Ελισάβετ Κωνσταντινίδου στο TheOpinion: «Πάρε θέση στα πράγματα, αυτό θέλει να μας πει ο Αριστοφάνης!»

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει τη «Λυσιστράτη», μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της κωμωδίας του Αριστοφάνη, σε μετάφραση Κωνσταντίνου Μπούρα και σε σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία και απόδοση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ, Αστέριου Πελτέκη.

Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 30 Ιουνίου, στη Θεσσαλονίκη, και στη συνέχεια θα περιοδεύσει σε Κύπρο, Ιταλία και Ελλάδα, με το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου να αποτελεί έναν από τους σημαντικούς σταθμούς της.

Μετά τη «Θελεστίνα» του Φερνάντο ντε Ρόχας, η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου επιστρέφει στο θεατρικό τοπίο της συμπρωτεύουσας, αυτήν τη φορά ως «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη.

«Πιο Θεσσαλονικιά από τους ίδιους τους Θεσσαλονικείς», της απευθύνομαι, καθώς παίρνουμε τις θέσεις μας σε ένα από τα καμαρίνια του Θεάτρου Δάσους. «Πρόκειται για δύο όμορφες συνεργασίες και για ρόλους στους οποίους ήθελα πολύ να “μπω”, να δω τι σκέφτονται», μου αποκρίνεται, χαμογελώντας.

Πριν υπεισέλθουμε στα ενδότερα της κωμωδίας, τη ρωτώ πού αλλού θα τη συναντήσουμε από τη νέα σεζόν πια. «Τον Σεπτέμβριο ξεκινούν τα γυρίσματα για την ταινία “Μόλις ξαναχώρισα”. Είναι ωραία που θα βρεθώ υποκριτικά και πάλι, με φίλους και κολλητούς· τη Ζέτα Μακρυπούλια, τον Γιάννη Τσιμιτσέλη, τον Αλέξανδρο Αντωνόπουλο, τη Μαρία Λεκάκη, τον Σήφη Πολυζωίδη και πολλούς ακόμα.

Θα συνεχίζονται, παράλληλα, οι παραστάσεις με τη “Λυσιστράτη”, αλλά, τουλάχιστον, δεν θα έχω την ίδια αγωνία».

Κυρία Κωνσταντινίδου, το ταξίδι της «Λυσιστράτης», εντός κι εκτός Ελλάδας, μόλις ξεκινά. Πώς νιώθετε;

Είναι σαν να πηγαίνεις να «κόψεις την κορδέλα», σαν να βλέπεις τον τερματισμό, αλλά δεν είσαι και σίγουρος πως θα σε κρατήσουν τα πόδια σου. Μέσα σου, όμως, ξέρεις ότι θα τα καταφέρεις!

Υπάρχει η αγωνία για ένα ωραίο συνολικό αποτέλεσμα, καθώς στην παράσταση συντονιζόμαστε πολλοί άνθρωποι. Έχουμε καταθέσει πολλή σκέψη, πολλά πράγματα, κι ελπίζω να αναδειχθούν στη σκηνή.

Συναντάτε, θεατρικά, για πρώτη φορά τη «Λυσιστράτη». Αυτός ο ρόλος ήρθε στη ζωή σας την κατάλληλη στιγμή;

Ε, δεν ήρθε; Θα ήθελα, βέβαια, αυτόν τον ρόλο λίγα χρόνια πριν, να είχα άλλες αντοχές —αν και μια χαρά κρατάω ακόμη!

Ο καιρός, όμως, ενδείκνυται για να μιλήσει η «Λυσιστράτη». Η εντροπία μάς έχει κατακλύσει: περιβαλλοντική καταστροφή, πόλεμοι, ιδιοτέλεια, μια κοινωνία όπου ο καθένας κοιτάζει τον εαυτό του και η πολιτική αποκλειστικά το συμφέρον. 

Τι θα άλλαζε, δηλαδή, πριν από μερικά χρόνια;

Δεν ήταν και πολύ διαφορετικά τα πράγματα… Πριν από μερικά χρόνια, covid δεν είχαμε;

Οι άνθρωποι μάλωναν, σκοτώνονταν μεταξύ τους, χώριζαν, κλεισμένοι μέσα σε ένα σπίτι. Άλλοι έχασαν τις δουλειές τους, άλλοι αυτοκτόνησαν. Πόλεμος δεν ήταν κι αυτός;

Συμβαίνουν χυδαία πράγματα, τα οποία προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας. Όμως, όταν κρατάς τον άλλον φοβισμένο, μπορείς να τον χειριστείς όπως θέλεις.

Συχνά αναρωτιέμαι πού να οφείλεται η διαχρονικότητα αυτών των έργων…

Αυτοί οι άνθρωποι ήταν σοφοί. Μιλούσαν καθολικά, δεν αποτύπωναν απλώς την αλήθεια της εποχής τους.

Ποια διαδικασία ακολουθείτε για να «ξεκλειδώσετε» έναν ρόλο, εν προκειμένω της «Λυσιστράτης»; Ποιο είναι το πιο συναρπαστικό, αλλά και το πιο απαιτητικό κομμάτι αυτής;

«Κουβαλάω» τον ρόλο από τη στιγμή που τον ανέλαβα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η πρώτη ανάγνωση έλαβε χώρα στις 17 Μαρτίου. Από τότε, ό, τι κι αν κάνω στην καθημερινότητά μου, το μυαλό μου είναι συνέχεια στη «Λυσιστράτη»· πώς θα μιλούσε, πώς θα καθόταν, πώς θα κοίταζε…

Η ετερότητα, η πολυπλοκότητα την οποία δημιούργησε ο σκηνοθέτης, Αστέριος Πελτέκης, έγκειται στο ότι ο λόγος μου βρίσκεται σε συνεχή συνάρτηση με τον άλλον. Πρέπει να συντονιστώ με ανθρώπους που δεν γνωρίζω —ακόμα κι αν με κάποιους έχουμε συνεργαστεί— και να κάνουμε το ίδιο πράγμα: να αναπνέουμε μαζί.

Στη «Λυσιστράτη», οι γυναίκες αρνούνται να συνεχίσουν να τροφοδοτούν έναν παράλογο κόσμο, συσπειρώνονται και ανοίγουν τον δρόμο για μια νέα αρχή. Θεωρείτε ότι οι άνθρωποι, σήμερα, επενδύουμε στη συλλογικότητα; Είναι, τελικά, το «μαζί» ο τρόπος για να επέλθει η ουσιαστική αλλαγή;

Κι εκεί με το ζόρι συσπειρώνονται, μη φανταστείς… Αλλά, τελικά, τις πείθω!

Μόνο το «μαζί» είναι ο τρόπος για να επέλθει η αλλαγή! Αν, όμως, δεν δουλέψεις με τον εαυτό σου, αν δεν ξέρεις εσύ πού θέλεις να πας και κινείσαι με το συμφέρον, την πονηριά, με μια στενή και προσωπική αντίληψη των πραγμάτων, δεν είναι εύκολο να δεθείς και να συνδεθείς.

Το ζητούμενο είναι ο καθένας μας να βρίσκεται στο κέντρο του, στη δομή του, να μην επιτρέπει στον εαυτό του να επηρεάζεται και να συναντά ανθρώπους της ίδιας αντίληψης, με σκοπό να γίνουν ομάδα. Ακόμα και οι σκέψεις των ανθρώπων ενώνονται, και δημιουργούν συνθήκη ζωής.

Το πιστεύετε πραγματικά αυτό;

Ποιος δεν το πιστεύει; Δεν γίνεται να μην το πιστέψεις, ενώ το βλέπεις να συμβαίνει. Εδώ σε κοιτούν κάπως περίεργα και σκοντάφτεις…

Απλώς, δεν δίνουμε σημασία στις λεπτομέρειες. Αν δίναμε, θα βλέπαμε ότι είμαστε συνδεδεμένοι.

«Όλοι άνθρωποι είμαστε, και κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος πόλεμος», όπως λέμε και στη «Λυσιστράτη». 

Το πιο αριστοφανικό, ίσως, στοιχείο της «Λυσιστράτης» είναι ότι, ενώ σου προκαλεί το γέλιο, ταυτόχρονα σε «υποχρεώνει» να αναρωτηθείς πόσο αβίαστα έχουμε αποδεχθεί καταστάσεις, οι οποίες δεν θα έπρεπε να θεωρούνται φυσιολογικές. Η δική σας «Λυσιστράτη» τι έρχεται να κλονίσει; Τι μας καλεί να αμφισβητήσουμε;

Νομίζω πως ο Αριστοφάνης έρχεται να μας πει ότι έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τη ροή της ιστορίας, απλώς πρέπει να βρούμε τον τρόπο.

Είναι δυνατόν να διακόψεις έναν πόλεμο, στερώντας το σεξ από τον άντρα; Κι όμως, μέσα από την κωμική πλευρά, σου δείχνει τη δύναμη που μπορείς να ασκήσεις πάνω του και, κατ’ επέκταση, να τον επηρεάσεις.

Πάρε θέση στα πράγματα, αυτό θέλει να μας πει ο Αριστοφάνης!

Κυρία Κωνσταντινίδου, ξεχωρίζει η ζωή από την τέχνη;

Η ζωή είναι πιο μεγεθυμένη στην τέχνη. Η τέχνη δεν είναι κάτι απρόσωπο.

Κάθε άνθρωπος δημιουργεί τέχνη, σύμφωνα με όσα φέρει. Τέχνη είναι και η φύση που βλέπω απέναντι, καθώς συζητάμε…

Τον εαυτό μας οφείλουμε να εξελίσσουμε, διαφορετικά πώς θα την αντιληφθούμε; Πρέπει να εξασκούμαστε στο να βλέπουμε όμορφα πράγματα!

«Τολμάτε» να οραματιστείτε ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν αλλιώς;

Εννοείται! Αν δεν είμαι αισιόδοξη, τότε για ποιον λόγο ζω;

Πλην του ταλέντου και της μελέτης, ένας ηθοποιός πρέπει να διαθέτει κι άλλα, πιο ανθεκτικά στοιχεία. Έτσι δεν είναι;

Δύσκολες οι επαγγελματικές συνθήκες του ηθοποιού, φοιτηταριό. Η προσαρμοστικότητα, όμως, είναι ένα ωραίο προσόν που έχουμε· να μπορείς, δηλαδή, να επιβιώνεις με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.

Βέβαια, αυτές οι συνθήκες σου δίνουν και κάποιες χαρές, τις οποίες δεν ξεχνάς. Κάτι «ακουμπούν» στην καρδιά σου.

Είναι ωραία και η επαφή με τον κόσμο, ακόμα πιο ωραία είναι η προσωπική διαδικασία του «σκαψίματος», της εσωτερικής αναζήτησης. 

Πληροφορίες

«Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη

Πρεμιέρα: Τρίτη 30 Ιουνίου 2026, Θέατρο Δάσους

Σταθμοί της περιοδείας & εισιτήρια: ntng.gr

Συντελεστές

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μπούρας

Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία – Aπόδοση: Αστέριος Πελτέκης

Σκηνικά: Φρόσω Λύτρα

Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης

Μουσική σύνθεση: Γιώργος Ανδρέου

Χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας

Συνεργάτις σκηνογράφος – ενδυματολόγος: Δανάη Πανά

Βοηθοί σκηνοθέτη: Εύη Σαρμή, Χριστόφορος Μαριάδης

Βοηθός χορογράφου: Αναστασία Κελέση

Οργάνωση παραγωγής: Μαρίνα Χατζηιωάννου

Φωτογραφίες: Mike Rafail | That long black cloud

Βοηθοί σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Μαρία Αλεξούδη, Αγγελική Βουτσινά, Ηλέκτρα Λιόντου

Βοηθοί σκηνογράφου – ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Χρήστος Βαξεβανίδης, Νίκη Λεδάκη, Χριστίνα Χασεκίδου

Βοηθός παραγωγής (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Μαίρη Γκούμα

Διανομή

Ιορδάνης Αϊβάζογλου (Φιληδονίδης, Ευνούχος)

Αντώνης Αντωνάκος (Λάκωνας, Ευνούχος)

Νίκος Γεωργάκης (Κήρυκας Λακεδαιμονίων, Στρυμόδωρος)

Δημήτρης Διακοσάββας (Κωφόβουλος, Ευνούχος)

Χρύσα Ζαφειριάδου (Σπαρτοδείνα)

Σοφία Καλεμκερίδου (Λαμπιτώ, Γριά)

Κρατερός Κατσούλης (Κινησίας)

Κατερίνα Καυκούλα (Σκωρομάχη)

Αναστασία Κελέση (Σκυθή δούλα, Διαλλαγή, Καλλιστράτη)

Θάνος Κοντογιώργης (Πρωκτοφύλαξ, Ευνούχος)

Ελισάβετ Κωνσταντινίδου (Λυσιστράτη)

Τατιάνα Μελίδου (Αρχιδάμια η Βοιωτή)

Δημήτρης Μορφακίδης (Δορυβρόντης, Δυσειδαιμώνα)

Χρυσή Μπαχτσεβάνη (Στερησσάνδρα η Κορίνθια)

Δημήτρης Ναζίρης (Πρύτανης)

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου (Κλεονίκη)

Κατερίνα Παπουτσάκη (Μυρρίνη)

Ευθύμης Παππάς (Νεόπουρος)

Βάσω Παύλου (Ρηξυδάτη)

Παναγιώτης Πετράκης (Απόλλωνας, Λάχης)

Χριστίνα Πετρολέκα – ΑΙ (ΠειθειΑΙ)

Μαριέττα Πρωτόπαπα (Λαναρόστρυχη, Βροντήρα)

Κώστας Σαντάς (Μάντης Αριστογέρων)

Εύη Σαρμή (Ανδροδάμας)

Γιάννης Τσεμπερλίδης (Τρεμοπίδης, Ευνούχος)

Γιάννης Χαρίσης (Πρόβουλος)

Τραγουδίστρια: Κορίνα Λεγάκη (Κορύφω, Αθηνά)

Μουσικός επί σκηνής: Βάιος Πράπας

Χορευτής: Πέτρος Νικολίδης