Πολυξένη Καράκογλου στο TheOpinion: «Η δημιουργία είναι μια ειλικρινής σχέση με τους ανθρώπους που ακούνε τη μουσική μου και γουστάρουν»

Με την «Υπόσχεση» στις μουσικές αποσκευές της —μια υπόσχεση απέναντι σε όσα την προβληματίζουν και σε αυτά που τη χαροποιούν— αλλά και με διασκευές τραγουδιών που αγαπά βαθιά, η Πολυξένη Καράκογλου καταφθάνει απόψε στη συμπρωτεύουσα.

«Τη ζεστασιά, την ηρεμία και τη γαλήνη που νιώθω, όταν τραγουδάω, θέλω να περάσω στον κόσμο και να τα βιώσουμε όλοι μαζί. Χωρίς φιοριτούρες. Σαν να μαζευόμαστε στο σαλόνι του σπιτιού μου…», αναφέρει η ίδια στο TheOpinion.

Πολυξένη, οι πρώτες σου σπουδές φαίνεται να απέχουν από τη μουσική. Πότε συνειδητοποίησες ότι το να γράφεις και να ερμηνεύεις ήταν η πραγματική σου κλίση, αυτά για τα οποία ήσουν προορισμένη;

Ασχολούμαι από πολύ μικρή ηλικία με τη μουσική, ξεκίνησα να γράφω μελωδίες γύρω στα δώδεκα. Οι σπουδές μου στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο ήταν, σε έναν μεγάλο βαθμό, μια επιλογή που γεννήθηκε από φόβο, κυρίως του οικογενειακού μου περιβάλλοντος.

Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια και είχα τη δυνατότητα να περάσω σε διάφορες σχολές, οπότε οι γονείς μου με παρότρυναν να μην επιλέξω ένα τμήμα Μουσικολογίας. Αντίθετα, μου πρότειναν να ακολουθήσω μια πιο «ασφαλή» κατεύθυνση, διαβεβαιώνοντάς με πως θα με στηρίξουν οικονομικά για να συνεχίσω, παράλληλα, τις μουσικές μου σπουδές στο ωδείο.

Πέντε χρόνια, περισσότερα από εκατό μαθήματα… για ένα πτυχίο που δεν μου χρησίμευσε κάπου μέχρι και σήμερα.

Υπάρχει κάποια μουσική καταβολή από πλευράς της οικογένειάς σου;

Γενικότερα ναι, υπάρχει μια τέτοια κλίση. Ο παππούς μου, από την πλευρά του πατέρα μου, ήταν ένας φανταστικός τραγουδιστής, αν και ασχολούνταν ερασιτεχνικά με την κιθάρα και το τραγούδι. Με τη σειρά του, και ο πατέρας μου έμαθε να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει, ως αυτοδίδακτος.

Απασχολούνταν για βιοποριστικούς λόγους, παράλληλα με την πρωινή του δουλειά, σε ταβέρνες. Ως παιδί, έχω κοιμηθεί πολύ σε αυτές τις ωραίες, ψάθινες καρέκλες… Κατάλαβε, λοιπόν, ότι τραγουδάω σωστά και με έγραψε στο ωδείο.

Κι εσένα θα μπορούσαμε να σε χαρακτηρίσουμε ως μια αυτοδημιούργητη καλλιτέχνιδα…

Πράγματι, όλη η κατάσταση είναι… handmade! Μέσα από μια αξιοκρατική ακρόαση στη Μικρή Άρκτο κυκλοφόρησα την πρώτη μου δουλειά. Εκεί, μοιράστηκαν μαζί μου το υλικό τους ο Γρηγόρης Πολύζος και η Αθηνά Σπανού. Έτσι γνώρισα την Αθηνά, και η συνεργασία μας μετράει μέχρι και σήμερα.

Για προσωπικούς λόγους, όμως, αποφάσισα να φύγω από τη Μικρή Άρκτο. Ήθελα να έχω τον έλεγχο των τραγουδιών μου —να μην περνούν, δηλαδή, από οποιαδήποτε μορφή επιτήρησης ή λογοκρισίας— και δημιούργησα τη Moika Records.

Η αλήθεια είναι πως έχω σταθεί τυχερή σε πολλά πράγματα. Η «Υπόσχεση», το τέταρτο άλμπουμ μου, χρηματοδοτήθηκε από τον οργανισμό «ΕΡΑΤΩ» έπειτα από μια χορηγία που κέρδισα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνεις κάτι τελείως μόνος.

Είναι δύσκολη η επιβίωση. Την ίδια καθημερινότητα μοιραζόμαστε, την ίδια κρίση βιώνουμε…

Είναι δύσκολη… Σαφώς και δεν βιοπορίζομαι από τη μουσική, ζω διδάσκοντας τραγούδι. Είναι κάτι το οποίο λατρεύω! Έχω επενδύσει πάρα πολλά χρήματα σε αυτό, όπως και σε εκπαιδεύσεις, για να μπορώ να το κάνω σωστά και με σεβασμό. Από κει και πέρα, οι μουσικές συναυλίες έρχονται προσθετικά ή για να «βουλώσουν ανοιχτές τρύπες».

Είμαι επίσης τυχερή που έχω μια πολύ δυνατή ομάδα φίλων, υπερταλαντούχων, με τους οποίους συμπορεύομαι. Οπότε, πολλά πράγματα δεν έχουν το κόστος που θα είχαν σε διαφορετική περίπτωση.

Παράλληλα, έχω μάθει και επιπλέον τέχνες για να μπορώ όλο αυτό να το διαχειριστώ σε πιο λογικά οικονομικά πλαίσια. Για παράδειγμα, κάνω μοντάζ μόνη μου. Στήνω τις παραγωγές των video clips επίσης μόνη μου.

Όταν θέλω να μάθω κάτι, το εξερευνώ με ψυχραιμία και σε βάθος. Είναι απαραίτητο να γνωρίζω τα εργαλεία με τα οποία προβάλλω τη δουλειά μου.

Ένα μέρος του κέντρου βάρους της «Υπόσχεσής» σου, του νέου σου άλμπουμ, πέφτει στο κομμάτι της γονεϊκότητας. Ένα άλλο σε πιο κοινωνικά ζητήματα.

Πρόκειται για καταστάσεις που με απασχολούν. Αυτό το άλμπουμ περιέχει τις συνθήκες της καθημερινότητας, τα συναισθήματά μας, τα κομβικά σημεία στην πορεία της ζωής του καθενός: έρωτας, σύνδεση, συντροφικότητα, αλληλεγγύη, απόγνωση, μητρότητα, ενηλικίωση.

Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση είναι ότι ο καθένας, ακούγοντας την «Υπόσχεση», έχει να πει και κάτι άλλο, συγκινείται με διαφορετικά τραγούδια. Νιώθω χαρούμενη, γιατί σημαίνει ότι όλα τα τραγούδια έχουν κάτι να προσφέρουν. Αυτός είναι και ο λόγος, άλλωστε, που τα κυκλοφορώ.

Τι πυροδοτεί την έμπνευσή σου;

Είμαι ένα συναισθηματικό πλάσμα και εκφράζω πάρα πολύ γρήγορα τα συναισθήματά μου. Το τραγούδι «Μελατονίνη Σπρέι», για παράδειγμα, οριακά θυμάμαι πώς το έγραψα. Ήμουν τόσο τσαντισμένη και κουρασμένη με πράγματα που είχα δει, έγραψα το «σεντόνι» και κοιμήθηκα.

Γενικότερα, με απασχολούν πάρα πολύ τα κοινωνικά ζητήματα· η πρόοδος της κοινωνίας και οι αντιφάσεις της, η αλληλεγγύη που χάνεται, με θυμώνει αφόρητα η αγένεια.

Παίρνω θέση, όπως και στις σχέσεις μου. Για μένα, η δημιουργία είναι μια ειλικρινής σχέση με τους ανθρώπους που ακούνε τη μουσική μου και γουστάρουν.

Αφορμή αποτελούν τα πάντα: ένα γέλιο του μικρού, μια αγκαλιά του συντρόφου μου… Είναι η καθημερινότητα αυτή που με απασχολεί.

Πληροφορίες

Πολυξένη Καράκογλου: “Solo”

Soul (26^ης Οκτωβρίου 104, Θεσσαλονίκη)

Παρασκευή 3 Απριλίου & ώρα έναρξης: 22.00

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: cometogether.live

Ακούστε την «Υπόσχεση» στο Spotify