Anna Unfiltered: Άλλο η σάτιρα, άλλο οι σάτυροι

Θύμα της πολιτικής ‘’ορθότητας’’ έπεσε ο Jimmy Kimmel για δεύτερη φορά – η πρώτη ήταν το Σεπτέμβριο του 2025, όταν εξαιτίας σχολίου του για τη δολοφονία του Charlie Kirk, το ABC αποφάσισε να αναστείλει την εκπομπή του 58χρονου σούπερ σταρ. Ένα τέτοιο βιτριολικού τύπου σχόλιο τον έβαλε και πάλι στο μάτι του κυκλώνα, με το πρώην μανεκέν από τη Σλοβενία και πλέον Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, να ζητά μετ’ επιτάσεως την απόλυσή του, ονοματίζοντας τη ρητορική του βίαιη και μισαλλόδοξη. Ως έπος ειπείν, τα όσα είπε ο Kimmel προσιδιάζουν σκουλήκι στο μήλο της δήθεν δημοκρατικής της συνείδησης και ως εκ τούτου βρέθηκε η Μελάνια στη θέση του αμείλικτου Ιαβέρη, για να τον επαναφέρει στην τάξη (aka, να τον ξεφορτωθεί).

Το ποια είναι η γνώμη της στήλης για την αυταρχική, φασιστική και ουδόλως ορθή πολιτική αντιμετώπιση της ελεύθερης έκφρασης καλλιτεχνών, λόγιων, ακαδημαϊκών, δημοσιογράφων και γενικά όσων τολμούν να δημοσιολογούν, το έχεις ήδη διαβάσει αναγνώστη μου στις 8.2.2026 (βλ. Anna Unfiltered: Η πολιτική ορθότητα είναι φασισμός και υποκρισία). Τα όσα έγιναν την εβδομάδα που πέρασε ήρθαν να δικαιώσουν – με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο – ότι ναι, οι δυνάστες των λαών, ξεκινούν την αδιαφανώς χειριστική τους συμπεριφορά από εκείνους, που βρίσκονται στη θέση του αδύναμου. Και δίχως άλλο, τους τσαλαπατούν, προβάλλοντας κυνικά κι αδίστακτα την δική τους ωραιοποιημένη πλάνη ως τη μόνη αλήθεια.

Ο Jimmy Kimmel – με το από το 2003 και μέχρι πρότινος κραταιό στις μετρήσεις τηλεθέασης late night του – είναι γνωστό τοις πάσι, ότι αντιπολιτεύεται το κίνημα MAGA, τους Ρεπουμπλικάνους, την ιδεολογία του άκρατου πατριωτισμού τους και κυρίως τον ίδιο τον πλανητάρχη. Μέσα από τον ιδιάζοντα χαρακτήρα της εκπομπής του καυτηριάζει ποικιλότροπα και με απαράμιλλη ‘’μαστοριά’’ καθετί που, ως γνήσιος καλλιτέχνης θεωρεί, ότι είναι άξιο σχολιασμού. Επιδίδεται σ’ αυτήν τη δαιμόνια συνήθεια τα τελευταία 37 χρόνια και πριν από αυτόν, για τουλάχιστον δυόμισι χιλιετίες (αν σκεφτεί κανείς, ότι ο Αριστοφάνης δίδαξε τους Αχαρνείς το 425π.Χ.) υπήρξαν ομόλογοί, που υπηρετούσαν επίσης το δέον γενέσθαι: τη σάτιρα.

Αν οι διαχρονικοί ταγοί της εξουσίας θεωρούν, ότι άπας τις υποστηρίζει την αλήθεια (γιατί ακριβώς αυτό έκανε ο Kimmel, χαριτολογώντας ότι η Μελάνια λάμπει σαν μέλλουσα χήρα πλάι στον κατά 23 χρόνια μεγαλύτερο σύζυγό της), θα πηγαίνει στο πυρ το εξώτερο, διότι δεν αποτελεί μέρος της αυλής τους, δεν λειτουργεί ως οσφυοκάμπτης και αποτολμά να εναντιώνεται, τότε υπάρχει έλλειμα δημοκρατίας και ελευθερίας. Συλλήβδην.

Δεν μπόρεσα, ειλικρινά, να κατανοήσω την αγανάκτηση των δικών μας σούπερ σταρ δημοσιογράφων, όταν σχολίαζαν το θέμα γεμάτοι οργή και διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους, λέγοντας ότι δεν ήταν καθόλου αστείο, ήταν χυδαίο, ακραίο και ξεπέρασε τα όρια της σάτιρας. Αλήθεια, κύριοι συνάδελφοι; Και ως τι ακριβώς διατυπώνετε κραυγαλέα την πεποίθηση αυτή; Ως οι μέγιστοι των σατιρικών καλλιτεχνών; Γιατί την τελευταία φορά που κοίταξα, μάλλον ως οι μέγιστοι των σατυρικών πρωταγωνιστών δείχνατε.

Τα όρια της σάτιρας είναι η ευστοχία της, όπως είπε – και με βρίσκει να προσυπογράφω ανεπιφύλακτα – ο Σίλας Σεραφείμ. Αν επιτρέψουμε στους εκάστοτε δυνατούς νάρκισσους αυτού του κόσμου να επιβάλλουν αποκλειστικά τη δική τους σκοπιά της ιστορίας, χωρίς κριτική κι αντίλογο, νομοτελειακά θα βουλιάξουμε στην αλλοτριωμένη μορφή της υποτιθέμενα ελεύθερης ζωής μας. Θα μεταμορφωθούμε, σαν τον Γκρέγκορ Σάμσα του Κάφκα, σε εκείνο το τεράστιο σκαθαροειδές, που εξουθενωμένο και απομονωμένο περιμένει στωικά το θάνατο.

Αν, λοιπόν, η Πρώτη Κυρία θέλει να τιμωρήσει κάποιον, δε χρειάζεται να επιβάλλει την απόλυση του Kimmel. Αρκεί να του ζητήσει την επόμενη φορά να πει ένα άστοχο αστείο. Αυτή είναι η χειρότερη τιμωρία της σάτιρας.