Δεν θα είμαστε για πάντα εδώ, γνώμη μου…

Οι ανασκοπήσεις ανέκαθεν δεν μου άρεσαν. Τις βαριόμουν πολύ και ως αναγνώστης-τηλεθεατής και ακόμα περισσότερο ως δημοσιογράφος. Το χειρότερό μου.

Πώς να ξεχωρίσεις λίγα γεγονότα από όλα αυτά που συνέβησαν στην πόλη, στη χώρα, στον πλανήτη μέσα σε 365 μέρες; Άλλα πολύ σημαντικά και άλλα λιγότερο. Και να τους δώσεις περίοπτη θέση σε μια… ξεχωριστή λίστα.

Φυσικά δεν αρνούμαι ότι το παρελθόν, η ιστορία, διαδραματίζει καίριο ρόλο στη διαμόρφωση και του μέλλοντος. Και της επόμενης ημέρας. Αλλά, καλό είναι αφού κοιτάξουμε πίσω, σε όσα συνέβησαν τη χρονιά που πέρασε και μας αφήνει για πάντα, να προχωρήσουμε μπροστά.

Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Τόσο σε ατομικό επίπεδο, για τον καθένα μας ξεχωριστά, όσο και συνολικά. Και η αλλαγή του χρόνου, εκτός από μία ακόμη μέρα για κάποιους, ίσως είναι ευκαιρία για μια νέα αρχή. Για νέους στόχους, για όνειρα, για σχέδια.

Κάποιοι μπορεί να προσπαθήσουν τα… τετριμένα για μια τέτοια μέρα.

Άλλος μπορεί να αποφασίσει να σταματήσει το κάπνισμα. Άλλος να βελτιώσει τη διατροφή του. Να αρχίσει δίαιτα. Να πάει σε γυμναστήριο. Να περπατάει περισσότερο. Να διαβάσει κανένα βιβλίο. Να βάλει όριο στη χρήση του έξυπνου κινητού. Να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στους αγαπημένους του ανθρώπους. Να αξιολογήσει ποια είναι τα σημαντικά. Και ποια όχι και τόσο. Ποια είναι εκείνα που απορροφούν μεγάλο μέρος του χρόνου μας και της ενέργειάς μας, χωρίς να το αξίζουν πραγματικά. Και να θέσει ένα νέο πλαίσιο. Βάζοντάς τα μέσα και περιορίζοντάς τα, εκεί που τους αρμόζει.

Άλλος μπορεί να τα καταφέρει για τα καλά. Άλλος όχι και τόσο. Άλλος καθόλου. Αλλά, επειδή δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, νομίζω ότι αξίζει η προσπάθεια. Γιατί δεν θα είμαστε για πάντα εδώ, γνώμη μου…