Όταν το ΠΑΣΟΚ διευρύνεται… προς τα πίσω

Χθες το ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε τη σύσταση επιτροπής διεύρυνσης. Μέχρι εδώ όλα καλά. Τα κόμματα μεγαλώνουν ανοίγουν αγκαλιές αναζητούν συμμάχους. Το θέμα δεν είναι η ιδέα. Το θέμα είναι η εκτέλεση. Διότι η συγκεκριμένη διεύρυνση μοιάζει λιγότερο με πολιτικό άνοιγμα και περισσότερο με reunion παλιών συμμαθητών που κάποτε έβριζαν το σχολείο αλλά τελικά γύρισαν για να γίνουν διευθυντές.

Στην επιτροπή συμμετέχουν πρόσωπα που πέρασαν από το ΠΑΣΟΚ το αποκήρυξαν το χλεύασαν το κατηγόρησαν για όλα τα δεινά της Μεταπολίτευσης και σήμερα επιστρέφουν με ύφος σωτήρα για να το διευρύνουν. Όχι να απολογηθούν. Όχι να εξηγήσουν. Να διευρύνουν. Σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Σαν να μην υπάρχουν δηλώσεις άρθρα συνεντεύξεις που στάζουν πολιτική περιφρόνηση για αυτό ακριβώς το κόμμα.

Αν το μεταφράσουμε σε άλλη πολιτική γλώσσα είναι περίπου σαν να ανακοινώνει η Νέα Δημοκρατία επιτροπή διεύρυνσης με Καμμένο Λατινοπούλου και Αντώναρο και να ζητά από τους ψηφοφόρους της να το δουν ως στρατηγικό άνοιγμα στο κέντρο. Όχι ως φάρσα. Όχι ως προσβολή στη νοημοσύνη τους. Ως σοβαρό πολιτικό σχέδιο.

Και εδώ έρχεται το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Ποιος το σκέφτηκε αυτό ρε εκκολαπτόμενοι ηγέτες. Ποιος αποφάσισε ότι η ανακύκλωση προσώπων που χθες έφτυναν το κόμμα και σήμερα το αγκαλιάζουν θα πείσει έναν κόσμο που εδώ και χρόνια ακούει για ανανέωση πολιτικού λόγου και νέες αρχές. Ποιος θεώρησε ότι η λέξη διεύρυνση μπορεί να λειτουργήσει ως λευκή κόλλα που καλύπτει κάθε πολιτική παλινωδία.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για σύνθεση. Μιλάμε για πολιτική αμνησία. Μιλάμε για ένα κόμμα που ζητά από τους ψηφοφόρους του να ξεχάσουν τι άκουγαν μέχρι χθες και να χειροκροτήσουν αυτούς που τους έλεγαν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το πρόβλημα. Και τώρα ξαφνικά είναι η λύση. Με τους ίδιους πρωταγωνιστές απλώς σε άλλο ρόλο.

Και ο ψηφοφόρος. Ο καημένος ο ψηφοφόρος. Που βλέπει για άλλη μια φορά ένα έργο που έχει ξαναπαιχτεί πολλές φορές αλλά πάντα με την ίδια κακή σκηνοθεσία. Που καλείται να πιστέψει ότι αυτή τη φορά δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν αλλά άλμα στο μέλλον. Ότι οι παλινωδίες βαφτίζονται στρατηγικές και οι πολιτικές μεταμορφώσεις βαφτίζονται ωριμότητα.

Το ΠΑΣΟΚ είχε μια ευκαιρία να μιλήσει καθαρά. Να πει ποιοι είμαστε τι πιστεύουμε και με ποιους δεν μπορούμε να πορευτούμε. Αντί γι’ αυτό επέλεξε το εύκολο. Τη διεύρυνση χωρίς μνήμη. Την ενότητα χωρίς αυτοκριτική. Την πολιτική σαν να μην υπάρχει αρχείο.

Και κάπως έτσι αντί για αναγέννηση καταφέρνει να θυμίζει γιατί ο κόσμος κουράστηκε. Όχι από τα λάθη. Από το γεγονός ότι κανείς δεν τα παραδέχεται.