Υπ. Υγείας: Μια παραίτηση ανοίγει το φάκελο νοσοκομείου στη Β. Ελλάδα

Ο διευθυντής και γιατρός έκανε τη δουλειά του; Πήρε ένα τμήμα με μεγάλες λίστες αναμονής και το μετέτρεψε σε πρότυπο; Όταν προσπάθησε να βάλει τάξη σε νόμιμες διαδικασίες βρέθηκε αντιμέτωπος με μηχανισμό που δεν άντεξε αλλαγή;

Η πρωτόδικη καταδίκη σε δέκα μήνες φυλάκιση του πρώην διοικητή για πλαστή απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου του Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας το 2022 ήταν η αρχή ενός κύκλου που, χρόνια μετά, επανέρχεται στο προσκήνιο με νέα ένταση. Σύμφωνα με πληροφορίες, ύστερα από σειρά καταγγελιών και τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του Δρ. Ιωάννη Τριανταφυλλίδη από τη θέση του Διευθυντή Ιατρικής Υπηρεσίας, το Υπουργείο Υγείας ανοίγει σήμερα τον φάκελο του νοσοκομείου. Στόχος είναι να διερευνηθούν ευθύνες, λάθη και παραλείψεις που, σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, υπονόμευσαν και υπονομεύουν τη λειτουργία ενός περιφερειακού νοσοκομείου που έχει ξεχωρίσει. Ο χειρουργός με πλούσιο βιογραφικό και εκπαίδευση στο εξωτερικό, παρέδωσε τη διοικητική θέση, όπως λέει ο ίδιος βαθιά απογοητευμένος. Σε επιστολή του μιλάει για «ανθρωποφαγία», «ανελέητο πόλεμο λάσπης» και συστηματική στοχοποίηση επειδή επέμεινε στην τήρηση διαδικασιών, στην οργάνωση εφημεριών και στην αποκατάσταση νομιμότητας. Δικαστικές αποφάσεις, όπως τονίζει ο ίδιος «επιβεβαίωσαν ότι δεν υπήρχε καμία παραπτωματική συμπεριφορά» από την πλευρά του, αλλά αντίθετα «ανέδειξαν θεσμικές εκτροπές» σε βάρος του. Παρόλα αυτά, το γενικότερο κλίμα πίεσης και αμφισβήτησης τον οδήγησε στην παραίτηση και στην αποχώρηση από τη θέση διοικητικής και επιστημονικής ευθύνης.

Επιβεβαίωση

Η πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων, Κατερίνα Πετράκη, επιβεβαιώνει αυτή την εικόνα σε πρόσφατη παρέμβασή της. Μιλάει για εσωτερικές αντιπαραθέσεις που δημιουργούν αίσθημα αναστάτωσης στους πολίτες, ενώ τονίζει ότι ο γιατρός εξωθήθηκε σε παραίτηση. Ιδιαίτερα κρίσιμη χαρακτηρίζει την έλλειψη προσωπικού, την πιθανή συγχώνευση των παθολογικών κλινικών, λέγοντας ότι μια κλινική με 60 ασθενείς δεν μπορεί να προσφέρει ποιοτική νοσηλεία όταν η πίεση είναι συνεχής και οι ανάγκες σύνθετες. Το νοσοκομείο της Καβάλας είχε καταφέρει -σύμφωνα και με τους κατοίκους- να παρουσιάσει μετρήσιμα αποτελέσματα όπως «μείωση λίστας αναμονής, αύξηση δύσκολων ογκολογικών επεμβάσεων, προσέλκυση ειδικευόμενων από όλη την Ελλάδα». Τώρα, όμως εσωτερικές εντάσεις, διοικητικές παθογένειες και η χρόνια υποστελέχωση έχουν μετατρέψει ένα νοσοκομείο-πρότυπο σε πεδίο… συγκρούσεων.

Ο φάκελος στο γραφείο του Αδ. Γεωργιάδη

Το υπουργείο υγείας και οι υπηρεσίες του, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, δεν πρόκειται να αφήσουν στην όποια «μοίρα» του το νοσοκομείο διότι εδώ και καιρό  η υπόθεση δεν αφορά μόνο την Καβάλα και κάνουν λόγο για» τεστ για το πώς το ΕΣΥ διαχειρίζεται τις εσωτερικές του παθογένειες. Στο δε επόμενο διάστημα θα ζητηθούν εξηγήσεις τόσο από την ηγεσία του νοσοκομείου όσο και από την ηγεσία της 4ης ΥΠΕ Μακεδονίας-Θράκης. Αλλωστε αυτό που βλέπουμε στην Καβάλα είναι ο καθρέφτης ολόκληρου του ΕΣΥ.  Όταν ένας γιατρός που ανέβασε το Χειρουργικό Τμήμα εξωθείται  -όπως τονίζει ο ίδιος- σε παραίτηση επειδή έκανε τη δουλειά προκύπτει ένα μήνυμα που πολλαπλασιάζεται στα υπόλοιπα νοσοκομεία και στο προσωπικό τους, από τη μία άκρη στην άλλη της χώρας. Καλυτερα εκτός ΕΣΥ, καλύτερα στο εξωτερικό, καλύτερα στον ιδιωτικό τομέα όπου υπάρχουν και τηρούνται κανόνες. Έτσι περιφερειακά νοσοκομεία που θα μπορούσαν να λειτουργούν ως προμαχώνες υγείας κατεβάζουν ρολά και επιβαρύνονται τα νοσοκομεία των αστικών κέντρων. Η δε τοξικότητα δεν μένει μόνο στις προσωπικές επιθέσεις και στον «πόλεμο λάσπης» όπως χαρακτηρίζεται. Μετατρέπεται σε καθημερινή εξάντληση. Burnout, λάθη, παραλείψεις, αβλεψίες, λιγότερη προσοχή στον ασθενή. Παράλληλα υπάρχουν και οι οικονομικές συνέπειες πχ με εργα ΕΣΠΑ που θα αναβάθμιζαν χειρουργεία και ακυρώνονται. Προμήθειες και διοικητικές αποφάσεις μπαίνουν στο μικροσκόπιο όχι για διαφάνεια, αλλά για να «ξεκαθαριστούν λογαριασμοί»; Το δε χρήμα του Έλληνα φορολογούμενου χάνεται σε εσωτερικές μάχες αντί να πηγαίνει σε εξοπλισμό, προσλήψεις και εκπαίδευση; Και το χειρότερο, η εμπιστοσύνη του πολίτη και οι όποιες προσπάθειες της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργείου δεν εξασθενούν καθοριστικά;

Στο τέλος αυτές κι άλλες παθογένειες, δεν αφήνουν κάποιον αλώβητο. Ούτε τους γιατρούς που παραιτούνται απογοητευμένοι από διευθυντικά και επιστημονικά πόστα, ούτε τους ασθενείς που δοκιμάζουν υπομονές και αντοχές αλλά ούτε το ίδιο το σύστημα που χάνει την ικανότητά να αυτοδιορθώνει και να βελτιώνει την πορεία του αδικώντας όσους παλεύουν για αναβάθμιση των υπηρεσιών, των εξοπλισμών και των συνθηκών περίθαλψης