Για τα λεφτά τα κάνεις όλα… (VIDEO)

Οι φωτογραφίες από την Καισαριανή και τα τρομερά χειροκροτήματα των ζωντανών εργαζομένων του εργοστασίου Βιολάντα, με κάνουν να σκέφτομαι μόνο ένα πράγμα.

Ο Έλληνας διαχρονικά, από το κοντινό παρελθόν μέχρι το πολύ κοντινό παρόν, σου αποδεικνύει ένα πράγμα. Η ηθική και η αξιοπρέπειά του αγοράζεται και μάλιστα πολύ φτηνά. 

Βλέποντας τις hot ειδήσεις αυτής της εβδομάδας, αυτή η σκέψη μου ήρθε πολύ φυσικά. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να «πουλάει» τόσο απλά τον συνάνθρωπό του. Είτε για ένα σπίτι, είτε για ένα τενεκέ λάδι, είτε για μια δουλειά σε ένα εργοστάσιο. Τα καλά που κρατάω είναι πως με τις φωτογραφίες  από την εκτέλεση των 200 Ελλήνων κρατουμένων που μεταφέρθηκαν από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, επανήλθε (ή ήρθε για πρώτη φορά) στην δημόσια κουβέντα ένα πολύ σκοτεινό κομμάτι της ιστορίας μας. Μια μεγάλη προδοσία από μια συγκεκριμένης ιδεολογικής πάστας ανθρώπους στους συμπατριώτες τους.

Γενικά σαν χώρα θέλουμε να θάψουμε την «πολιτιστική κληρονομιά» των δωσίλογων, των «μπατριωτών» που συνεργάστηκαν με τους Ναζί για να αποκτήσουν χωράφια, σπίτια, λεφτά, εξουσία. Μια «κληρονομίιά που βλέπουμε συνεχώς να επιστρέφει με διάφορες μορφές πολύ ύπουλα και αθόρυβα. Μπορεί να θέλουμε αυτές οι πληροφορίες να μείνουν κρυφές, για να μην αναγκαστούν οι απόγονοι αυτών να δικαιολογήσουν πώς αποκτήθηκαν η κληρονομία, τα πλούτη, τα οικόπεδα και τα σπίτια που τους άφησε ο παππούς και ο προπάππους. Βέβαια δεν θα δαιμονοποιήσω εγώ τους απογόνους αυτών των ατόμων. Δεν έχουν ευθύνες, αρκεί να μην συνεχίζουν το έργο με διαφορετικούς συνεργάτες ή να απολαμβάνουν τα «ανήθικα» πλούτη τους χωρίς να προσφέρουν πίσω. 

Έχουμε Νίκι Μινάζ στο σπίτι…

Και όποιος λέει πως αυτό το μαύρο κομμάτι της ιστορίας μας δεν μπορεί να πολιτικοποιηθεί ή χαρακτηρίζει λανθασμένη την θέση των Αριστερών κομμάτων τα οποία μιλάνε για αυτές τις φωτογραφίες κάνει τεράστιο λάθος. Θέλει μόνο απλή λογική και μυαλό για να καταλάβεις πως εξαιτίας αυτής της συνεργασίας, των εμφυλίων και πολλών άλλων, έχει διαμορφωθεί μια έντονα πολωμένη πολιτική νοοτροπία στον μέσο Έλληνα που χλευάζει και κατακρίνει ό,τι Αριστερό. Από εκείνα τα χρόνια μέχρι και σήμερα… Και δεν με βγάζω απ’ εξω. Έχω υπάρξει και εγώ σε θέση, όταν ήμουν μικρή, άπειρη και μη μορφωμένη, να σχολιάζω αρνητικά και με προκατάληψη κάτι που μου φαινόταν «Αριστερό».

Η αποστροφή και ο χλευασμός προς την Αριστερή πολιτική είναι περασμένος στην κουλτούρα μας. Για πολλούς λόγους που και δεν έχω τον χρόνο αλλά και την εξακριβωμένη γνώση να αναλύσω.

Πάμε τώρα στο σύγχρονο ξεπούλημα της ηθικής με την μαγική μάζωξη, τυχερών (γιατί άνετα θα μπορούσαν να είναι στην θέση αυτών των νεκρών γυναικών) εργαζομένων του εργοστάσιού της Βιολάντα. Πόσο εξαρτημένος είναι ένας άνθρωπος από την δουλεία του που για να εξασφαλίσει το ψωμί του, πετάει στα σκουπίδια την ανθρωπιά και την ηθική του; Πόσο σάπιο σύστημα έχουμε που υπάλληλοι που θα μπορούσαν να είναι νεκροί λένε στο αφεντικό τους, που είναι κατηγορούμενος και δεν φαίνεται να τον πολύ ένοιαζε άμα θα καεί το εργοστάσιο του με τους εργαζομένους του μέσα, «Πάμε δυνατά, Κώστα είμαστε μαζί σου, είσαι αθώος»;

Βέβαια, δεν μπορείς να κατηγορήσεις αυτούς τους ανθρώπους, καταλαβαίνεις πως και αυτοί είναι θύματα του ίδιου συστήματος. Δεν νομίζω και να κατανοούν και οι ίδιοι τον λόγο που το κάνουν αυτό ή το πόσο ανήθικο είναι. Οι δωσίλογοι όμως δεν ήταν θύματα, είχαν εξουσία και επίγνωση.  Μπορεί και αυτό να μην είναι το μόνο κοινό σημείο, τα προνόμια των πρώτων με την άγνοια των δεύτερων. Βέβαια έχουμε το ίδιο πικρό αποτέλεσμα. Το ξεπούλημα.