Λάζαρος Παπαδόπουλος: Από τα παρκέ στον…καθαρισμό του Θερμαϊκού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη θεματική έκδοση του theopinion.gr ΦΙΛΟΤΙΜΩ
Σοφία Σανξαρίδου 
Η θάλασσα είχε πάντα ξεχωριστή θέση στη ζωή του Λάζαρου Παπαδόπουλου. Ο πρώην διεθνής μπασκετμπολίστας κάνει καταδύσεις, ιστιοπλοΐα, ψάρεμα -δραστηριότητες που τον φέρνουν κοντά στο νερό και του επιτρέπουν να το εξερευνά και να συνδέεται μαζί του. Και ίσως γι’ αυτό να τον πληγώνει τόσο πολύ όταν το βλέπει βρόμικο. «Έχω οικολογική συνείδηση και με στεναχωρεί όταν βλέπω σκουπίδια και βρομιά μέσα στο νερό», λέει στο ΦΙΛΟΤΙΜΩ.
Δεν μπορούσε να αγνοεί πια αυτήν την εικόνα και αποφάσισε να δράσει. Ξεκίνησε να συμμετέχει ως εθελοντής δύτης σε υποβρύχιους καθαρισμούς. Δεν ήθελε να μένει θεατής. Ήθελε να κάνει κάτι που θα είχε ουσιαστικό αποτέλεσμα. «Οι υποβρύχιοι καθαρισμοί είναι ο τρόπος μου να βάλω ένα μικρό λιθαράκι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση», προσθέτει.
Ο εθελοντισμός μπήκε στη ζωή του φυσικά. Είχε την ανάγκη να συνεισφέρει σε δράσεις με νόημα. «Κατάλαβα ότι θέλω να στηρίζω δράσεις που έχουν όραμα και αφορούν πράγματα που αγαπώ πραγματικά», τονίζει. Αυτό όμως που τον κινητοποιεί περισσότερο είναι οι άνθρωποι που έχουν πάθος γι’ αυτό που κάνουν. «Με παρασύρει το πάθος όσων δουλεύουν γι’ αυτό που πιστεύουν. Κι όταν βλέπω μια τέτοια ομάδα, θέλω να είμαι μέσα».
Για τον ίδιο, η εθελοντική προσφορά δεν είναι υποχρέωση. Είναι ανάγκη που έρχεται από μέσα του. «Πηγαίνω με χαρά και διάθεση, γιατί αισθάνομαι ότι στηρίζω ανθρώπους που παθιάζονται να βοηθήσουν τους άλλους», αναφέρει. Και αυτή η αίσθηση είναι που τον γεμίζει και του δίνει κίνητρο να συνεχίζει.
Οι υποβρύχιοι καθαρισμοί είναι δράσεις με σημαντικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, που αποκαλύπτουν όσα συνήθως μένουν κρυμμένα κάτω από την επιφάνεια. Στον βυθό βρίσκει κανείς από πλαστικά και μεταλλικά απορρίμματα μέχρι αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όπως πατίνια, ποδήλατα ή ακόμη και μηχανάκια, σημάδια της ανθρώπινης αδιαφορίας που συσσωρεύονται με τον χρόνο. Κάθε τέτοια πρωτοβουλία δεν περιορίζεται μόνο στην απομάκρυνση των σκουπιδιών, αλλά υπενθυμίζει την ανάγκη για σεβασμό και υπευθυνότητα απέναντι στη θάλασσα.
Μέσα σε αυτές τις προσπάθειες, υπάρχουν κάποιες στιγμές ξεχωρίζουν και μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη των εθελοντών. Για τον Λάζαρο Παπαδόπουλο, από τις πιο δυνατές εμπειρίες ήταν ένας απαιτητικός υποβρύχιος καθαρισμός στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Τα νερά ήταν θολά, η ορατότητα περιορισμένη, το άγχος μεγάλο. «Χωρίς ορατότητα φοβάσαι μην πιαστείς κάπου ή μπλεχτείς», σημειώνει. Παρ’ όλα αυτά, η ομαδική δουλειά τον έκανε να νιώθει ασφάλεια. «Το ζευγάρι μου, ο Θωμάς, πολύ έμπειρος δύτης, ήταν συνεχώς κοντά και κάθε φορά που καθυστερούσα στην ανάδυση κατέβαινε να ελέγξει ότι όλα είναι καλά».
Στον βυθό, κοντά στην πλατεία Αριστοτέλους, είχε κολλήσει ένα μηχανάκι. Για την απομάκρυνσή του συνεργάστηκαν δύο ομάδες δυτών. Ανάμεσά τους και ο παλιός του συμπαίκτης στον Ηρακλή και στην Εθνική, ο Αχιλλέας Μαματζιόλας. Η επιχείρηση ήταν δύσκολη. «Κάθε προσπάθεια σήκωνε λάσπη», μειώνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη περιορισμένη ορατότητα. «Δουλεύαμε με φακούς, με σκοινιά, ο ένας πίσω από τον άλλον, μετρώντας δευτερόλεπτα, γιατί οπτική επαφή δεν υπήρχε», εξηγεί.
Κι όμως, η εικόνα που τον συγκίνησε περισσότερο δεν ήταν κάτω από το νερό. Ήταν έξω από αυτό. Ήταν ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στην παραλία, μικροί και μεγάλοι, που βοηθούσαν με όποιον τρόπο μπορούσαν. «Έφερναν σκοινιά, έδιναν ιδέες, ένας πιτσιρικάς βρήκε μέχρι και μεγάλο γάντζο για να δουλέψουμε καλύτερα», θυμάται.
Όταν τελικά το μηχανάκι βγήκε στην επιφάνεια, η αντίδραση ήταν απρόσμενη. Οι παρευρισκόμενοι ενθουσιάστηκαν και ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. «Ο κόσμος χειροκροτούσε σαν να σηκώσαμε ευρωπαϊκή κούπα» περιγράφει και αποκαλύπτει ότι η συγκίνηση εκείνης της ημέρας τον ακολουθεί και τον ωθεί να συνεχίσει την εθελοντική του δράση.
Αυτό είναι που κάνει τον εθελοντισμό τόσο ξεχωριστό για τον Λάζαρο Παπαδόπουλο. Δεν μετριέται μόνο σε αντικείμενα που βγήκαν από τον βυθό ή σε ώρες προσπάθειας, αλλά στις στιγμές που μένουν ανεξίτηλες, στις ανθρώπινες επαφές, στα χαμόγελα, στη συγκίνηση που γεννά η κοινή προσπάθεια. «Ο εθελοντισμός μου θυμίζει ότι η αγάπη για κάτι γίνεται πράξη», λέει, και σε αυτή τη φράση συνοψίζεται όλη η ουσία της δράσης του.
Το μήνυμά του είναι απλό και ξεκάθαρο: «Κάντε κάτι για αυτό που αγαπάτε για τη θάλασσα, για τα παιδιά, για τον αθλητισμό, για τον τόπο σας. Μην το σκέφτεστε υπερβολικά. Βρείτε μια δράση που σας εμπνέει και ενταχθείτε. Η ζωή γίνεται καλύτερη όταν τη μοιράζεσαι και όταν αφήνεις πίσω σου κάτι πιο καθαρό, πιο ανθρώπινο, πιο ζωντανό».
Κι ίσως εκεί βρίσκεται η αληθινή δύναμη του εθελοντισμού: στις μικρές πράξεις που αφήνουν αποτύπωμα και εμπνέουν τους άλλους. Κάθε συνεισφορά, κάθε βοήθεια, κάθε κοινή προσπάθεια δείχνουν ότι μαζί μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο.
