0/52: 52 (3 Ιανουαρίου – 26 Δεκεμβρίου 2026) – ένα μανιφέστο

«Είσαι το καμάρι της καρδιάς μου

Θεσσαλονίκη όμορφη, γλυκιά,

κι αν ζω στην ξελογιάστρα την Αθήνα

για σένα τραγουδώ κάθε βραδιά».

Έφυγα από τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα το 2007. Ένα χρόνο πριν, ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος είχε εκλεγεί για τη δεύτερη θητεία του ως Δήμαρχος και ο Παναγιώτης Ψωμιάδης είχε εκλεγεί για τη δεύτερη θητεία του ως Νομάρχης. Στην Αθήνα αναζήτησα περισσότερο χρήμα, περισσότερο πολιτισμό, μεγαλύτερη ανάμειξη στην πολιτική. Πέτυχα ενάμισυ στα τρία.

Περισσότερο πολιτισμό δεν γνώρισα, χρήμα λίγο παραπάνω κέρδισα, αλλά ασχολήθηκα πολύ περισσότερο με την πολιτική. Η τύχη το έφερε και θήτευσα στην τοπική αυτοδιοίκηση και υπουργεία και κατέληξα να γίνω γενικός γραμματέας σε υπουργείο. Και έρχεται η ώρα που, σιγά-σιγά, επιστρέφω.

Πριν φύγω, είχα ζήσει 21 χρόνια στη Θεσσαλονίκη – από τα 11 ως τα 32 μου. Έχω ήδη 18 χρόνια μακριά της και συνειδητοποιώ ότι η αγάπη μου για τη Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς η νοσταλγία για τα νιάτα μου: βλέπω με άλλο πρίσμα τις ομορφιές της Θεσσαλονίκης, την ποιότητα της ζωής της, τις ικανότητες των ανθρώπων της, τη φιλοδοξία που κρύβει, τις δυνάμεις της που μπορούν να εκραγούν – και, επειδή έχω αναμειχθεί με τη δημόσια διοίκηση, τα εμπόδια, γραφειοκρατικά και άλλα, που έχουν περιορίσει την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης και, κυρίως, τής έχουν στερήσει την αυτοπεποίθηση.

Η σημερινή Θεσσαλονίκη, η πόλη στην οποία επιχειρώ να επιστρέψω επαγγελματικά, δεν είναι η ίδια πόλη που άφησα. Έφυγα, όταν το μετρό ξεκινούσε αλλά φαινόταν όνειρο μακρινό και υποθαλάσσια αρτηρία ήταν ακόμα στις συζητήσεις και τις προσδοκίες των Θεσσαλονικέων. Επιστρέφω σε μία πόλη με μετρό που λειτουργεί και επεκτείνεται, όπου η ορθολογικότητα έχει αντικαταστήσει τα οράματα. Έφυγα, όταν η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης είχε καταλήξει να είναι ένα σύνολο κυβερνητικών περιπτέρων, σε κλίμα παραίτησης της τοπικής κοινωνίας για την τύχη της. Επιστρέφω σε μια περίοδο που η κοινωνία της Θεσσαλονίκης αναζητεί δυναμικά μια καινοτόμα λύση με περιβαλλοντική συνείδηση. Έφυγα, όταν η τοπική κοινωνία είχε απορρίψει τις πρώτες προσπάθειες για ιδιωτικοποίηση και άνοιγμα του λιμανιού. Επιστρέφω σε ένα λιμάνι σε ανάπτυξη, η οποία το υποχρεώνει να βρει νέες διεξόδους για την πολύ μεγαλύτερη κίνηση που έχει.

Και, φυσικά, οι λόγοι που πρέπει να κάνουν τη Θεσσαλονίκη αισιόδοξη παραμένουν:

Το μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο στα Βαλκάνια (ΑΠΘ) με φοβερό επιστημονικό και φοιτητικό δυναμικό, ένα δεύτερο Πανεπιστήμιο (ΔΙΠΑΕ) σε εγγύτητα με τη βιομηχανική καρδιά της Βόρειας Ελλάδας, τη Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου, και δυνατότητα για απίθανες συμπράξεις, ένα τρίτο πανεπιστήμιο (ΠΑΜΑΚ) με αναγνωρισμένη εξειδίκευση και αναγνώριση ως κορυφής στους τομείς του.

Έρευνα, τεράστια σε ποσότητα και ποιότητα, άμεση σύνδεση με την αγορά και δυνατότητα για ανάπτυξή της, εξειδικευμένοι επιστήμονες σε ανθρωπιστικές, κοινωνικές, θετικές επιστήμες. Πού αλλού βρίσκεται τόση γνώση και έρευνα μαζεμένη; Η Αλεξάνδρειος Ζώνη Καινοτομίας, η προσπάθειά της με τη THESSINTEC, για αξιοποίηση της γνώσης – η Τεχνόπολη, αλλά και η σύμβαση του Α.Π.Θ. με την Pfizer, η σύμπραξη του Ο.Λ.Θ. με το λιμάνι του Ashdod.

Η γεωγραφική θέση της πόλης και ένα λιμάνι που είναι η είσοδος των Βαλκανίων, της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, που διαμορφώνεται για να γίνει κορυφαίος σταθμός στο διαμετακομιστικό εμπόριο. Η πύλη του Νότου προς τον Βορρά, η θέση της πόλης στη σύνδεση Ανατολής και Δύσης.

Ένα απίστευτο σύμπλεγμα μουσείων και εκθέσεων, αρχαίων, σύγχρονων, μεσαιωνικών, που όχι μόνο προσελκύουν τουρίστες, αλλά και διαμορφώνουν την ταυτότητα των Θεσσαλονικέων, τους ανοίγουν ορίζοντες όχι μόνο στον χώρο, αλλά και στον χρόνο – μια ζωντανή καλλιτεχνική σκηνή στα εικαστικά, στη μουσική, σε κάθε πολιτιστική έκφραση, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από οποιαδήποτε άλλη πόλη στα Βαλκάνια. Μια πολυεπίπεδη, δυναμική κοινωνία των πολιτών, μία Εκκλησία, με τις τρεις Μητροπόλεις, που παρέχει εκτός από το ποιμαντικό, και πολυσχιδές κοινωνικό έργο, που μετατρέπουν το κήρυγμα της αγάπης σε ζωντανή προσφορά, με Ποιμενάρχες και Ιερείς που δεν είναι εξωτερικοί κριτές, αλλά είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας.

Μία ιστορία που ζει ζωντανή και μέσω της Ισραηλιτικής Κοινότητας, που φυλάσσει όχι μόνο την ιερή μνήμη των Ελλήνων Εβραίων που χάθηκαν στα κρεματόρια, αλλά και την ανάμνηση μιας Θεσσαλονίκης κοσμοπολίτισσας, που ξεχώριζε για αιώνες ανάμεσα στον επαρχιωτισμό άλλων βαλκανικών πόλεων. Και μέσω των απογόνων των προσφύγων, Ποντίων και Μικρασιατών, που διατηρούν ζωντανές τις παραδόσεις από τις αλησμόνητες πατρίδες τους, που έφεραν ώθηση στη μόρφωση, στην τέχνη, στη δουλειά, που σέβονται τις θυσίες των προγόνων και τιμούν τη μνήμη τους με την προσφορά τους στην πόλη. Και μια ιστορία που εμπλουτίζεται από τα βιώματα των Κυπρίων αδελφών μας, των Αρμενίων που ζουν στην πόλη, αλλά και των εσωτερικών μεταναστών από άλλες περιοχές της Μακεδονίας, της Θράκης, της Κρήτης και της υπόλοιπης χώρας.

Όλα αυτά φωνάζουν αυτοπεποίθηση. Και στη στήλη αυτή θέλω να κάνω κι εγώ ό,τι μπορώ, για να αναδειχθεί η αυτοπεποίθηση της πόλης. Να προτείνω λύσεις που θα κάνουν όλους μας να νιώθουμε δυνατότεροι, να ζούμε καλύτερα, να αξιοποιήσουμε τις δυνάμεις μας, να ξεφύγουμε από τους περιορισμούς μας. Θέλω να συμβάλω, στον βαθμό που έχω μάθει από μέσα κάποια πράγματα για το πώς δουλεύει το κράτος. Πότε και πώς επιτρέπει στους πολίτες να προκόψουν και πότε και πώς καταστρέφει τα όνειρά τους. Και οι προτάσεις μου θα έχουν αυτό το χαρακτηριστικό: είτε θα προσβλέπουν στην αξιοποίηση του κράτους και των θεσμών του για να συντονίζονται οι προσπάθειες των πολιτών, των φορέων και των θεσμών της πόλης, είτε (κυρίως) θα επιχειρούν αφαιρούν εμπόδια που σταματούν τη δημιουργικότητα, που σκοτώνουν την προσπάθεια, που ακυρώνουν τη διάθεση για πρόοδο, για κάτι καλύτερο.

Από την Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2026, και κάθε επόμενη Κυριακή του 2026, μέχρι τις 26 Δεκεμβρίου, θα καταθέτω μία πρόταση. 52 προτάσεις συνολικά, όσες οι εβδομάδες του χρόνου. Αυτή θα είναι και η ονομασία της στήλης, «52». Ευχαριστώ την ιστοσελίδα theopinion.gr για τη φιλοξενία. Καλή Χρονιά!