Κλείνει γνωστό καφέ – μπαρ στη Λεωφόρο Νίκης μετά από 33 χρόνια (ΦΩΤΟ)

Ένα γνώριμο σημείο συνάντησης για γενιές Θεσσαλονικέων περνά πλέον στην ιστορία, καθώς το Καφέ Νίκης 35 ολοκλήρωσε τη διαδρομή του ύστερα από 33 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στην καρδιά της παραλιακής ζώνης.

Η τελευταία βραδιά λειτουργίας του χώρου εξελίχθηκε σε ένα αυθόρμητο «αντίο» γεμάτο συναίσθημα, με δεκάδες θαμώνες να συγκεντρώνονται για να τιμήσουν ένα στέκι που δεν λειτούργησε ποτέ ως ένα απλό καφέ-μπαρ. Για πολλούς, αποτέλεσε ένα σταθερό σημείο αναφοράς μέσα στον χρόνο, έναν χώρο όπου οι καθημερινές συνήθειες συνδέθηκαν με προσωπικές ιστορίες, φιλίες και στιγμές που άφησαν αποτύπωμα.

Σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές γωνιές της Λεωφόρος Νίκης, το μαγαζί είχε καταφέρει να ξεχωρίσει διαχρονικά για τη δική του αισθητική ταυτότητα και τη μουσική του κατεύθυνση, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που δύσκολα συγκρινόταν με τα υπόλοιπα καταστήματα της περιοχής. Δεν ήταν απλώς μια επιλογή για καφέ ή ποτό, αλλά ένας ζωντανός πυρήνας πολιτιστικής και κοινωνικής συνεύρεσης, που φιλοξενούσε μικρές εκδηλώσεις και διατηρούσε μια αίσθηση οικειότητας για όσους περνούσαν το κατώφλι του.

Η απώλεια του ανθρώπου που το στήριξε και το διαμόρφωσε επί χρόνια, του Αντώνης Σταμπολίδης, φαίνεται πως συνέβαλε καθοριστικά στην απόφαση για το κλείσιμο, σηματοδοτώντας ουσιαστικά το τέλος μιας εποχής για την τοπική νυχτερινή και καθημερινή ζωή.

Το αποχαιρετιστήριο βράδυ συνοδεύτηκε από έντονη παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα, με εικόνες και στιγμιότυπα να καταγράφουν το κλίμα συγκίνησης, αλλά και τη διάθεση των θαμώνων να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη του χώρου. Ανάμεσα στις πιο χαρακτηριστικές αναρτήσεις ήταν εκείνη του dj Βασίλης Βασιλειάδης, ο οποίος περιέγραψε το προσωπικό του δέσιμο με το μαγαζί ως μια καθημερινή εμπειρία που ξεπερνούσε τη διασκέδαση και άγγιζε την έννοια της κοινότητας.

Η ανάρτηση του dj Βασίλη Βασιλειάδη

Ψάχνω μέρες τώρα να βάλω λέξεις σ’αυτα που νιώθω απ’ όταν έμαθα ότι το στέκι μου θα σταματήσει να υπάρχει ως τέτοιο. Στέκι είναι το μέρος στο οποίο οι άνθρωποι έχουν τα ίδια χνώτα με σένα, είναι το μέρος που πας χωρίς να το σκεφτείς, να το κανονίσεις γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος εκεί για σένα ή και να μην υπάρχει νιώθεις τόσο οικεία που δεν σε απασχολεί. Είναι το μέρος που πας για πρωινό καφέ και φεύγεις σουρωμένος το βράδυ. Αυτό ήταν το Cafe Nikis 35 τα τελευταία πάνω από 10 χρόνια για μένα, εκεί μέσα πέρασα ευτυχίες, στεναχώριες, έρωτες, φιλίες και πάνω απ’όλα ετριβα τον αγκώνα μου στην υπέροχη ξύλινη μπάρα του ατελείωτες ώρες. Επιπλέον αποδέχτηκε και στέγαζε την “πετριά” μου να υποδύομαι τον δισκοθέτη. Ευχαριστώ πολύ τους Alexis Papoutsis Kostas Giannis Makis Koutsoubelitis για όσα περάσαμε παρέα, την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και που μου χάρισαν ένα στέκι, μόνο αγάπη έχω για το στέκι μου και τους ανθρώπους του.

Το κλείσιμο του Καφέ Νίκης 35 δεν αφήνει απλώς ένα κενό σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της πόλης, αλλά επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση γύρω από τη μεταμόρφωση της παραλιακής και την απώλεια χώρων με ισχυρή ταυτότητα. Σε μια εποχή όπου η ομοιομορφία κερδίζει έδαφος, η απουσία τέτοιων σημείων υπενθυμίζει τη σημασία των «στεκιών» που διαμορφώνουν την πολιτιστική φυσιογνωμία μιας πόλης.

Δείτε stories από τη σελίδα του καταστήματος στο  Facebook σχετικά με το τελευταίο βράδυ λειτουργίας του μαγαζιού: