Γιάννης Μπιτούλης: Φροντίζοντας τις αδέσποτες γάτες της Θεσσαλονίκης

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί η Ελλάδα έχει τόσα αδέσποτα, κυρίως γάτες, ενώ στο εξωτερικό δεν βλέπεις σχεδόν καθόλου οικόσιτα ζώα στους δρόμους μεγάλων πόλεων; Την απάντηση δίνει στο ΦΙΛΟΤΙΜΩ ο Γιάννης Μπιτούλης, ένας από αυτούς που φροντίζουν εθελοντικά τις αμέτρητες αδέσποτες γάτες στη Θεσσαλονίκη.

Είναι ο άνθρωπος που όχι μόνο θα ταΐσει τα γατιά, αλλά θα φροντίσει και για τη στείρωσή τους, ξοδεύοντας δικά του χρήματα. Αυτό που τον πληγώνει, δεν είναι τα ζώα. Είναι οι άνθρωποι.

«Είναι δύσκολο να είσαι εθελοντής στην Ελλάδα»

Μια τυπική μέρα για έναν εθελοντή που βοηθάει αδέσποτα περιλαμβάνει πολλή καθαριότητα και φροντίδα, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Όλο αυτό φυσικά δεν γίνεται με εξαναγκασμό, αντιθέτως υπάρχει τρομερή ευχαρίστηση, για αυτό συνεχίζουν και το κάνουν.

Τα δυσάρεστα που συνήθως συμβαίνουν σε μια τυπική μέρα είναι να κάνεις πράγματα τα οποία δεν έχεις επιλέξει, όπως να διορθώνεις σπιτάκια, επειδή κάποιοι αποφάσισαν να τα καταστρέψουν ή να αναλάβεις την περίθαλψη μιας γάτας που την έχουν παρατήσει στον χώρο σου.  Για να μην ξεχνάμε, ασφαλώς, και τις αντιδράσεις  για το τάισμα των γατιών που έχουν αναλάβει οι εθελοντές. «Πολλοί βλέπουν σαν παράσιτα τις γάτες και μας κάνουν πόλεμο. Όσο χαρά και να παίρνεις από την φροντίδα και την προσφορά, στο τέλος μένεις με μια πικρή γεύση από τις πράξεις και τα λόγια των ανθρώπων – όχι των ζώων. Καταλήγεις να έχεις και άγχος, όχι για εσένα, αλλά για όσα ζώα φροντίζεις», αναφέρει ο Γιάννης.

Ξεφυλλίστε το ΦΙΛΟΤΙΜΩ εδώ!

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Γιάννης σαν εθελοντής είναι τα υπέρογκα ποσά του κτηνιατρείου, στο οποίο στειρώνει και περιθάλπτει τα αδέσποτα γατάκια. « Δεν  μπορείς να βλέπεις ένα ζώο  να πεθαίνει. Κάνεις τα πάντα για να το βοηθήσεις», τονίζει ο Γιάννης, που διατηρεί και petshop.

Αν θέλει ένας πολίτης να βοηθήσει, το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να γίνει εθελοντής. Ξεκινώντας από τα απλά, να ταΐζει τα ζωάκια  κάτω από το σπίτι του αλλά και να φροντίζει να είναι στειρωμένα. «Αν όλοι όσοι τάιζαν τις γάτες κάτω από το σπίτι τους,  φρόντιζαν και για την στείρωσή τους, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα» μας  διαβεβαιώνει.

Το «όπλο» της στείρωσης

Όπως επισημαίνει, η στείρωση είναι η μοναδική λύση για να σώσουμε τις γάτες από τον δρόμο και να διασφαλίσουμε μια αξιοπρεπή ζωή στα αδέσποτα.  «Δεν υπάρχει φιλοζωική παιδεία στην χώρα μας. Οι Έλληνες δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τη σημασία και τα οφέλη της στείρωσης», λέει. Το παράδοξο είναι πως μέσα από τη δεκαετή εμπειρία του στην περίθαλψη γατών έχει δει πως ούτε οι Έλληνες φιλόζωοι διαθέτουν αυτή την παιδεία.

Όλα ξεκινάνε από το σχολείο και συνεχίζονται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν παραδειγματιζόμαστε από τις άδειες από αδέσποτα πόλεις του εξωτερικού. Αντιθέτως  γυρνάμε σε συμπεριφορές και σε αντιλήψεις που ήταν εδραιωμένες στο παρελθόν και δεν εξελισσόμαστε.

Ωστόσο, δεν μπορεί να παραμείνουμε μόνο στην παιδεία ως το μοναδικό αίτιο για τον απογοητευτικό αριθμό των αδέσποτων γατιών. Αντίθετα, θα στρέψουμε το βλέμμα μας και στην πολιτεία, η οποία όχι μόνο αρνείται να συνεργαστεί με τους εθελοντές, αλλά μάλλον τους πολεμάει.

Όπως μας είπε ο Γιάννης, οι δήμοι, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τα αδέσποτα, δεν προχωρούν σε απαραίτητες πράξεις που θα διασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή για τα αβοήθητα ζώα. Αυτό το βάρος δυστυχώς πέφτει στον κάθε ιδιώτη που θέλει εθελοντικά να βοηθήσει. Χωρίς τη σύμπραξη αυτών των δύο δεν θα επιτευχθεί ο έλεγχος του πληθυσμού των γατών και κατά συνέπεια η βελτίωση της ζωής τους.

Άλλο ένα πρόβλημα με το οποίο έρχονται αντιμέτωποι οι εθελοντές είναι η άρνηση των ιδιοκτητών να στειρώσουν τις δικές τους γάτες. Στην περίπτωση που, γεννήσουν οι γάτες τους, θα αφήσουν τα γατάκια τους στον δρόμο, αυξάνοντας τον αριθμό των αδέσποτων.

«Δυστυχώς όμως αυτό είναι ένα βαρέλι δίχως πάτο. Δηλαδή όσο και να στειρώνεις, αν δεν γίνει κάτι ουσιαστικά και συστηματικά δεν θα επιτευχθεί ο στόχος μας» τονίζει ο Γιάννης.

Μια από τις λύσεις, είναι η θεσμοθέτηση της υποχρεωτικής στείρωσης. Το 2021 επρόκειτο να ψηφιστεί ένας τέτοιος νόμος, αλλά λόγω συμφερόντων κυνηγών και δεν «πέρασε» ποτέ. Άλλη μια «σανίδα σωτηρίας», που μπορεί να προσφέρει η πολιτεία είναι η δημιουργία δημοτικών κτηνιατρείων. «Ο Δήμος  Θεσσαλονίκης έχει κάνει μια αρκετά καλή κίνηση με το δημοτικό κτηνιατρείο αλλά μόνο με ένα δεν μπορείς να καλύψεις τις αμέτρητες ανάγκες των αδέσποτων», προσθέτει.

Δεν είναι ο μοναδικός, αλλά είναι ένας από τους πιο ενεργούς φροντιστές αδέσποτων ζώων στη Θεσσαλονίκη. Επιμένει ότι η στείρωση είναι η μοναδική λύση για να σώσουμε τις γάτες από τον δρόμο και να διασφαλίσουμε μια αξιοπρεπή ζωή στα αδέσποτα.