Anna Unfiltered: Το ΟΧΙ και το Desierto Florido

Μετρώντας 86 έτη από το συγκινησιακά φορτισμένο «Αlors, c’est la guerre!» (ΟΧΙ) του Ιωάννη Μεταξά, οι Έλληνες μοιάζουν να μην έχουν σχεδόν κανένα από τα χαρακτηριστικά που το ξημέρωμα της 28^ης Οκτωβρίου 1940 θα τους τοποθετούσαν στο βάθρο της ιστορίας, ως εκείνοι που δεν παραδόθηκαν, που αντιστάθηκαν και που απέδειξαν ότι οι δυνάμεις του Άξονα μπορούν να νικηθούν στο πεδίο της μάχης.

Θα το εξηγήσω, αναγνώστη μου, παρ’ ότι συμφωνώ εν μέρει με την φράση του αλησμόνητου Κώστα Τσάκωνα: «τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται και τα δυσκόλως αγνοούνται…αλλά ο κόσμος πάντα καταλαβαίνει». Πάμε, λοιπόν, να κάνουμε τη σύγκριση των αυτονόητων. Τότε ο Έλληνας βυθισμένος στη φτώχεια και στις στερήσεις, χωρίς καμία από τις εκπαιδευτικές, τεχνολογικές, πολιτισμικές, ιατρικές, επιστημονικές και στρατιωτικές συνθήκες που διαθέτουμε πλέον, βρέθηκε απέναντι στη μπότα του κατακτητή και επέλεξε να σηκώσει ψηλά το κεφάλι. Σήμερα αντιμέτωπος με ανηλεείς επιθέσεις όχι πολεμικές αλλά πολιτικές, υποταγμένος a priori οικονομικά, γαντζωμένος απελπιστικά στον κυρίαρχο τρόπο σκέψης (κάποιοι τον λένε Νέα Τάξη Πραγμάτων) και ενημερωμένος υπέρ το δέον από αυταρχικούς νάρκισσους με προσυνεννοημένες δημοσιογραφικές ερωταποκρίσεις – όπως θαρραλέα κατήγγειλε ο Θανάσης Λάλας στη Λουκία Γκάτσου (@kontra24, 21.10.2026 στο 05:10) – κοιτάζει μόνο την καμπούρα του. Εγώ θα κάνω τον ήρωα, σου λέει;

Πού είναι οι καρδινάλιες αρετές⁽¹⁾ σου, Έλληνα; Οι συλλογικοί στόχοι, η πνευματική σου εγρήγορση, το ψυχικό σθένος; Τα τεκμήρια της ανεπάρκειάς σου φαίνονται από εκείνους που επιλέγεις (ή και όχι, αφού η αποχή δηλώνει το μέγεθος της αναλγησίας σου) να σε κυβερνούν. Έχεις υποταχθεί στην αμετροέπεια της εξουσίας που παραβιάζει ανοιχτές θύρες κρατώντας σε ανασφαλή και άρα πειθήνιο, ανίκανο να οργανωθείς. Ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του ΕΚΠΑ, Νίκος Παναγιωτόπουλος, παραχώρησε μια επίσης γενναία συνέντευξη στους Θανάση Αναγνωστόπουλο και Νάνσυ Ζαμπέτογλου (@ΣΚΑΙ, 21.10.2026 στο 20:10) υπογραμμίζοντας ότι ακόμα και τα ίδια τα πανεπιστήμια, κατεξοχήν χώροι διακίνησης ιδεών και πνευματικής ανάτασης, υφίστανται την επικυριαρχία της αγοράς, καθιστάμενα κατώτερα των περιστάσεων.

Και σε αφήνουν να παλεύεις τραγικά μόνος. Περικυκλωμένος από ηγέτες-ανδρείκελα, (αναγκάζεσαι να;) βγάζεις τα όνειρά σου σε πλειστηριασμό⁽²⁾ χωρίς στοιχειωδώς να αισχύνεσαι και τους αφήνεις, κρατώντας το κεφάλι σου σκυμμένο, να λαμβάνουν ερήμην σου αποφάσεις και να συνθλίβουν βεβαιότητες, για τις οποίες χιλιάδες έχυσαν το αίμα τους. Αυτός είσαι, Έλληνα, και δεν ξέρεις πια ούτε να αντιστέκεσαι ούτε να λες ΟΧΙ. Αυτό το μέλλον θα αφήσεις στα παιδιά σου; Αυτός είναι ο σπόρος που φυτεύεις για το υποθηκευμένο τους αύριο;

Έχω μια ελπίδα, πως ΟΧΙ. Την εβδομάδα που πέρασε διάβασα με κατάπληξη στο Documento, ότι η ξηρότερη μη πολική έρημος της Γης, η Ατακάμα, γέμισε λουλούδια και χρώματα εξαιτίας των έντονων βροχοπτώσεων. Πρόκειται για ένα σπάνιο φυσικό φαινόμενο γνωστό ως Desierto Florido. Να πώς λειτουργεί: κάτω από την επιφάνεια του εδάφους υπάρχει ένας φυσικός μηχανισμός επιβίωσης, όπου οι σπόροι πολλών φυτών, αλλά και υπόγεια όργανα όπως βολβοί και ριζώματα, μπορούν να παραμένουν σε κατάσταση λήθαργου για χρόνια, περιμένοντας να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες υγρασίας και θερμοκρασίας. Όταν οι βροχοπτώσεις είναι έντονες, το νερό ενεργοποιεί το φυτικό απόθεμα. Οι σπόροι ανθίζουν, τα υπόγεια όργανα αναπτύσσονται και εκτάσεις που έμοιαζαν παντελώς άγονες …ξαναζούν.

Αφού η φύση συνεχίζει εν έτει 2026 να διδάσκει πως ακόμα και η πιο άνυδρη γη είναι ικανή να καρποφορήσει, μπορούμε κι εμείς να αφήσουμε υπόσχεση ζωής. Δε λέω ότι αν κατέβουμε στους δρόμους, όλα θα αλλάξουν σε μια μέρα. Αλλά τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε, ας δείξουμε πώς η ελευθερία και η αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Ας φυτέψουμε το σπόρο της αντίστασης, του θάρρους, της πάλης, της μη υποταγής κι όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, αυτός ο σπόρος θα ανθίσει.

Σε λίγες ημέρες γιορτάζουμε το ΟΧΙ του 1940, που ανήκει στην ιστορία. Ας κάνουμε κάτι και για το ΟΧΙ του αύριο. Το ΟΧΙ που θα ανήκει σε εμάς.

⁽¹⁾Φρόνησις,  Ἀνδρεία, Σωφροσύνη, Δικαιοσύνη: Βλ. Πλάτων, Πολιτεία, Βιβλίο Δ’, 427e-444a, όπου εισάγεται η θεωρία των τεσσάρων θεμελιωδών αρετών της ψυχής και της ιδεώδους Πολιτείας. Η παράδοση αυτή υιοθετήθηκε αργότερα από τον Αριστοτέλη στα Ηθικά Νικομάχεια και από τους Στωικούς φιλοσόφους.

⁽²⁾Δε βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό, δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα:  Άλκης Αλκαίος (στίχοι) – Μάριος Τόκας (μουσική), τίτλος τραγουδιού «Κιφ», από τον δίσκο Εντελβάις (1999), ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος.