Κεφάλαιο Νίκος Παππάς: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ντροπής

Το περιστατικό της 16ης Δεκεμβρίου στο Στρασβούργο ήρθε να σφραγίσει την ευρωπαϊκή διαδρομή του Νίκου Παππά με τον ίδιο τρόπο που αυτή άρχισε και πορεύτηκε μέχρι σήμερα: με βία, θρασυδειλία και μια απύθμενη, ναρκισσιστική χυδαιότητα. 

Ο ξυλοδαρμός του δημοσιογράφου Νίκου Γιαννόπουλου δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν η φυσική κατάληξη ενός ανθρώπου που έμαθε να επιβιώνει και να ανελίσσεται κοινωνικά και πολιτικά πουλώντας «μαγκιά», καλυπτόμενος πάντα πίσω από την ανοχή ισχυρών προστατών, είτε αυτοί ήταν πρόεδροι ομάδων είτε αρχηγοί κομμάτων.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο Νίκος Παππάς δεν είναι μια «μεμονωμένη περίπτωση». Είναι το σύμπτωμα μιας βαθιάς πολιτικής παθογένειας. Είναι ο καθρέφτης του κόμματος που τον επέλεξε, τον εξέθρεψε και τον έστειλε στην Ευρωβουλή, γνωρίζοντας πολύ καλά ποιον ακριβώς βάζει στα ψηφοδέλτιά του. Ο ΣΥΡΙΖΑ επένδυσε στον «αντισυστημικό» χαρακτήρα του, μπερδεύοντας εσκεμμένα την παραβατικότητα με την αυθεντικότητα και τον τραμπουκισμό με τη λαϊκότητα.

Το περιστατικό στο Στρασβούργο αποδομεί πλήρως το αφήγημα του «παρεξηγημένου παιδιού». Η επίθεση δεν ήταν μια «αντρική» αντιπαράθεση. Ξεκίνησε με μια παιδαριώδη τρικλοποδιά, δείγμα μικρότητας και κατέληξε σε γροθιές στο πίσω μέρος του κεφαλιού, σε έναν άνθρωπο που αποχωρούσε. Και η συνέχεια; Η απόλυτη ηθική εξαθλίωση: «Σε χτύπησα γιατί κοίτα πώς είσαι». Το κλασικό επιχείρημα του κακοποιητή που ενοχοποιεί το θύμα για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Ξεχάσαμε το περιστατικό στο Κολωνάκι τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν ο ευρωβουλευτής πλέον Παππάς φέρεται να επιστράτευσε το αξίωμά του («Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;») για να επιβληθεί σε πολίτες; Μήπως ξεχάσαμε το χυδαίο «καλό ψόφο» σε αστυνομικό και τις απειλές «θα σε τελειώσω σκουπίδι» τον Αύγουστο του 2024; Τότε, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να τον καλύψει πλήρως, μιλώντας για «μονταζιέρες» και «ακροδεξιά τρολ», νομιμοποιώντας ουσιαστικά την τοξικότητα ως πολιτικό εργαλείο. Αυτή η κάλυψη ήταν που όπλισε το χέρι του στο Στρασβούργο.

Η αθλητική του διαδρομή ήταν ο προάγγελος της πολιτικής του πορείας. Από τις μπουνιές στον συμπαίκτη του Γιάννη Μπουρούση στο ξενοδοχείο της Εθνικής, μέχρι την μπάλα στο κεφάλι διαιτητή στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, και το αλησμόνητο «πόνεσε;» προς τους δημοσιογράφους, ο Νίκος Παππάς έδειχνε διαχρονικά ότι δεν σέβεται κανέναν κανόνα και κανέναν θεσμό. Αντιμετώπιζε την κριτική με βία και τη διαφωνία με ύβρεις.

Σήμερα, η διαγραφή του από τον ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με υποκριτική προσπάθεια αποστασιοποίησης από το «τέρας» που το ίδιο το κόμμα δημιούργησε. Ο Νίκος Παππάς υπήρξε η ενσάρκωση του «πολακισμού» στην πιο lifestyle εκδοχή του: η πεποίθηση ότι η χυδαιότητα είναι επαναστατική πράξη και η βία είναι δικαίωμα των «δικών μας» παιδιών. Η πτώση του είναι ηχηρή, αλλά η ευθύνη βαραίνει εξίσου όσους χειροκροτούσαν τον «Νικολάκη» όταν έβριζε, όταν απειλούσε, όταν τραμπουκιζε, νομίζοντας ότι έτσι κάνουν πολιτική.

Τελικά, ο Νίκος Παππάς δεν ήταν ποτέ ένας πολιτικός. Ήταν ένας διαρκής χούλιγκαν που φόρεσε κοστούμι, αλλά ξέχασε να βγάλει τη σιδερογροθιά από την τσέπη. Και το Στρασβούργο ήταν απλώς το γήπεδο που επέλεξε για την τελευταία, θλιβερή του παράσταση.