Αργυρώ Καπαρού στο TheOpinion: «Όσοι συμμετείχαμε στη “Λυσιστράτη” του Κραουνάκη, θα λέμε ότι ζήσαμε μια ιστορική στιγμή»

Ο Σταμάτης Κραουνάκης μάς μιλά για μια ηρωίδα που κουβαλούσε μέσα του για χρόνια, «μια ηρωίδα καινούργια, διαυγής και αιώνια».

Μια «Λυσιστράτη», η οποία, όπως ο ίδιος επισημαίνει στο σκηνοθετικό του σημείωμα, τον «κυνηγούσε σαν υποχρέωση» μέχρι να πάρει τη σημερινή της μορφή μέσα από τη μουσική και τους (δικούς του) ανθρώπους που την πλαισιώνουν.

Η «Λυσιστράτη» του Σταμάτη Κραουνάκη, λοιπόν, μετά το Ηρώδειο και τον Λυκαβηττό, ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη και στο Θέατρο Δάσους τη Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου.

Κυρία Καπαρού, έχω την αίσθηση ότι η «Λυσιστράτη» του Σταμάτη Κραουνάκη είναι ένα μουσικοθεατρικό ταξίδι, το οποίο απολαμβάνετε πολύ…

Αυτό είναι αλήθεια! Είναι σημαντικό το γεγονός ότι ξεκίνησε από την όρεξη του ίδιου του δημιουργού, του Σταμάτη Κραουνάκη. Είχε κέφια να βρει τα παλιά του κιτάπια —τη «Λυσιστράτη» τη δουλεύει πολύ καιρό— και να μας απευθύνει ένα κάλεσμα, με σκοπό να κάνει πράξη ό, τι σκεφτόταν.

Τελικά, η συνταγή πέτυχε. Βρεθήκαμε να δουλεύουμε οι παλιότεροι συνεργάτες του μαζί με νεότερα πρόσωπα, με αποτέλεσμα αυτή η «συγκομιδή» ανθρώπων να δημιουργήσει κάτι που θεωρώ πως ούτε ο ίδιος περίμενε.

Είναι πολύ ωραία η ομάδα, έτσι όπως έχει ανταμώσει. Είχαμε, βέβαια, και εξαίρετους συνεργάτες κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, και όλοι μαζί πορευτήκαμε με οδηγό το όραμά του.

Ανάμεσα σε αυτούς ξεχωρίζει η «Λυσιστράτη» μας, η Λένα Ουζουνίδου, η οποία συχνά αποτελεί τη «μούσα» του Σταμάτη. Τραγουδάει σε όλη την παράσταση. Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση για το μουσικό θέατρο, να έχει, δηλαδή, ο πρωταγωνιστής αυτήν την ευκολία.

Ως συνεργάτιδά του, πώς βιώνετε το καλλιτεχνικό του σύμπαν; Τι είναι αυτό που ο ίδιος επιζητά από τους ηθοποιούς και τους τραγουδιστές του;

Μπορεί να έχει οραματιστεί την παράσταση, να έχει σκεφτεί τι θέλει από τους συνεργάτες του, αλλά αφήνει μια ελευθερία, από ένα σημείο και μετά, επιζητώντας τον καλύτερο εαυτό μας. Με έναν δικό του τρόπο, που δεν μπορεί να τον περιγράψει κανείς, καταφέρνει να δημιουργεί ένα αβίαστο αποτέλεσμα.

Σε αυτήν την παράσταση συναντώνται άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και ιδιοτήτων. Η διύλιση του Σταμάτη στον καθένα είναι καταλυτική, ξέρει πώς να αποσπάσει το ζητούμενό του. Ακολουθούμε μια συγκεκριμένη οδηγία, η οποία, ταυτόχρονα, μας ελευθερώνει και μας επιτρέπει να είμαστε ο εαυτός μας στη σκηνή μέσα από το πειραγμένο κείμενο του Αριστοφάνη. Έχει γίνει σοβαρή διασκευή. Κατά τη γνώμη μου, είναι ένα λιμπρέτο.

Ο Σταμάτης οραματίστηκε πράγματα, τα οποία δεν είχαμε σκεφτεί εξαρχής ότι μπορεί να συμβούν. Κι όμως, συμβαίνουν. Αυτό είναι το μεγαλείο ενός δημιουργού.

Είναι οραματιστής για το ευρύτερο μουσικό θέατρο στην Ελλάδα. Είναι πολύ μελετηρός με ό, τι θέλει να παρουσιάσει. Με το έργο του Αριστοφάνη, όμως, έχει ταυτιστεί εδώ και πολλά χρόνια.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν η «Λυσιστράτη» κουβαλάει επί σκηνής δυόμισι χιλιάδες χρόνια ιστορίας; Σε τι διαφέρει, δηλαδή, η «Λυσιστράτη» του Κραουνάκη;

Είναι μια «Λυσιστράτη» διαχρονική. Μας θυμίζει ότι, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δεν έχει αλλάξει το ζητούμενο: η ειρήνη. Ούτε έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο η ανθρωπότητα πληρώνει το τίμημα αυτού του ζητουμένου: με πολέμους, αίμα, θύματα, πείνα, καταστροφές.

Η «Λυσιστράτη» μάς ταξιδεύει, έχοντας στο επίκεντρο τον σεβασμό απέναντι στο γυναικείο φύλο, στην ιδιαιτερότητα και στη συμπερίληψη. Είναι μια πολύ ωραία ιστορία, τόσο για τον θεατή όσο και για εμάς.

Δουλεύοντας σε ένα έργο, συχνά δεν μπορούμε να καταλάβουμε το εκτόπισμα της προσπάθειας. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να έχουμε καλλιτέχνες, όπως είναι ο Σταμάτης, οι οποίοι οραματίζονται οδούς που ανοίγουν το μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων.

Τι είναι αυτό που κάνει τη βία να αναπαράγεται διαρκώς;

Δεν είμαι εγώ που θα πρωτοτυπήσω, λέγοντας ότι η βία ενστικτωδώς αναπαράγει βία. Δυστυχώς, οι ισορροπίες μεταξύ των ανθρώπων είναι πολύ εύθραυστες. Οι κοινωνίες, στις οποίες ζούμε, μας απομακρύνουν από την πραγματική μας φύση. Μας επιβάλλουν τον επείγοντα χαρακτήρα της ζωής, την αγωνία για το «αύριο».

Από μικρή ηλικία μεγαλώνουμε υπό το βάρος των φόβων και των ανασφαλειών των γονιών μας. Η νέα γενιά αντιμετωπίζει αυτήν την κατάσταση. Πολλά παιδιά, αν δεν βρουν διέξοδο στον αθλητισμό, στη μουσική ή σε κάποιο ταλέντο τους, αναζητούν άλλους τρόπους φυγής από την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα βίαιη, επικίνδυνη, καταπιεστική.

Δεν απολαμβάνουν τη ζωή, γιατί είναι εγκλωβισμένα σε ένα δυστοπικό περιβάλλον. Σήμερα, ένα παιδί χρειάζεται υπερπροστασία για να μην παρεξηγήσει τη ζωή. Ζούμε σε μια περίοδο που απαιτεί περιφρούρηση. 

Σε μια συνθήκη κατά την οποία οι άνδρες έχουν χωρίσει τον κόσμο σε στρατόπεδα, οι γυναίκες μπορούν να τον ενώσουν ξανά. Και η Λαμπιτώ, την οποία υποδύεστε, αποτελεί την περίτρανη απόδειξη: έρχεται από την αντίπαλη πλευρά, για να γίνει, τελικά, κομμάτι μιας ευρύτερης κοινότητας…

Η Λαμπιτώ θαυμάζει τη Λυσιστράτη. Υπάρχει μια αμοιβαία αποδοχή και αλληλοεκτίμηση.

Είναι η φωνή της Σπάρτης, αποφασισμένη να αυτομολήσει προς την πλευρά των γυναικών της Αθήνας για να επιτευχθεί ο κοινός σκοπός: να παρατήσουν οι άνδρες τα όπλα.

Ο Αριστοφάνης αποτελεί πάντα ένα ζητούμενο για τους σκηνοθέτες, τους ηθοποιούς και τους συνθέτες. Η παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, τη μουσική της οποίας επιμελήθηκε ένας υπέροχος συνθέτης, ο Γιώργος Ανδρέου, είναι πιο κοντά στο πρωτότυπο κείμενο.

Χαίρομαι πολύ που ανεβαίνουμε με αυτήν τη διαφορετική «Λυσιστράτη» σε μια πόλη, η οποία επιτρέπει να αγαπηθούν και οι δύο εκδοχές.

Σε προσωπικό επίπεδο, ποιο θα λέγατε ότι είναι το μεγαλύτερο κέρδος που αποκομίσατε από αυτήν τη συνάντηση;

Πιστεύω πως, όταν περάσουν τα χρόνια, όσοι συμμετείχαμε σε αυτήν την παράσταση, στη «Λυσιστράτη» του Σταμάτη Κραουνάκη, θα λέμε ότι ζήσαμε μια ιστορική στιγμή. Συνήθως, όταν μιλάμε για μια ιστορική παράσταση, αναφερόμαστε στην τραγωδία. Στη δική μας περίπτωση, όμως, αυτό συνέβη με μια κωμωδία.

Καμιά φορά, ζούμε πράγματα των οποίων την αξία αδυνατούμε να αντιληφθούμε τη στιγμή που συμβαίνουν. Έχοντας μοιραστεί αυτήν την εμπειρία με τον Σταμάτη Κραουνάκη, με τη Λένα Ουζουνίδου ως «Λυσιστράτη», έχοντας βρεθεί σε αυτούς τους χώρους και συμπράττοντας με τους συγκεκριμένους συντελεστές, θα έλεγα ότι είναι, πραγματικά, ένα μεγάλο… γκολ!

Πληροφορίες

Σταμάτης Κραουνάκης: «Λυσιστράτη»

Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026 & ώρα 21:00

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: more.com

Συντελεστές

Μουσική – Κείμενο – Σκηνοθεσία: Σταμάτης Κραουνάκης

Συνεργάτες στο λιμπρέτο: Λίνα Νικολακοπούλου (στίχοι τραγουδιών «Πάμε κοπέλες», «Το νήμα», «Χορικό της συμφιλίωσης»), Γιώργος Χατζιδάκις, Λάκης Λαζόπουλος (στίχοι του τραγουδιού «Όλα γι’ αυτήν την πόλη»)

Συνεργάτις στη σκηνοθεσία: Μαριλένα Μόσχου

Σκηνικά – Κοστούμια: Takis

Χορογραφία: Θοδωρής Πανάς

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Σύμβουλος θεατρολόγος: Ευανθία Στιβανάκη

Το εικαστικό σήμα της παράστασης είναι του ζωγράφου, Κώστα Σπανάκη

Φωτογραφίες: Σπύρος Πώρος

Επικοινωνία: Δέσποινα Κραουνάκη, Ρίτα Σίσιου

Παραγωγή: Gr Entertainment

Ερμηνεύουν με σειρά εμφάνισης

Λένα Ουζουνίδου (Λυσιστράτη)

Κώστας Μπουγιώτης (Απόλλων – κομπέρ)

Σοφία Κουνιά (Κλεονίκη)

Έλενα Καφούρου (Ινδή)

Πένυ Ξενάκη (Μπάμπουτσκα Κορυφαία)

Γεωργία-Mαρία Αμοργιαννιώτη (Μινώικα)

Αργυρώ Καπαρού (Λαμπιτώ)

Βενετία Μαναβέλη (κοπέλα)

Γιώργος Στιβανάκης (Θηβαία, ανάπηρος στρατιώτης)

Κωνσταντίνος Τσονόπουλος (Θηβαία Βαγγέλας)

Στέλλα Κρούσκα (Μυρίνη)

Χριστόφορος Σταμπόγλης (Πρόβουλος)

Χρήστος Γεροντίδης (Κινησίας)

Κώστας Βενετσάνος (βέρος Αθηναίος)

Σάκης Καραθανάσης (Λαϊκός τραγουδιστής)

Θεολόγος Παπανικολάου (Ιεροψάλτης)

Σπύρος Πινκερίδης (Κήρυκας)

Μαριλένα Μόσχου (Κουκλάρα της Αθήνας)

Μαρία Παπαδοπούλου (Κουκλάρα της Αθήνας)

Μουσικοί

Διεύθυνση – Ενορχήστρωση: Δημήτριος Ανδρεάδης (πλήκτρα, πιάνο)

Δημήτρης Κίκλης (πιάνο)

Λάμπρος Παπανικολάου (κοντραμπάσο & ηλεκτρικό μπάσο)

Γιώργος Ταμιωλάκης (βιολοντσέλο, ευφώνιο)

Θεολόγος Παπανικολάου (κορυφαίος βιολί)

Κοσμάς Κοκόλης (κιθάρα, μπουζούκι)

Νίκος Κατσίκης (μπουζούκι, μαντολίνο, ισπανικό λαούτο)

Γιάννης Αλλαγιάννης (ντραμς, κρουστά)