«Με τα social media θυσιάσαμε λίγο από το παρόν μας, με την ελπίδα ενός γοητευτικότερου μέλλοντος» – Οι συντελεστές του «OFFLINE: Εκτός Σύνδεσης» στο TheOpinion

Ο σκηνοθέτης και οι πέντε ηθοποιοί του θεατρικού «OFFLINE: Εκτός Σύνδεσης», μιλούν στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

ΘΕΑΤΡΟ ΘΕΜΑ THEOPINION ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Δέσποινα Δαϊλιάνη

14 Μαρτίου 2026, 13:30

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Το έργο «OFFLINE: Εκτός Σύνδεσης» επέστρεψε για λίγες παραστάσεις στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης.

Scroll. Like. Share. Σύνδεση. Αποσύνδεση.

Ζούμε το τέλος μιας εποχής ή βρισκόμαστε στην αρχή μιας βαθύτερης κρίσης;

«Το “OFFLINE: Εκτός Σύνδεσης” γεννήθηκε σε μια περίοδο ατελείωτου σκρολαρίσματος. Ήταν μια απόπειρα να παρατηρήσω τη “μαύρη τρύπα” που με είχε ρουφήξει, να αναζητήσω το άγγιγμα», αναφέρει στο TheOpinion ο σκηνοθέτης, Παναγιώτης Ματζίρης.

«Βρήκα μια υπέροχη ομάδα με την οποία συμπορευτήκαμε, μοιραστήκαμε και διαμορφώσαμε παρέα αυτό το live σκρολάρισμα επί σκηνής, συνολικής διάρκειας μίας ώρας.

Πέντε users που, στην προσπάθειά τους να συνδεθούν, απομακρύνονται όλο και περισσότερο· μεταξύ τους αλλά και ο καθένας από αυτό που αναζητά. Αποτυπώσαμε σκηνικά ένα σύστημα που μας περιβάλλει, αλλά δεν έχουμε τον χρόνο να παρατηρήσουμε. Συχνά, μας παραπλανεί και μας παρασύρει.

Η επιθυμία για κάτι βαθύτερο, μας οδήγησε να αναζητήσουμε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτόν τον “θόρυβο”: το “μαζί”, την επικοινωνία που αποτελεί βασικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Ο “θόρυβος”, όμως, της προσπάθειας του ανθρώπου να χωρέσει σε αυτήν τη νέα εποχή, μας απομακρύνει περισσότερο».

Με ποιους ανθρώπους συνομιλήσατε, ποιες ιστορίες μοιράζεστε στην παράσταση «OFFLINE: Εκτός Σύνδεσης»; Σε προσωπικό επίπεδο, Θεοχάρη, σου επιβεβαιώθηκαν όσα ήδη πίστευες για τον κόσμο των social media ή, ίσως, ήρθες αντιμέτωπος και με κάτι απρόσμενο;

Θεοχάρης Μπαϊρακταρίδης: Κατά τη διαδικασία δημιουργίας της παράστασης, μοιραστήκαμε κυρίως προσωπικές ιστορίες και εμπειρίες σε σχέση με τα social media. Δεν προέκυψε κάτι μέσα από κάποια συγκεκριμένη έρευνα ή συνεντεύξεις, η ιστορία γεννήθηκε από τις μεταξύ μας συζητήσεις. Άλλωστε, ανήκουμε σε μια γενιά που πρόλαβε τον κόσμο πριν από την οθόνη, αλλά έζησε και τη μετάβαση σε μια καθημερινότητα όπου αυτή βρίσκεται σχεδόν παντού.

Κάπου στα μισά των προβών, σε μια κοινή μας έξοδο κι ενώ ήμασταν στα χαμένα σχετικά με το τι ακριβώς θέλουμε να πούμε με την παράσταση, αρχίσαμε να συζητάμε για το πώς έχουν αλλάξει οι τρόποι με τους οποίους επικοινωνούμε, εκφραζόμαστε και σχετιζόμαστε με τους άλλους. Έτσι, γεννήθηκαν πολλές από τις σκέψεις, οι οποίες, τελικά, βρήκαν τη θέση τους μέσα στην παράσταση.

Σε προσωπικό επίπεδο, νομίζω ότι μου επιβεβαιώθηκαν κάποια πράγματα για τον κόσμο των social media. Ταυτόχρονα, συνειδητοποίησα και πόσο διαφορετικά μπορεί να τα βιώνει ο καθένας.

Η συγκεκριμένη παράσταση δημιουργεί έναν χώρο για να σκεφτούμε τι συμβαίνει όταν είμαστε συνεχώς συνδεδεμένοι, και τι σημαίνει, τελικά, να είμαστε πραγματικά παρόντες ο ένας για τον άλλον.

Σήμερα, τα social media αποτελούν το περιβάλλον μέσα στο οποίο όλοι υπάρχουμε. Ανακαλείς τις εποχές κατά τις οποίες το φλερτ, η χαρά ή ο πόνος έβρισκαν διέξοδο στην ανθρώπινη επαφή κι όχι πίσω από μια οθόνη; Πώς βιώνεις τη μετατόπιση αυτής της εμπειρίας;

Μύριαμ Σοφία Αρτζανίδου: Εν μέρει, ναι. Βέβαια, δεν θεωρώ πως όλα αυτά έχουν πάψει να περνούν μέσα από την ανθρώπινη επαφή. Απλώς έχει προστεθεί ακόμα ένα μέσο κι άλλοι τρόποι για να επικοινωνούμε καταστάσεις, συναισθήματα και να συνεννοούμαστε.

Αυτό που, ίσως, νοσταλγώ, είναι η παρουσία. Να είμαστε, δηλαδή, παρόντες, όταν βρισκόμαστε μαζί. Να μη φοβάμαι, να μην κρατάω τίποτα. Να μπορώ να πω τα πάντα εδώ και τώρα. Να αφήνω τη ματιά και την καρδιά μου ανοιχτές.

Η οθόνη, οι εφαρμογές, τα social media υψώνουν ένα ενδιάμεσο τείχος ασφαλείας. Η απόσταση μεγαλώνει, και μαζί της και η υποτιθέμενη ασφάλεια. Το άλλο που με απασχολεί, είναι πως σε αυτήν τη φαινομενικά τεχνολογική σύνδεση, online, είμαστε offline τόσο μεταξύ μας όσο και με τον εαυτό μας.

Είμαι λίγο boomer για την ηλικία μου, και ομολογώ ότι εν μέρει το απολαμβάνω. Αγαπώ την άμεση επαφή και την τοποθετώ στην πρώτη θέση· από το να δω κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο μέχρι το φαγητό που θα επιλέξω ή την οδό που θα στρίψω.

Πάντως, εκτιμώ τις εφαρμογές που διευκολύνουν τις ζωές μας σε τόσο μεγάλο βαθμό. Μου αρέσει που μπορώ να μιλήσω με τη φίλη μου που βρίσκεται στην Ισλανδία και στην Ελβετία, αλλά και πάλι τίποτα δεν συγκρίνεται με τη διαπροσωπική επαφή. Θα ήθελα να είμαι περισσότερο fan όλου αυτού, αλλά η θέση και η ευθύνη μου είναι να πασχίζω να μη χαθούμε μεταξύ μας!

Χρύσα, εσύ πώς διαχειρίζεσαι τη δική σου ψηφιακή παρουσία; Πώς αντιδράς όταν βρίσκεσαι σε μια παρέα, όπου η προσοχή όλων είναι στραμμένη σε μια οθόνη;

Χρύσα Ιωαννίδου: Με προβληματίζει πολύ το ψηφιακό μας αποτύπωμα. Με τον τόσο δημόσιο λόγο στα media προκύπτει και μια ευθύνη. Έτσι δεν είναι; Συχνά, «ακροβατώ» ανάμεσα στο τι είναι σωστό και στο τι θέλω να ποστάρω στα social media.

Όλα είναι σημεία των καιρών. Όπως άκουγε ο μπαμπάς μου ροκ μουσική σε μια εποχή που αυτή θεωρούνταν «σατανική», έτσι κι εμείς ανοίγουμε την οθόνη, ακόμα και με παρέα, ψάχνοντας σύνδεση. Δεν πληγώνομαι, κατανοώ τον αγώνα μας για αποδοχή.

Στέλιο, ως μια γενιά που πρόλαβε να υπάρξει και χωρίς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τι πιστεύεις ότι χάσαμε και τι κερδίσαμε; Τι ανακάλυψες για τον εαυτό σου μέσα από τη διαδικασία της παράστασης;

Στέλιος Ράμμος: Είναι σκληρό να χάνεις ή να κερδίζεις από κάτι που δεν εξαρτάται καθόλου από σένα. Ωστόσο, όλα αλλάζουν. Μαζί με αυτά, και τα μέσα που προσεγγίζουμε τον κόσμο. Έτσι, ήρθαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τίποτα, πια, δεν είναι το ίδιο.

Με τα social media, λοιπόν, χάσαμε λίγο από τον αυθορμητισμό μας. Λίγο από το τηλεφώνημα στο σταθερό του κολλητού, που πάντα θα απαντούσε η μαμά του, η κυρία Κατερίνα, για να δώσουμε ραντεβού στο «Φουρνάκι» για γερμανικό. Λίγο από την ανεμελιά του παρόντος, γιατί τώρα σχεδόν κάθε στιγμή συνοδεύεται από τη λαχτάρα για μια instagram-ική φωτογραφία.

Ήταν λίγο cool τα total 90s, η μπαλωμένη old school adidas και η μπάλα που θα την αντάλλαζες μόνο για να παίξεις κρυφτό με τους «μεγάλους». Με τα social media προσφέραμε ή θυσιάσαμε λίγο από το παρόν μας, με την ελπίδα ενός γοητευτικότερου μέλλοντος.

Αυτή η ελπίδα είναι, ίσως, που κερδίσαμε. Η ελπίδα πως δεν είμαστε μόνοι μας, ότι κάποιος εκεί έξω θα μας καταλάβει και νιώθει ό, τι εμείς. Η ελπίδα πως δεν θα χαθούμε με κανέναν, όσα χιλιόμετρα κι αν μας χωρίζουν. Καμιά φορά, αυτή ή η ψευδαίσθηση αυτής είναι που μας κρατάει.

Αν κάτι ανακάλυψα ξανά από την αρχή μέσα από τη διαδικασία της παράστασης, είναι η ομορφιά του να είσαι εκεί, στη στιγμή που κάτι δημιουργείται ή γκρεμίζεται· στη στιγμή που έχεις την ευλογία να ακούς και να σε ακούνε ενεργητικά στο χτίσιμο μιας ιδέας.

Από την ιδέα του Πάνου και του Χάρη, εκείνο το βράδυ του περσινού Φλεβάρη, μέχρι την τελευταία φράση της Χρύσας για τον voyager στην παράσταση, έχει πλάκα να είσαι εκεί· να είσαι εκεί με όποιον τρόπο, είτε online είτε offline είτε από κοντά ή μέσα από μια κλήση. Γιατί; Γιατί δεν γίνεται αλλιώς!

Tι σημαίνει να είσαι, πραγματικά, «εκτός σύνδεσης»; Πρόκειται, ενδεχομένως, για μια πολυτέλεια που έχουμε χάσει;

Φιόνα Κατοίκου: Το να είσαι πραγματικά «εκτός σύνδεσης», σημαίνει να είσαι παρών· να είσαι παρών στο «τώρα».

Πολλές φορές σκέφτομαι την παιδική μου ηλικία, όταν δεν υπήρχαν τα social media και η χρήση του υπολογιστή ήταν ελάχιστη. Θυμάμαι πως βιώναμε την καθημερινότητα πιο συνειδητά.

Σήμερα, σχεδόν από τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας, ανοίγουμε και το κινητό μας. Έχει γίνει μια προέκταση του χεριού μας. Κάπως έτσι, η συνεχής σύνδεση γίνεται αυτονόητη.

Προσπαθώ να παρατηρώ τι συμβαίνει γύρω μου. Αν μπεις, για παράδειγμα, σε ένα λεωφορείο και αντί να κοιτάξεις το κινητό σου, παρατηρήσεις τους ανθρώπους γύρω σου, μπορεί να αρχίσεις να φαντάζεσαι ιστορίες· μικρές ζωές που διασταυρώνονται για λίγα λεπτά στον ίδιο χώρο.

Ίσως εκεί να βρίσκεται η ουσία του να είσαι «εκτός σύνδεσης»: στο να δίνεις χώρο στην παρατήρηση, στη φαντασία και στις στιγμές που συμβαίνουν εδώ και τώρα. Δεν θα έπρεπε να είναι πολυτέλεια. Είναι, όμως, μια επιλογή.