Πότε θα μιλήσουμε για τις χρονιές που δεν θέλουμε να φύγουν;

Κάθε Δεκέμβρη μιλάμε για νέα ξεκινήματα. Για στόχους, αποφάσεις, καθαρά ημερολόγια. Για τη χαρά της αλλαγής. Όμως πότε θα μιλήσουμε για τις χρονιές που δεν θέλουμε να φύγουν;

Για εκείνες τις χρονιές που κουβαλούν πρόσωπα, φωνές, αγκαλιές; Χρονιές που δεν ήταν απλώς χρόνος, αλλά άνθρωποι;

Υπάρχουν χρονιές που μιλήσαμε με κάποιον για τελευταία φορά. Χρονιές που είδαμε κάποιον για τελευταία φορά χωρίς να το ξέρουμε… Χρονιές που κλείνουν, αλλά παίρνουν μαζί τους κάποιον που δεν θα περάσει στο επόμενο ημερολόγιο.

Και κανείς δεν μας προετοιμάζει γι’ αυτό. Για το ότι ο χρόνος δεν αλλάζει μόνο, αλλά αφαιρεί κιόλας. Για το ότι το νέο έτος μπορεί να είναι «νέο», αλλά όχι πλήρες.

Υπάρχει μια σιωπηλή ενοχή στο να μην ανυπομονείς για την αλλαγή. Σαν να πρέπει υποχρεωτικά να χαίρεσαι. Σαν να είναι αγένεια προς τη ζωή να πονάς για όσα έφυγαν.

Όμως δεν είναι αδυναμία να κρατιέσαι από μια χρονιά. Είναι αγάπη.

Αγάπη για όσους μας έμαθαν, μας φρόντισαν, μας σημάδεψαν. Αγάπη για τις στιγμές που δεν επαναλαμβάνονται. Αγάπη για το «ήμασταν μαζί τότε».

Και ξέρεις κάτι; Δεν χρειάζεται να αφήσεις πίσω σου μια χρονιά για να προχωρήσεις. Μπορείς να την κουβαλήσεις. Να την τιμήσεις. Να της πεις «ευχαριστώ».

Το νέο έτος δεν ακυρώνει το παλιό. Χτίζεται πάνω του.

Οι άνθρωποι που έφυγαν δεν χάνονται όταν αλλάζει ο αριθμός στο ημερολόγιο. Ζουν στις λέξεις που λέμε όπως εκείνοι. Στις αντιδράσεις μας, στις επιλογές μας, στο πώς αγαπάμε…

Και αν μπαίνεις στο νέο έτος με λιγότερους γύρω σου, αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι πιο αδύναμος. Σημαίνει ότι έχεις αγαπήσει αληθινά.

Να επιτρέψεις στον εαυτό σου να πενθήσει. Να νοσταλγήσει. Να μην βιαστεί να «είναι καλά».

Η δύναμη δεν είναι να ξεχνάς. Είναι να συνεχίζεις ενώ θυμάσαι.

Κάποιες χρονιές δεν θέλουμε να φύγουν γιατί μαζί τους φεύγουν άνθρωποι. Κι αυτό δεν είναι κάτι που «ξεπερνιέται». Είναι κάτι που μαθαίνεις να κουβαλάς με αξιοπρέπεια.

Και αυτό – όσο κι αν πονά – είναι μια μορφή αγάπης που δεν τελειώνει με τον χρόνο.