρξία σοβαρής εναλλακτικής 6, 7 ή 8 μήνες πριν τις κάλπες αποτελεί τραγική αποτυχία των αντιπάλων του.