Λιποαναρρόφηση-θρίλερ στη Θεσσαλονίκη: 30χρονη περιγράφει τον εφιάλτη που έζησε – «Πονούσα και ούρλιαζα»

Μια διαφήμιση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν η αφετηρία για μια εμπειρία που, όπως καταγγέλλει σήμερα μια 30χρονη στην ΕΡΤ3, εξελίχθηκε σε εφιάλτη. Η γυναίκα αποφάσισε να υποβληθεί σε λιποαναρρόφηση, έχοντας προηγουμένως ενημερωθεί ότι επρόκειτο για μια αναίμακτη και ανώδυνη διαδικασία, η οποία θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με τοπικό αναισθητικό.

Όπως περιγράφει, η εικόνα που σχημάτισε από την πρώτη της επαφή δεν της δημιούργησε υποψίες. Η συγκεκριμένη διαδικασία προβαλλόταν στα social media και, όπως λέει, θεώρησε ότι από τη στιγμή που παρουσιαζόταν δημόσια και διαφημιζόταν, επρόκειτο για μια ασφαλή και καθιερωμένη πρακτική.

«Έχω παραπάνω κιλά. Μου είπε “όσα πιο πολλά σημεία βάλεις στη μία φορά, να τελειώνεις και θα σου κάνω και καλύτερη τιμή”», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι της παρουσιάστηκε ως διαδικασία που μπορούσε να γίνει σε ιατρείο, χωρίς ιδιαίτερη ταλαιπωρία.

Το κόστος που συμφωνήθηκε ήταν 2.400 ευρώ. Για να προχωρήσει το ραντεβού, η 30χρονη χρειάστηκε να καταβάλει προκαταβολή 500 ευρώ. Όπως καταγγέλλει, η πληρωμή έγινε σε μετρητά, καθώς δεν γνώριζε ότι θα έπρεπε να έχει μαζί της το συγκεκριμένο ποσό και χρειάστηκε να συνοδευτεί μέχρι ΑΤΜ.

«Πήγα μια τρίτη φορά να δώσω την προκαταβολή. Νόμιζα ότι ήταν με κάρτα. Δεν κουβαλάω λεφτά επάνω μου, ειδικά όταν πρόκειται για 500 ευρώ», περιγράφει.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όπως λέει, δεν είχε αντιληφθεί κάτι που να την κάνει να ακυρώσει τη διαδικασία. Το σκηνικό, ωστόσο, άλλαξε όταν έφτασε η ημέρα της επέμβασης.

«Μου είπαν ότι θα γίνει σε ένα γραφείο»

Η γυναίκα υποστηρίζει ότι μόνο όταν βρέθηκε στον χώρο όπου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί η διαδικασία αντιλήφθηκε τις συνθήκες που, όπως περιγράφει, την έκαναν να αισθανθεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Σύμφωνα με την καταγγελία της, η επέμβαση δεν πραγματοποιήθηκε σε χώρο που έμοιαζε με χειρουργική αίθουσα, αλλά σε ένα ιατρικό γραφείο, όπου μέχρι τότε γίνονταν και οι συναντήσεις με ασθενείς.

«Έρχεται η ημέρα του ραντεβού, έρχεται η γιατρός, με πηγαίνουν στο γραφείο και μου λένε “θα γίνει εδώ”», λέει στην ΕΡΤ3.

Η ίδια περιγράφει έναν χώρο που, όπως υποστηρίζει, δεν ήταν εξοπλισμένος με τον τρόπο που περίμενε για μια τέτοια διαδικασία. Αναφέρεται σε ένα απλό κρεβάτι και σε εξοπλισμό που, κατά την περιγραφή της, δεν αντιστοιχούσε σε οργανωμένο χειρουργικό περιβάλλον.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στον τρόπο με τον οποίο, όπως λέει, προετοιμαζόταν το τοπικό αναισθητικό. Η γυναίκα υποστηρίζει ότι πίσω από το κρεβάτι υπήρχε μια επιφάνεια πάνω στην οποία βρισκόταν μια μεταλλική λεκάνη, όπου, σύμφωνα με την ίδια, γινόταν η ανάμιξη της ξυλοκαΐνης με φυσιολογικό ορό.

«Ήταν να το πω σαν χασάπικο. Εκείνη την ώρα είχα κοκαλώσει. Απορώ με τον εαυτό μου πώς δεν σηκώθηκα να φύγω», περιγράφει, μεταφέροντας την εικόνα που, όπως λέει, αντίκρισε λίγο πριν ξεκινήσει η διαδικασία.

Ο πόνος άρχισε πριν καν καταλάβει τι συνέβαινε

Η μεγαλύτερη ανατροπή για την 30χρονη, όπως καταγγέλλει, ήρθε όταν ξεκίνησε η διαδικασία. Παρότι είχε ενημερωθεί ότι θα επρόκειτο για μια αναίμακτη και χωρίς πόνο επέμβαση, η ίδια υποστηρίζει ότι από την αρχή αισθανόταν έντονο πόνο.

«Ξεκινάει η επέμβαση και πονάω. Της λέω “τόσο πολύ θα πονάω;” και λέει “δεν κατάλαβες, δεν έχω ξεκινήσει, σου περνάω το αναισθητικό”», αναφέρει.

Όπως περιγράφει, η τοπική αναισθησία δεν είχε για την ίδια το αποτέλεσμα που περίμενε. Υποστηρίζει ότι είχε πλήρη αντίληψη της διαδικασίας και αισθανόταν τις κινήσεις και τις βελόνες.

«Ένιωθα τα πάντα, έβλεπα τα πάντα, δεν υπήρχε διαχωριστικό», λέει χαρακτηριστικά.

Η 30χρονη περιγράφει ακόμη ότι μπορούσε να βλέπει το μηχάνημα που χρησιμοποιούνταν κατά τη διαδικασία, ενώ αναφέρεται και στις βελόνες που, όπως υποστηρίζει, χρησιμοποιήθηκαν σε πολλά σημεία της κοιλιάς της.

«Ένιωθα τη βελόνα μέσα στην κοιλιά μου. Ήταν περίπου 30 εκατοστά. Με τρύπησαν συνολικά σε 18 σημεία», καταγγέλλει.

Ο πόνος, σύμφωνα με την ίδια, ήταν τόσο έντονος ώστε άρχισε να φωνάζει και να ουρλιάζει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

«Πονούσα, ούρλιαζα. Μου έλεγε “ούρλιαζε, δεν υπάρχει θέμα, δεν πειράζει, ας μας ακούνε οι έξω”», αναφέρει.

Δύο ώρες μέσα στον πόνο

Παρά την ένταση του πόνου που περιγράφει, η 30χρονη αποφάσισε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη διαδικασία. Όπως λέει, εκείνη τη στιγμή περίμενε ότι όλα θα τελείωναν σύντομα και ότι δεν ήθελε να εγκαταλείψει την επέμβαση στη μέση.

Υποστηρίζει ότι επί περίπου δύο ώρες βίωσε αυτό που χαρακτηρίζει ως εξαιρετικά επώδυνη διαδικασία, πολύ διαφορετική από εκείνη που είχε αρχικά παρουσιαστεί.

«Έτσι όπως μου το είχαν περιγράψει δεν περίμενα ότι θα είναι έτσι όλη η διαδικασία», σημειώνει.

Η ίδια υποστηρίζει ότι η ένταση του πόνου την έκανε να φοβάται ακόμη και για την υγεία της, αν και δεν αναφέρει ότι υπέστη ανακοπή ή άλλη τέτοια επιπλοκή.

«Θα μπορούσα κάλλιστα από τον πόνο να είχα πάθει ανακοπή. Δόξα τω Θεώ έχω μεγάλη ανοχή στον πόνο και κατάφερα και το άντεξα», αναφέρει.

Η περιγραφή της 30χρονης αφορά αποκλειστικά τη δική της εμπειρία και τις συνθήκες που η ίδια υποστηρίζει ότι αντιμετώπισε. Για τα καταγγελλόμενα περιστατικά απαιτείται η διερεύνηση από τις αρμόδιες αρχές και δεν προκύπτει από το συγκεκριμένο ρεπορτάζ κάποια δικαστική κρίση που να επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς της.

Από την υπόσχεση της «ανώδυνης» διαδικασίας στο σοκ

Αυτό που φαίνεται να την έχει σημαδέψει περισσότερο, όπως περιγράφει, είναι η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που πίστευε ότι θα αντιμετωπίσει και σε αυτό που τελικά έζησε. Η αρχική ενημέρωση, σύμφωνα με την καταγγελία της, έκανε λόγο για μια διαδικασία χωρίς αίμα και χωρίς ιδιαίτερο πόνο, ενώ η πραγματικότητα που περιγράφει ήταν εντελώς διαφορετική.

Η ίδια παραδέχεται ότι σήμερα αναρωτιέται γιατί δεν έφυγε όταν αντίκρισε τον χώρο και τον τρόπο με τον οποίο, όπως υποστηρίζει, θα πραγματοποιούνταν η διαδικασία.

«Απορώ με τον εαυτό μου πώς δεν σηκώθηκα να φύγω», λέει χαρακτηριστικά.

Η 30χρονη εξακολουθεί να χαρακτηρίζει την εμπειρία ως την πιο τραυματική της ζωής της. Η καταγγελία της επαναφέρει, παράλληλα, ένα ευρύτερο ζήτημα που έχει βρεθεί το τελευταίο διάστημα στο επίκεντρο: πόσο εύκολα μπορεί ένας πολίτης να εμπιστευτεί μια ιατρική ή αισθητική πράξη που προβάλλεται μέσα από τα social media και ποια στοιχεία θα πρέπει να ελέγχει πριν αποφασίσει να υποβληθεί σε μια επεμβατική διαδικασία.

Στην περίπτωση της 30χρονης, η πρώτη επαφή έγινε μέσα από μια διαδικτυακή διαφήμιση και η απόφαση πάρθηκε με βάση την εικόνα που, όπως καταγγέλλει, της παρουσιάστηκε για τη συγκεκριμένη διαδικασία. Αυτό που ακολούθησε, σύμφωνα πάντα με τη δική της αφήγηση, ήταν μια εμπειρία που απέχει σημαντικά από τις αρχικές διαβεβαιώσεις.

Η υπόθεση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον και λόγω της ευρύτερης συζήτησης που έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα γύρω από τους ελέγχους σε χώρους παροχής υπηρεσιών Υγείας και τις πρακτικές που διαφημίζονται προς το κοινό. Το ζητούμενο πλέον είναι να διερευνηθούν οι καταγγελίες και να αποσαφηνιστεί εάν ο συγκεκριμένος χώρος, η διαδικασία και ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η επέμβαση πληρούσαν όλες τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις.