Ο Τζέι Κέλι, και οι ζωές των άλλων εξηντάρηδων

Υποθέτω ότι δεν με κολακεύει, μα θα το ομολογήσω: έχω βαρεθεί τις λεγόμενες κοινωνικές ταινίες. Έχω βαρεθεί να παρακολουθώ τις ζωές άλλων, είτε αυτές είναι κοινότυπες, είτε ακραίες. Δεν νιώθω να κερδίζω κάτι από τους νοητικούς αγώνες τους, δεν γίνομαι σοφότερος. Εννοείται ότι γενικά απέχω από το να γίνω έστω λίγο σοφός, όμως δε νομίζω ότι θα το καταφέρω μέσα από τα βιώματα άλλων, όπως τα αποτυπώνει ένας σεναριογράφος. Δεν ήμουν πάντα έτσι, δεν ξέρω γιατί άλλαξα, πάντως τώρα αυτός είμαι. Και καθώς οι καλές κωμωδίες σπανίζουν πια, σε τούτη τη φάση της ζωής μου το μυαλό μου φρεσκάρεται μάλλον παιδικά, συνήθως βλέποντας blockbusters.

Πριν λίγες ημέρες είχα τη σπάνια ευκαιρία να έχω την τηλεόρασή μας ολοδική μου. Ψάχνοντας κάτι να βρω στο Netflix, έπεσα σε πολλές παλιές καλές παραγωγές, απ’ αυτές που έχω ήδη δει μερικές φορές. Εκεί λοιπόν που βρισκόμουν μεταξύ του Νονού 1 και του Dune 2, το σκρολάρισμα έφερε μπροστά μου τον Τζέι Κέλι. Ο τίτλος μου ήταν ομολογουμένως γνώριμος, τον άκουσα ανάμεσα στις συζητούμενες για Όσκαρ ταινίες του 2025. Δε θεωρώ τον Τζορτζ Κλούνεϊ τεράστιο ηθοποιό, όμως γενικά τον βρίσκω συνεπή, εκτιμώ το ότι δοκιμάζει αλλαγές στο υποκριτικό προφίλ του, και βρίσκω τις δουλειές του από τουλάχιστον αξιοπρεπείς έως καλές. Συνεπώς, αν και αποφεύγω τα κοινωνικά, κατέληξα να τον βλέπω.

Ο ομώνυμος ήρωας είναι ένας φτασμένος χολιγουντιανός αστέρας με δύο κόρες, μία από κάθε χαλασμένο γάμο του. Ζει σαν αστέρας, σε ένα πανάκριβο σπίτι, περιστοιχισμένος συνεχώς από συνεργάτες, αλλά κοκορόμυαλος δεν είναι. Στα 60 του πια, οι προτάσεις από παραγωγούς συνεχίζουν να έρχονται, όμως αυτός δεν είναι ευτυχής. Είναι αποξενωμένος από τις κόρες του, ή μάλλον δεν τον καλύπτει η σχέση που έχει με τις κόρες του. Θα ήθελε να τον βλέπουν περισσότερο σαν κλασικό “μπαμπά” και προσπαθεί να έρθει πιο κοντά τους.

Το κείμενο δεν περιέχει spoiler, δεν πρόκειται να σας αποκαλύψω το τέλος της ιστορίας. Απλώς θα αναφέρω ότι μέσα από ένα ολιγοήμερο καλοκαιρινό ταξίδι στην Ευρώπη, ο Τζέι Κέλι δείχνει να κατανοεί τις επιλογές του, και να αποδέχεται τον εαυτό του. Στο τέλος της ιστορίας χαίρεσαι για τον Τζέι Κέλι, αν και στην πραγματικότητα δεν υπήρχε κανείς λόγος για να τον λυπάσαι. Ο Τζέι Κέλι απλώς βιώνει ό,τι βιώνουν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, εκατομμύρια άλλοι εξηντάρηδες στον δυτικό κόσμο: την άρνηση να συμφιλιωθούν με το γεγονός ότι δεν μπορούν να αλλάξουν αυτό που είναι.

Αντίθετα, βασανίζονται πιστεύοντας πως όλα μπορούν να διορθωθούν, αρκεί να το δουλέψουν· πιστεύοντας ότι όλα είναι θέματα επίμονης προσπάθειας και χρημάτων. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Στη φάση όπου βρίσκεται ο Τζέι Κέλι, ο χαρακτήρας του είναι απόλυτα διαμορφωμένος, κάτι που σε μεγάλο βαθμό ισχύει και για τη σχέση του με τις κόρες και το επάγγελμά του. Ο ήρωας της ταινίας δεν ακολούθησε τη συγκεκριμένη ζωή επειδή ήταν ρεμάλι. Την ακολούθησε επειδή ο ίδιος έθεσε κάποιες προτεραιότητες, βάσει του συναισθηματισμού του. Αν και στα 60 του προσπαθεί άγαρμπα να γίνει κάποιος άλλος, αυτό είναι πλέον εντελώς αδύνατο. Η κατάσταση του έχει πάψει να καθορίζεται από την ισορροπία δουλειάς-οικογένειας, διότι δεν υπάρχει η τυπική οικογένεια. Υπάρχουν μόνο οι συνεργάτες, οι πιο στενοί του άνθρωποι, η αληθινή του -σύνθετη- οικογένεια.

Αρνούμενος να δεχτεί την πραγματικότητα, ο σύγχρονος εύπορος δυτικός μεσήλικας συχνά γαντζώνεται πάνω σε αυταπάτες. Αναζητά τη διέξοδο στη νιότη: αισθητική χειρουργική και οδοντιατρική, extreme sports, νεανικό ντύσιμο, clubbing, νεαρές/νεαροί σύντροφοι, όλα επιστρατεύονται για να γυρίσουν τον χρόνο πίσω. Την ίδια στιγμή, οι αυταπάτες αποφέρουν δεκάδες δισεκατομμύρια σε ψυχαναλυτές, γιατρούς, γυμναστές, στυλίστες, και σε όλη τη βιομηχανία του ευ ζειν. Ο Τζέι Κέλι κατορθώνει να μην γελοιοποιηθεί, μα γύρω μας βλέπουμε πως πολλοί συνομήλικοί του δεν είναι εξίσου επιτυχημένοι. Βλέπουμε πως πολλοί καταλήγουν καρικατούρες του αληθινού εαυτού τους, σε επίπεδο εικόνας και συμπεριφοράς.

Δείτε τον Τζέι Κέλι. Δεν πρόκειται να ζήσετε κάποια αναγεννητική εμπειρία, δεν πρόκειται να βρεθείτε ξαφνικά κάτω από το Δένδρο της Ζωής. Θα περάσετε ένα χαλαρό δίωρο, και αν η ψυχή σας βασανίζεται από μάταιες σκέψεις, ίσως νιώσετε κάπως καλύτερα.

Υ.Γ.: Ούτε κριτικός κινηματογράφου δηλώνω, ούτε καν ρέκτης του είδους· απλώς σας παραθέτω σκέψεις μου.