Στον… τάκο οι υπερβολές για τον Ανδρέα Παπανδρέου
Ακούσαμε και διαβάσαμε πολλές... "χοντράδες" με τη συμπλήρωση 30 χρόνων από το θάνατο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ!
Χρήστος Νικολαΐδης 
- Ακούσαμε και διαβάσαμε πολλές… “χοντράδες” με τη συμπλήρωση 30 χρόνων από το θάνατο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ!
- Όσοι τον αγάπησαν και όσοι τον μίσησαν δεν είναι αντικειμενικοί κριτές του!
- Όσοι θέλουν να κάνουν την αποτίμηση του έργου του ας δουν τους αριθμούς, που σε αντίθεση με τους ανθρώπους δε λένε ποτέ ψέματα!
Δε θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια για τον Φιντέλ Κάστρο μίας συμπαθέστατης κουβανής γιαγιάκας σε ένα ντοκιμαντέρ για τον περίφημο επαναστάτη: “μπορεί να μην είχαμε φάρμακα και αρκετά τρόφιμα αλλά τον αγαπούσαμε τον Φιντέλ! Και νιώθαμε πως κι αυτός μας αγαπούσε”!…
Στη φράση αυτή αποτυπώνονται οι διαστάσεις που μπορεί να πάρει η συναισθηματική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον ισχυρό ηγέτη και το λαό του! Σην πορεία των δεκαετιών έχουν εμφανιστεί πολλοί με την θαυμαστή ικανότητα να γοητεύουν σε αφάνταστο βαθμό, να αποσπούν την αγάπη του απλού πολίτη! Εφόσον δηλαδή η γιαγιάκα του ντοκιμαντέρ νιώθει ζεστά και όμορφα με τον Φιντέλ τότε η καρδιά της είναι τόσο γεμάτη που δεν επιτρέπει στο μυαλό της το ερώτημα: “εάν με αγαπούσε αληθινά ο Φιντέλ δε θα έπρεπε να μου εξασφαλίσει φάρμακα και τρόφιμα”;
Κάτι ανάλογο ζούμε στην Ελλάδα με τον Ανδρέα Παπανδρέου!
Υπάρχει κόσμος που τον αγάπησε με φανατισμό, που τον ένιωθε κομμάτι της ψυχής του, που θα έπεφτε στον γκρεμό για πάρτη του! Είχε αυτήν την θαυμαστή ικανότητα!
Τώρα, 30 χρόνια μετά το θάνατο του, μπορούμε να καταλάβουμε εάν η αγάπη αυτή γεννιόταν ως αντίδωρο για την ευεργετική πολιτική του Ανδρέα ή από την πανθομολογούμενη προσωπική γοητεία του!
Δηλαδή ο κόσμος τον αγαπούσε επειδή έβλεπε πως με την διακυβέρνηση του όλα πήγαιναν πρίμα, με πολλά λεφτά, τεράστιες προοπτικές και καλό κλίμα;
Ή επειδή απλώς ένιωθαν όμορφα, ανθρώπινα μαζί του, σε αντίθεση με τους συντηρητικούς, απόμακρους και “ξύλινους” πολιτικούς της τότε Δεξιάς;
Όσοι τον αγάπησαν δεν μπορούν να τον κρίνουν αντικειμενικά, γιατί το συναίσθημα δεν θα τους αφήσει. Ούτε όσοι τον μίσησαν…
Ίσως, στο δίλημμα αυτό θα πρέπει να ανατρέξουμε σε κάποιους αριθμούς, που δεν λένε ποτέ ψέματα.
Προσωπικά για την περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου θα σταθώ σε τρεις περιπτώσεις!
- Όπως είπε ο υπουργός του Αλέκος Παπαδόπουλος, στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το κόμμα από το 1981 έως το 1989 διπλασίασε (περίπου) τους δημοσίους υπαλλήλους της χώρας! Αυτό μπορεί να έκανε πολλές χιλιάδες ευνοημένων πολιτών να τον λατρέψουν αλλά υποθήκευσε την οικονομία της χώρας! Με τέτοιες επιλογές φτάσαμε στην χρεοκοπία. Τα λόγια του ήταν χαρακτηριστικά, όταν έψεγε κάποιους “συντρόφους” που μιλούσαν για την άριστη κοινωνική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, διερωτώμενος: “μα, πώς κάναμε κοινωνική πολιτική σύντροφοι, με προσλήψεις;”! Μαζί τα φάγαμε γιατί σας διορίσαμε, που έλεγε και ο αείμνηστος Θεόδωρος Πάγκαλος!
- Με τέτοια καμώματα, ο ΑΠ παρέλαβε το 1981 δημόσιο χρέος 34% του ΑΕΠ και το παρέδωσε το 1989 στο 80%! Δείτε τα επίσημα στοιχεία εδώ!
Με την άνοδο του στην εξουσία, έπειτα από την συντριπτική εκλογική νίκη του 1981 με 48%, επέβαλε ένα κλίμα απίστευτου γενικού χαβαλέ σε όλη τη χώρα. Πολέμησε τις ελληνικές βιομηχανίες, άλλαξε το παραγωγικό μοντέλο, εμπέδωσε το “λεφτά υπάρχουν” και το “ο Λαός στην εξουσία”, πληγώνοντας βασικές οικονομικές παραδοχές αλλά και ελληνικές παραδοσιακές αξίες, κάτι που έφερε οδυνηρές επιπτώσεις τις οποίες όμως καταλάβαμε πολύ αργότερα…
- Όταν κάποιος δημοσιογράφος παρατήρησε στον ΑΠ ότι με την πολιτική του το χρέος θα φέρει δύσκολες μέρες στην Ελλάδα, τού απάντησε: “εγώ τότε θα έχω πεθάνει”!
Σίγουρα, με την χαρισματική του προσωπικότητα προχώρησε σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονιστικές κινήσεις, ταρακουνώντας το ελληνικό βαλτωμένο μεταπολιτευτικό κράτος…
Ωστόσο, τα τρία παραπάνω στοιχεία βαραίνουν περισσότερο…
