Όταν οι ποδοσφαιριστές αφήνουν τη Β’ και τη Γ’ Εθνική για τα τοπικά, υπάρχει πρόβλημα…
Γιατί οι ποδοσφαιριστές εγκαταλείπουν τη Β’ και τη Γ’ Εθνική για τα τοπικά πρωταθλήματα; Οι λόγοι και η υπάρχουσα κατάσταση
Αντώνης Παπαδόπουλος
Παρότι τα τελευταία χρόνια η Super League κάνει άλματα, με τον ανταγωνισμό να έχει αυξηθεί κατακόρυφα όσον αφορά και τις «μεγάλες», αλλά και τις λεγόμενες «μικρομεσαίες» ομάδες, την ίδια ώρα βήματα προς τα… πίσω φαίνεται να κάνουν η Super League 2 και η Γ’ Εθνική.
Δεν είναι μόνο η εικόνα των αγώνων, που για όσους παρακολουθούμε συχνά το… μετανιώνουμε (υπάρχουν σίγουρα και οι εξαιρέσεις), αλλά και η γενικότερη κατάσταση. Μπορεί να συμμετέχουν σε αυτές τις κατηγορίες ιστορικοί σύλλογοι, ωστόσο τα οικονομικά δεδομένα τη σημερινή εποχή και τα σχεδόν… μηδενικά έσοδα που έχουν από το καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι κάνουν τα πράγματα πολύ δύσκολα, κάτι που επιβεβαίωσε προσφάτως και ο μέχρι πρότινος ποδοσφαιριστής της Super League 2, Παύλος Καθάριος, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο TheOpinion. Έχει γίνει… υποχρεωτικό, να υπάρχει ένας επιχειρηματίας να «τσοντάρει», διότι σε αντίθεση περίπτωση διαλύονται ομάδες και συχνά «εξαφανίζονται» από τον ποδοσφαιρικό χάρτη.
Αυτό το φαινόμενο έχει οδηγήσει και οδηγεί ακόμη περισσότερους αθλητές όσο περνούν τα χρόνια, να αφήνουν τη Β’ και τη Γ’ Εθνική για να παίξουν στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Κάποτε οι ποδοσφαιριστές «παρακαλούσαν» να παίξουν στη Β’ Εθνική και πλέον πολλοί εξ’ αυτών προτιμούν τα τοπικά, «υποβιβάζοντας» τους εαυτούς τους δύο και τρεις κατηγορίες κάτω, κάτι που παρατηρείται ήδη και σε αυτή την μεταγραφική περίοδο, η οποία έχει ακόμη… μέλλον.
Γιατί να το κάνει αυτό ένας ποδοσφαιριστής εθνικής κατηγορίας;
Κατ’ εμέ και πολύ καλά κάνει με την υπάρχουσα κατάσταση. Και τι εννοώ με αυτό. Αυτές οι κατηγορίες πρέπει να λειτουργούν ως «προθάλαμος» της πρώτης και στην «δεξαμενή» παικτών, αλλά και στα οικονομικά. Όταν ένας ποδοσφαιριστής βλέπει ότι διαθέτει ελάχιστες ελπίδες να αγωνιστεί σε παραπάνω κατηγορία και ταυτόχρονα οι μισθοί βρίσκονται στα… τάρταρα, τότε οι λόγοι γίνονται συγκεκριμένοι. Ειδικά όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι, η κατάσταση είναι… κάκιστη. Ένας «μέσος» ποδοσφαιριστής της Β’ Εθνικής αμείβεται ως επί το πλείστον από 15-25, το πολύ μέχρι 30 χιλιάδες ευρώ καθαρά, με ορισμένες ομάδες να μην έχουν ούτε ένα συμβόλαιο μεγαλύτερο από αυτά τα ποσά. Ίσως να ακούγεται καλό για κάποιους, αλλά δεν είναι. Μιλάμε για ένα επάγγελμα που συνήθως στα 34-35-36 σταματά και δεν… εγγυάται κανείς ότι ένας πρώην ποδοσφαιριστής θα γίνει προπονητής, μάνατζερ, τεχνικός διευθυντής, σκάουτερ ή οτιδήποτε άλλο στον συγκεκριμένο χώρο.
Στη Γ’ Εθνική ελάχιστοι ποδοσφαιριστές παίρνουν πάνω από 15 χιλιάδες το χρόνο, με τους περισσότερους να κυμαίνονται μεταξύ 7-15 χιλιάδων, σαν να λέμε έναν μισθό μιας θεωρητικά μέτριας -άλλης- δουλειάς.
Τα χρόνια που οι αθλητές παίζουν ποδόσφαιρο ίσως να αρκούν τα συγκεκριμένα χρήματα για να ζήσουν. Όταν όμως η καριέρα ολοκληρώνεται και ο λογαριασμός είναι… άδειος, τότε κάτι πάει λάθος. Ως εκ τούτου, πολλοί παίκτες, ειδικά τα τελευταία χρόνια και βλέποντας τι συμβαίνει, σκέφτονται από… νωρίς το μέλλον. Υπάρχουν πολλά ερασιτεχνικά σωματεία όλων των νομών που δίνουν «συμβόλαια» 8-10 ακόμη και 12-13 χιλιάδες ευρώ, είτε για να ανέβουν στη Γ’ Εθνική, είτε… ουσιαστικά χωρίς λόγο, όπως άλλωστε έχουμε γράψει και στο παρελθόν.
Τι σκέφτεται ένας ποδοσφαιριστής; «Από το να παίρνω 10-20 χιλιάδες ευρώ και να είμαι δεσμευμένος μόνο με το ποδόσφαιρο, ας πάω στο τοπικό να πάρω… σχεδόν τα ίδια -κάποιες φορές και περισσότερα- να είμαι από τους “πρώτους παίκτες” και ταυτόχρονα είτε να χτίσω το μέλλον μου με κάποιες σπουδές, είτε να το συνδυάσω με άλλη δουλειά».
Δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση και δεν θα αλλάξει, αν πρώτα δεν γίνουν βασικές τροποποιήσεις στα πρωταθλήματα της Super League 2 και της Γ’ Εθνικής. Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι το ένα πρόβλημα φέρνει το… άλλο, κάτι σαν «αλυσίδα» και οι «νεοφώτιστες» ομάδες της Super League συνήθως τις τελευταίες σεζόν τα… βρίσκουν σκούρα. Και αν ο Λεβαδειακός (πέρσι) και η Κηφισιά με την έως τώρα φετινή της πορεία αποτελούν εξαιρέσεις, μάλλον δεν συνέβη το ίδιο με την Καλλιθέα πέρσι και την ΑΕΛ φέτος, τουλάχιστον με όσα δείχνει μέχρι στιγμής. Δεν είναι τυχαίο ότι το 50% των προβιβασθέντων ομάδων της Super League την τελευταία πενταετία υποβιβάστηκε άμεσα.
ΗΛΤΕΞ Λύκοι: Το δις εξαμαρτείν ενός συλλόγου που έγραψε τη δική του ιστορία (ΦΩΤΟ+VIDEO)