Στον… τάκο ο Χάρος
Οι γραμμές αυτές γράφονται στο αεροδρόμιο της Τιμισοάρα, λίγο μετά την απογείωση του C 130, με το πιο θλιβερό φορτίο που έχει μεταφέρει ποτέ!
Χρήστος Νικολαΐδης
-
“ΠΑΟΚ είμαι χάρε μου… την ψυχή μου πάρε μου”, λέει ένα παλιό σύνθημα του ασπρόμαυρου λαού! Αλλά δεν ανάγκη να γίνεται πράξη ρε παιδιά!
-
Τα παιδιά στην κερκίδα κλαίνε σε όλον τον ποδοσφαιρικό πλανήτη! Τα θύματα δε θα ξεχαστούν ποτέ! Τα αίτια της τραγωδίας όμως;
-
Οι γραμμές αυτές γράφονται στο αεροδρόμιο της Τιμισοάρα, λίγο μετά την απογείωση του C 130, με το πιο θλιβερό φορτίο που έχει μεταφέρει ποτέ! Άρα είναι φορτισμένες!
Είμαι ΠΑΟΚ από μικρό παιδί. Με έκανε ο μακαρίτης ο πατέρας μου, όπως έκανα εγώ τους γιους μου! Με έπαιρνε μαζί του στο γήπεδο, μου δώριζε διάφορα με τον Δικέφαλο επάνω, μου μιλούσε με υπερηφάνεια και θέρμη για την ομάδα και κυρίως για το διαφορετικό πνεύμα, την ιδεολογία, την καθαρότητα του ΠΑΟΚ!
Προσφυγιά, ανέχεια, αγώνας για επιβίωση και κοινωνική ενσωμάτωση, ορμή και μπέσα είναι το DNA του ΠΑΟΚ! Και κυρίως προσφυγιά. Ο πρόσφυγας δεν αδικεί τους άλλους γιατί έχει νιώσει στο πετσί του την αδικία του ξεριζωμού και ο αγώνας για να στήσει τη ζωή του από την αρχή δεν του αφήνει χρόνο ούτε για λαμογιές ούτε για παρασκήνιο…
Αλλά η ομάδα αυτή φλερτάρει συνεχώς με το θάνατο! Γιατί άραγε;
ΠΑΟΚ είμαι χάρε μου, την ζωή μου πάρε μου…
Κι αν έπαιζες στον ουρανό, θα πέθαινα για να σε δω…
ΠΑΟΚ σ αγαπώ κι όταν θα πεθάνω, θέλω τον Δικέφαλο στον τάφο μου επάνω…
Γιατί τόσα συνθήματα για τον βιολογικό χαμό.
Είναι μόνο για να τονιστεί η υπερβολική αγάπη για την ομάδα;
Η υπέρτατη θυσία είναι αυτή της ζωής, άρα την επικαλούμαστε για να δείξουμε ότι δεν υπολογίζουμε τίποτε…
Ή πρόκειται για μία μεταφυσική απόπειρα να ξορκιστεί το κακό, που πάντα μας φλερτάρει; Ακατανόητα πράγματα…
Αυτό που αντιλαμβάνομαι κάνοντας αυτές τις σκέψεις είναι ότι μπορεί τα επτά Αετόπουλα να μην ξεχαστούν ποτέ… Θα λείψουν στους δικούς τους αλλά δε θα τους σκεπάσει η λησμονιά! Τ αδέλφια τους θα τραγουδάνε τα ονόματα τους, οι μορφές τους θα μείνουν για πολλά χρόνια σε πανό και αναθηματικές στήλες, αφιερώματα, μνημόσυνα, η τραγωδία τους θα γίνει σύνθημα που θα κραυγάζεται για περισσότερα χρόνια από όσα φυσιολογικά θα ζούσαν!
Αλλά όλα αυτά που οδήγησαν στην τραγωδία, πολύ φοβάμαι ότι θα ξεχαστούν γρήγορα!
Ας τα αναλογιστούμε και ας τα συζητήσουμε…