Η παραίτηση των 24 ωρών

Στο ΠΑΣΟΚ πάντα ήταν μπροστά από την εποχή τους. Τώρα, φαίνεται, και στον τομέα της ταχύτητας: διορισμός – παραίτηση – κατακραυγή, όλα σε ένα 24ωρο. Ο Γιώργος Παπαβασιλείου πρόλαβε να γίνει διευθυντής του προέδρου, να γίνει πρώτο trend στο Twitter, και να φύγει πριν προλάβει να κρεμάσει ούτε ένα κάδρο στο γραφείο. Αν μη τι άλλο, αποτελεσματικότητα.

Η ιστορία ξεκίνησε με εκείνη τη χαρακτηριστική αυτοπεποίθηση της ηγεσίας που πιστεύει πως «ελέγχει τα πάντα». Μόνο που κανείς δεν έλεγξε το αυτονόητο: τα social media του ανθρώπου. Κι έτσι, μέσα σε μερικά λεπτά, αποκαλύφθηκε πως ο νέος διευθυντής του Νίκου Ανδρουλάκη είχε παλιότερα γράψει ύμνους για τον Μητσοτάκη, τον Δένδια και τον Δημητριάδη. Δηλαδή, έβαλαν στο γραφείο του προέδρου έναν τύπο που πριν λίγα χρόνια χειροκροτούσε την κυβέρνηση. Μια πράσινη καρδιά με γαλάζιο προφίλ.

Η Χαριλάου Τρικούπη πάγωσε. Τηλέφωνα δεν σηκώνονταν, συνεργάτες “το ψάχναν”, κι ο πρόεδρος που έλειπε στο εξωτερικό ενημερωνόταν μάλλον με καθυστέρηση. Εν τω μεταξύ, τα κομματικά group είχαν πάρει φωτιά: άλλοι ζητούσαν αποπομπή, άλλοι έγραφαν «μα καλά, ποιος τον διάλεξε;». Κάποιοι δε, έψαχναν ήδη για hashtag #Μη_Μου_Τον_Διώξετε_Είναι_Δικός_Μας.

Μέχρι να βρεθεί κοινή γραμμή, ο ίδιος ο Παπαβασιλείου πρόλαβε να παραιτηθεί “για να μη ρίξει σκιά στον αγώνα του ΠΑΣΟΚ”. Πράγματι, έφυγε τόσο γρήγορα που η σκιά του δεν πρόλαβε να πέσει. Ένα δελτίο Τύπου για τον διορισμό, ένα για την παραίτηση, κι όλα καλά. Αν υπήρχε μετάλλιο πολιτικής ακροβασίας, θα το έπαιρνε η ηγεσία για τον συνδυασμό ανικανότητας, αμηχανίας και αυτοπυρπόλησης.

Εσωκομματικά, επικράτησε το γνωστό ελληνικό μείγμα: οργή, σιωπή και δηλώσεις περί «κακόβουλων κύκλων». Ποιοι είναι αυτοί οι κύκλοι; Κανείς δεν ξέρει. Μάλλον οι ίδιοι που κάθε φορά φταίνε για τα λάθη μας. Πάντως, σίγουρα όχι εμείς. Εμείς απλώς… δεν προλάβαμε να κάνουμε έναν στοιχειώδη έλεγχο.

Το πιο ειρωνικό; Η ηγεσία που μιλάει για αξιοκρατία, διαφάνεια και ανανέωση έδειξε ότι λειτουργεί με το παλιό καλό μοντέλο: “βάλε τον δικό μας, κι ας μην έχει ψάξει κανείς τίποτα”. Και μετά, όταν σκάσει η βόμβα, φταίει το σύμπαν. Όχι ο κύκλος. Ο φαύλος κύκλος.

Η αλήθεια είναι απλή: δεν έφυγε ένας διευθυντής, ξεγυμνώθηκε μια νοοτροπία. Αυτή που μπερδεύει την εμπιστοσύνη με τη μετριότητα, την επικοινωνία με την πολιτική, και τη σιωπή με την ηγεσία. Όταν φοβάσαι τόσο πολύ να ελέγξεις, όταν τρέμεις την ευθύνη και βαφτίζεις κάθε λάθος “παραπολιτική”, μην απορείς που στο τέλος γελάει ο κόσμος.

Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται άλλες παραιτήσεις των 24 ωρών. Χρειάζεται ηγεσία που να αντέχει να κοιτάζεται στον καθρέφτη για 24 δευτερόλεπτα…