Στον… τάκο οι σύγχρονοι Μηδίσαντες

• Πρέπει να το συνηθίσουμε: οι εν Ελλάδι “προοδευτικούληδες” συγκινούνται μόνο με οτιδήποτε αντιδυτικό και πιο συγκεκριμένα αντι-αμερικανικό!
• Εάν η καταπίεση προέρχεται από οποιονδήποτε άλλον τότε δεν μετρά, δεν τους κατεβάζει στο πεζοδρόμιο, δεν τους αγανακτεί, δεν τους συγκινεί!
• Για τους Αριστερούς άλλη βαρύτητα έχει ο νεκρός στην Γάζα και άλλη στο Ιράν, αλλιώς βλέπουν τον φιλοδυτικό δικτάτορα και αλλιώς τους Μουλάδες…

Είχαν τσακίσει τα πεζοδρόμια για την Παλαιστίνη!

Είχαν χαλάσει τον κόσμο με την Γάζα!

Δεν είχαν αφήσει κατάληψη για κατάληψη, συναυλία για συναυλία, δρώμενο για δρώμενο που να μην το είχαν περιλούσει με το Free Palestine!

Και καλά έκαναν, η αλληλεγγύη στον πάσχοντα είναι σπουδαίο στοιχείο ανθρωπιάς.

Αλλά μετά σιώπησαν.

Ούτε λέξη για τους Ισραηλινούς ομήρους.

Τσιμουδιά για τους απάνθρωπους Μουλάδες του Ιράν.

Που κυβερνούν επί δεκαετίες με τακτικές Μεσαίωνα!

Ούτε κιχ για τις μαζικές δολοφονικές επιθέσεις τους στις διαδηλώσεις του λαού!

Και ξαναβρήκαν τη φωνή τους για να καταγγείλουν την αμερικανο- ισραηλινή επιδρομή στο Ιράν!

Αλλά όχι και την Χεσμπολάχ που έστειλε drones στην Κύπρο, μόνο και μόνο για να εκδικηθεί το φόνο του Αγιατολάχ Χαμενεϊ.

Αφού διακρίθηκαν για την αφωνία τους όταν το επίδηκο ζήτημα, δηλαδή ο ένοχος δεν ήταν κάποιος φιλοδυτικός αλλά κάποιος άλλος τριτοκοσμικός παράγοντας, έφτασαν στο σημείο να μουρμουρίζουν για την ενίσχυση της κυπριακής στρατιωτικής άμυνας!

Ο Κίμων και τα τα τέσσερα F16, στη θέα των οποίων φούσκωσαν τα στήθη των Κυπρίων από συγκίνηση και υπερηφάνεια αφού τους έδειξαν ότι ο Ενιαίος Εθνικός Χώρος ζει και βασιλεύει, ότι μάλλον τους στεναχώρησαν!

Ανθρωπισμός αλά καρτ.

Φιλανθρωπία ανά περίσταση.

Συμπαράσταση κατά περίπτωση.

Αγανάκτηση, συγκίνηση, εξέγερση μόνο για τους “δικούς μας”…

Κάποιοι είναι τόσο αχρείοι που μαλώνουν τους Ιρανούς που χαίρονται γιατί το αιμοσταγές θεοκρατικό καθεστώς καταρρέει! Θέλουν να τους πείσουν ότι δεν πρέπει να ικανοποιούνται για τη ξένη επέμβαση γιατί (στο μυαλό τους) αυτή είναι χειρότερη από τη διατήρηση του ανελεύθερου καθεστώτος…

Είναι πλέον κουραστική και βαρετή η συνήθεια τους να θέλουν να περιγράφουν το σκηνικό μόνο με τρόπο που ταιριάζει στις ιδεολογικές εμμονές και αγκυλώσεις τους.

Ίσως γιατί αυτό αναζητούν: όχι να αναλύσουν την πραγματικότητα αλλά να βρουν μέσα της μερικά στοιχεία τα οποία θα δικαιώνουν τις ιδεολογικές θέσεις τους…

Δεν τους καίει η κατανόηση, αλλά η δικαίωση, η επικράτηση!

Αλλά αυτό δεν είναι πολιτική στάση, είναι κόμπλεξ!