Η τυφλή βία έχει πολύ βαθιές ρίζες!

Ήταν Σεπτέμβριος του 1983 και ο τότε 18χρονος ποδηλάτης του Α.Σ. ΠΕΡΑ και της Ένωσης Ποδηλατικών Σωματείων Βορείου Ελλάδος, Αριστείδης Δημητριάδης, είχε επιστρέψει στην οικεία του μετά από Ποδηλατικό αγώνα, και αναπαυόταν. Λίγες ώρες αργότερα, τον επισκέφτηκαν δύο φίλοι οι οποίοι και τον πήραν για μια σύντομη βόλτα. Καθ’ οδόν, ο 18χρονος Αριστείδης έκανε το «λάθος» να ρωτήσει για το αποτέλεσμα του αγώνα Άρη – Παναθηναϊκού στην Αθήνα, όταν ξαφνικά, δέχτηκε την επίθεση τριών άγνωστων ατόμων.

Και όλα αυτά; Χωρίς η παρέα των παιδιών να δώσει την παραμικρή αφορμή! Στιγμές αργότερα, ο τόπος γέμισε «βία και βωμολοχίες», και λίγο αργότερα η παρέα των 3 φίλων βρισκόταν πεσμένη στον δρόμο και δεχόταν «άνανδρα» χτυπήματα σε όλο το σώμα.

Ο φίλος και συναθλητής του Άρη, ο Ηρακλής, (και δικοί μου συναθλητές) όπως ήταν πεσμένος είδε τους άλλους δύο να κλωτσάνε στο κεφάλι τον Άρη, μέχρι που εκείνος κείτονταν ακίνητος στο πεζοδρόμιο, και το έβαλαν στα πόδια!  Όταν σηκώθηκε ο Ηρακλής, είδε τον Άρη αναίσθητο και δεν μπορούσε να μιλήσει. «Φυσικά και υπήρχε κόσμος γύρο μας, όμως όλα έγιναν τόσο γρήγορα ..που κανείς δεν πρόλαβε να αντιδράσει». Με αυτά τα λόγια περιέγραψε το αιματηρό σκηνικό ο τότε νεαρός αθλητής.

Στο νοσοκομείο….

Λίγη ώρα μετά το συμβάν ο άτυχος ποδηλάτης, Άρης Δημητριάδης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ και εισήχθη αμέσως στο θάλαμο εντατικής παρακολούθησης της νευρολογικής κλινικής. Από την εξέταση που έκαναν οι ιατροί του ΑΧΕΠΑ, αντελήφθησαν ότι η ζωή του στην κυριολεξία κρεμόταν από μια κλωστή, καθώς διέγνωσαν εκτεταμένη αιμορραγία στην περιοχή του στελέχους και στο κοιλιακό τμήμα του νωτιαίου μυελού.

Ήταν 9 Σεπτεμβρίου του 1983 όταν ο Άρης Δημητριάδης άφησε την τελευταία του πνοή στο κρεβάτι του πόνου. Ο αδικοχαμένος Άρης, επί έξι ολόκληρες μέρες έδινε μάχη με τον θάνατο, μετά την άγρια επίθεση που δέχτηκε αυτός, και οι δύο φίλοι του, από τρία αδέρφια, μόλις λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι του! Οι θεράποντες ιατροί είπαν στους γονείς του Άρη, πως ακόμη και εάν κατάφερνε να βγει ζωντανός, οι βλάβες στον εγκέφαλο του θα ήταν ανεπανόρθωτες!

Ο αδικοχαμένος Άρης, έπεσε θύμα της τυφλής βίας που γεννά ο χουλιγκανισμός. Ο αθλητικός κόσμος της Θεσσαλονίκης «πάγωσε» στην είδηση της βάρβαρης και δολοφονικής επίθεσης! Οι αστυνομικοί της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, μέσα από καταθέσεις και περιγραφές, κατάφεραν να βρουν τα ίχνη των τριών δραστών. Η Αστυνομία στην ανακοίνωση την οποία εξέδωσε, δεν συμπεριέλαβε την διεύθυνση κατοικίας των τριών αδελφών, θέλοντας να προλάβει τυχόν αντίποινα. Στην ίδια ανακοίνωση αναφερόταν το “βαρύ βιογραφικό” των τριών δραστών, λέγοντας ότι το 1978 ο πρώτος αδερφός είχε τραυματίσει σοβαρά έναν στρατιώτη στην οδό Τσιμισκή, ενώ ο δεύτερος, είχε εμπλακεί σε ληστεία.

Ο Εισαγγελέας στον οποίο οδηγήθηκαν, άσκησε ποινική δίωξη εναντίον τους για σκοπούμενη βαριά σωματική βλάβη σε βάρος του Αριστείδη Δημητριάδη, και κατά συρροή επικίνδυνη σωματική βλάβη σε βάρος των δύο φίλων του. Τι να το κάνεις, όμως, ο Άρης δεν θα επέστρεφε ποτέ πίσω στην ασφάλεια του σπιτιού του.

Στην απολογία τους, οι κατηγορούμενοι ισχυρίστηκαν ότι ο 18χρονος Άρης και οι δύο φίλοι, τους “επιτέθηκαν” και εκείνοι αναγκάστηκαν να αμυνθούν. Δεν έπεισαν, όμως, ούτε τον ανακριτή ούτε και τον εισαγγελέα. Αμφότεροι τους έκριναν προφυλακιστέους!

Με τις ευχές τίποτε δεν λύνεται!

Η ανακοίνωση που εξέδωσε η τότε Κίνηση Ανάπτυξης Ερασιτεχνικού Αθλητισμού μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ: “Ο τραγικός θάνατος του αθλητή Αριστείδη Δημητριάδη διέψευσε με τον πιο έντονο τρόπο εκείνους που πίστεψαν ότι με ευχές και συμβουλές, θα λυθούν τα προβλήματα στα γήπεδα”. Τέρμα μέχρι εδώ! Κανείς δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει, σε μία χώρα όπου υπάρχουν θεσμοί και κανονισμοί του Δημοκρατικού Πολιτεύματος.

Αν τους γνωρίζετε, μαζέψτε τους!

Οι σκέψεις αυτές, γράφτηκαν μετά τον άδικο χαμό ακόμη ενός 18χρονου νέου ανθρώπου στην Καλαμαριά, επίσης του άλλου 19χρονου, αδικοχαμένου Άλκη Καμπανού, που δέχτηκε την δολοφονική επίθεση μιας άνανδρης βίαιης παρέας, που έβαλαν τέλος στη ζωή του. Μακάρι ο θάνατος του ποδηλάτη Άρη Δημητριάδη, να γινόταν από τότε η αφορμή ώστε, “επιτέλους” να σταματήσει κάποτε αυτή η τυφλή βία από οπουδήποτε και αν προέρχεται!

Τα «παιδιά μας» βρίσκονται μέσα σε πόλεμο! Ο φανατισμός έχει και τα όρια του τα οποία απαγορεύεται να ξεπερνάμε. Τα εμβλήματα, και οι σημαίες, είναι για τους αγωνιστικούς χώρους, και φυσικά δεν προσφέρονται για οδομαχίες που καλλιεργούνε ένα συνεχιζόμενο μίσος! Ως κοινωνία, οφείλουμε μια συγνώμη, σε όλα τα αδικοχαμένα παιδιά.

41 χρόνια μετά το τραγικό περιστατικό, φάνηκε ό,τι μια συγνώμη, δεν αρκεί για να φέρει πίσω στην ζωή, ούτε τον Άρη ούτε οποιοδήποτε άλλον άνθρωπο! Ο Θεός, που βλέπει από ψηλά, όχι μόνο να βάλει το χέρι του, αλλά να μοιράσει την σοφία του απλόχερα, έτσι ώστε η κοινωνία μας να ζει ανθρώπινα και όχι απάνθρωπα! Καταδικάζουμε την βία, από όπου και αν προέρχεται!

Αιωνία η μνήμη των αδικοχαμένων Άρη Δημητριάδη, Άλκη Καμπανού, και όλων εκείνων των «αγνώστων» που άθελα τους βρέθηκαν την λάθος ώρα σε λάθος τόπο πέφτοντας θύματα μιας τυφλής βίας η οποία δυστυχώς… δεν υποχωρεί!