Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης στο TheOpinion: «Κάθε τραγούδι είναι μια μικρή κρίση ταυτότητας»

O Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης και η Βιολέτα Ίκαρη σμίγουν μουσικά στη σκηνή του BLOCK 33, την Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου.

Με την «Αγάπη» στις αποσκευές του —το νέο του τραγούδι σε στίχους και μουσική του Λεωνίδα Μπαλάφα— ο Κρητικός τραγουδοποιός, Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης, ετοιμάζεται να εμφανιστεί στη Θεσσαλονίκη, έχοντας στο πλευρό του τη Βιολέτα Ίκαρη.

Για τον ίδιο, η μουσική οφείλει να γεννά ερεθίσματα και να μην περιορίζεται στα όρια μιας τυπικής παράστασης. Παροτρύνει, λοιπόν, το κοινό της πόλης να συμμετάσχει ενεργά, να τραγουδήσει, να αμφισβητήσει, ακόμα και να διαφωνήσει, καθώς πιστεύει βαθιά πως «η μουσική που δεν προκαλεί συζήτηση, μάλλον δεν άγγιξε ποτέ την καρδιά της εποχής της».

Γιώργο, νιώθεις ότι, μέσα από τη μουσική, πλησίασες τον άνθρωπο που ήθελες να γίνεις;

Δεν ξέρω αν πλησίασα κάποιον ιδανικό εαυτό. Η μουσική, για να είμαι ειλικρινής, με ανάγκασε πρώτα να δω τις αντιφάσεις μου.

Πολλοί πιστεύουν ότι η παράδοση σε «ηρεμεί». Εμένα, όμως, με ταράζει, γιατί σε φέρνει αντιμέτωπο με το ποιος είσαι, όταν σβήνουν τα φώτα.

Υπάρχει μια ρομαντική εικόνα του μουσικού που βρίσκει τον δρόμο του, αλλά η αλήθεια είναι πιο ωμή: κάθε τραγούδι είναι μια μικρή κρίση ταυτότητας. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο τίμιο κομμάτι της διαδρομής.

Ποιοι άνθρωποι, από τους οποίους είτε διδάχτηκες είτε συνεργάστηκες μαζί τους, σε καθόρισαν; Τι «κουβαλάς» από κάθε σπουδαία μουσική συνάντηση;

Δεν κουβαλάω μόνο όσα θαυμάζω, αλλά και αυτά που με δυσκόλεψαν. Από κάποιους έμαθα τι σημαίνει ήθος, από άλλους τι δεν θέλω να γίνω.

Η μουσική σκηνή δεν είναι πάντα ρομαντική∙ έχει εγωισμούς, φόβο για το καινούργιο, μια κρυφή ανασφάλεια. Μέσα σε αυτό το τοπίο, όμως, υπάρχουν στιγμές αλήθειας που αξίζουν τα πάντα: ένα βλέμμα πάνω στη σκηνή, μια πρόβα που μοιάζει με εξομολόγηση. Αυτές οι στιγμές σε αλλάζουν περισσότερο από οποιοδήποτε χειροκρότημα. 

Από πού ξεκινά, συνήθως, ένα τραγούδι για σένα; Ποια συνθήκη σε τροφοδοτεί δημιουργικά;

Συχνά, ξεκινά από κάτι που με «ενοχλεί». Όχι από γαλήνη, αλλά από μια εσωτερική τριβή. Μπορεί να είναι μια κοινωνική αντίφαση, μια σιωπή που «βαραίνει» ή η αίσθηση ότι επαναλαμβάνουμε τα ίδια χωρίς να τολμάμε να τα αμφισβητήσουμε.

Πιστεύω πως η τέχνη δεν υπάρχει για να μας καθησυχάζει. Η τέχνη υπάρχει για να ανοίγει ρωγμές. Αν ένα τραγούδι δεν γεννήσει ερωτήματα, ίσως απλώς περνά και χάνεται.

Ποιες στιγμές της προσωπικής μουσικής σου διαδρομής θα επέλεγες για να περιγράψεις την «ψυχή» της κρητικής λύρας;

Η ψυχή της κρητικής λύρας δεν γεννιέται στο χειροκρότημα, γεννιέται στη ρωγμή που αφήνει ο ήχος όταν σβήσει. Την ένιωσα σε νύχτες που το γλέντι έμοιαζε ατελείωτο αλλά και σε ώρες μοναξιάς, που κάθε νότα έμοιαζε με ερώτηση χωρίς απάντηση.

Υπάρχουν φορές που κρατάς τη λύρα και νιώθεις πως, τελικά, σε κρατά εκείνη· σαν να «κουβαλά» ιστορίες που δεν σου ανήκουν, αλλά πρέπει να τις πεις.

Και θα το πω όπως το νιώθω: η παράδοση δεν είναι φως, αν δεν περάσει πρώτα από σκοτάδι. Αν παίζουμε μόνο ό, τι ξέρουμε πως θα αρέσει, τότε η λύρα γίνεται σκιά του εαυτού της.

Προτιμώ να ρισκάρω μια νότα που θα ενοχλήσει, παρά να επαναλάβω κάποια που απλώς καθησυχάζει. Γιατί η αληθινή ψυχή της δεν βρίσκεται στην ασφάλεια, βρίσκεται στην αγωνία να παραμείνει ζωντανή.

Στη νέα σου σύμπραξη με τον Λεωνίδα Μπαλάφα τραγουδάτε για την «Αγάπη». Τι απαιτεί μεγαλύτερο σθένος: να προσφέρεις την αγάπη σου απλόχερα ή να εκτεθείς και να αφεθείς να σε αγαπήσουν;

Με τον Λεωνίδα Μπαλάφα δεν συναντηθήκαμε μόνο καλλιτεχνικά. Συναντηθήκαμε ανθρώπινα, χωρίς ανταλλάγματα και υπολογισμούς. Η φιλία μας είναι ανιδιοτελής κι αυτό, σε έναν χώρο που, συχνά, μετράει τα πάντα, είναι ίσως η πιο σιωπηλή επανάσταση.

Ζούμε σε μία εποχή που μιλά πολύ για την αγάπη, αλλά φοβάται την ευαλωτότητα. Το να δίνεις είναι εύκολο, όταν κρατάς τον έλεγχο. Το δύσκολο είναι να πεις «σε χρειάζομαι» και να το εννοείς. 

Η αγάπη δεν είναι μόνο φως. Είναι ευθύνη, σύγκρουση και επιλογή να μείνεις παρών, όταν όλα γύρω σου σε σπρώχνουν να φύγεις.

Κρήτη – Θεσσαλονίκη: Πώς συνομιλούν, τελικά, αυτοί οι δύο τόποι;

Η Κρήτη φέρει την ένταση της ρίζας, ενώ η Θεσσαλονίκη μια μελαγχολική ελευθερία. Όταν συναντιούνται, γεννιέται ένας διάλογος ανάμεσα στο βουνό και στη θάλασσα, στο ένστικτο και στη σκέψη.

Πιστεύω πως οι πόλεις δεν ενώνονται από τη γεωγραφία, αλλά από τους ανθρώπους που τολμούν να ακούσουν κάτι διαφορετικό.

Πληροφορίες

Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης & Βιολέτα Ίκαρη

«Ρίζες & Ρεύματα»

BLOCK 33 (26^ης Οκτωβρίου 33, Θεσσαλονίκη)

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου & ώρα έναρξης 22:00

Εισιτήρια: more.com

Οργάνωση παραγωγής: Artonica Productions

Επικοινωνία – Προβολή στα media: Zuma Communications

Μαζί τους

Άκης Γαβαλάς (Τύμπανα)

Γιάννης Γρυπαίος (Ηλεκτρικό Μπάσο)

Γιώργος Θεοδωρόπουλος (Πλήκτρα)

Μιχάλης Παχάκης (Λαούτο – Τζουράς)

Γιάννης Ταυλάς (Κιθάρες – Ενορχηστρώσεις)

Σάκης Πυριόχος (Ηχοληψία)

Διαβάστε επίσης: Βιολέτα Ίκαρη στο TheOpinion: «Τραγουδάω για να μπορώ να τα ζω όλα μέσα από τα τραγούδια»