Το πτυχίο του Μακάριου, επιλεκτικές παρακολουθήσεις, αμετροέπειες, και τιμές

Εδώ πτυχίο, εκεί πτυχίο, πού’ν’ το πτυχίο;

Είχε αναγνωρισμένο πτυχίο ο Μακάριος Λαζαρίδης. Μάλλον όχι απ’ αυτά που προέβλεπε ο νόμος το 2007, όταν διορίστηκε. Τώρα έχει; Άγνωστο.

Έχει τόση σημασία για τους εργοδότες στον ιδιωτικό τομέα; Μπα. Αυτούς τους νοιάζει να βγαίνει η δουλειά, δεν τους πολυνοιάζουν οι λεζάντες.

Όμως για το κράτος μας έχει μεγάλη σημασία, γιατί θεωρείται αντικειμενικό κριτήριο.

Η προϋπηρεσία, η προσωπική συνέντευξη και οι συστατικές επιστολές είναι… τζιζ!

Και σα να μην έφτανε αυτό, για το επιτελικό κράτος των… αρίστων, το πτυχίο έχει τεράστια σημασία. Βλέπετε, το επιτελικό κράτος βάζει τα πιστοποιητικά σπουδών πολύ πάνω από την εμπειρία. Για το επιτελικό κράτος, καλός και άξιος είναι εκείνος που έχει μπόλικα χαρτιά, άσχετα αν δεν έχει κουμαντάρει ούτε περίπτερο. Η πείρα δε μετράει. Μόνο οι σχολές παρέχουν ικανότητες. Χαρά μεγάλη οι  καθηγητάδες…

Κοινώς, η κυβέρνησή μας έπεσε σε λάκκο που έχει ανοίξει η ίδια. Βέβαια, την είχε πρωτοπατήσει με το πτυχίο του Κοντολέωντα στην ΕΥΠ. Κι εκείνος είχε κάποια χαρτιά που είχαν θεωρηθεί… ύποπτα. Την ίδια τύχη είχε κι ο ομογενής Διαμανταρίδης, που ήταν υφυπουργός Εξωτερικών για λίγες μέρες.

Να θυμίσουμε πάντως ότι κι ο υπουργός Υγείας τα είχε ακούσει για τον διευθυντή του γραφείου του, που ήταν του λυκείου. Προς τιμήν του, ο Άδωνις δεν μάσησε. Ο δικός του έμεινε στη θέση του κι ο ίδιος ανέλαβε να τον υπερασπιστεί με τα καλύτερα λόγια. Δεν είναι τυχαία λοιπόν η αφοσίωση που δείχνουν στον Γεωργιάδη οι δικοί του.

Βέβαια, ο πάντα χαμογελαστός Μακάριος δεν είναι ο μόνος παλιός στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού χωρίς παραδοσιακό πτυχίο. Υπάρχουν κι άλλοι. Φαίνεται ότι για το στενό περιβάλλον του, ο Μητσοτάκης έχει άλλα κριτήρια, πιο ιδιωτικού τομέα. Εκεί τον νοιάζει να βγαίνει η δουλειά…

Επιλεκτικές παρακολουθήσεις

Για τη σύλληψη ρουσφετιών αξίας μερικών χιλιάδων ευρώ, το πολύ λίγων εκατομμυρίων, κινητοποιήθηκε το «ελληνικό FBI», η ΕΥΠ, η CIA, το Έσελον, η Ιντερπόλ κι ούτε ξέρω ποια ακόμη υπηρεσία. Παρακολουθήσεις επί παρακολουθήσεων για τους ΟΠΕΚΕΠΕδες.

Πάντως, σαν ψιλοεπιλεκτική να είναι η ευαισθησία των αρχών.

Τόσο αψεγάδιαστοι είναι οι… μεγάλοι; Τόσο καθαρά παίρνουν τα μεγάλα δημόσια έργα, αξίας δεκάδων και εκατοντάδων εκατομμυρίων;

Δεν υπάρχουν μονοπώλια στην αγορά; Δε συνεννοούνται μεταξύ τους τα σούπερ μάρκετ, οι τράπεζες και οι εταιρείες ενέργειας και τηλεφωνίας; Όλοι τους άγιοι πια;

Ρε μπας και είναι αδύνατο να παρακολουθηθούν με τα υπάρχοντα μέσα, οπότε κυνηγιέται η… μαρίδα; Ή απλά υπάρχει βαριά απροθυμία για ετούτους, από πάνω κι από κάτω;

Η όλη φάση θυμίζει το ΣΔΟΕ, που κυνηγάει κάτι σαντουιτσάδικα και γαλακτοπωλεία για τις κομμένες αποδείξεις και δεν βλέπει τους πραγματικά χοντρούς φοροφυγάδες, με τις σπιταρώνες τους, τις αμαξάρες τους, τις διακοπάρες τους και τα πρώτα τραπέζια στα μπουζούκια.

Με τη μανία των αδέκαστων και ανεξάρτητων δικαστικών αρχών για τέτοιες υποθέσεις, θα νόμιζε κανείς ότι κάποιοι θέλουν πάταξη μόνο της μικρής διαφθοράς, της… εκδημοκρατισμένης μετά το ’81. Όσο για τη μεγάλη διαφθορά, ελεύθερη ν’ αλωνίζει, για το καλό του έθνους!

Αν μάλιστα προσέξετε, ούτε η αντιπολίτευση μιλάει για τα μονοπώλια και τα ολιγοπώλια. Οι ΟΠΕΚΕΠΕδες μόνο την ενδιαφέρουν.

Πάντως, ή το Μαξίμου ήξερε τι συνέβαινε και δεν μίλαγε ή δεν ήξερε τίποτα, άρα… άλλοι κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι η έρευνα προχωρούσε και κανείς δεν έκανε τίποτα;

Αν όμως το Μαξίμου ήξερε και δε μίλαγε, κάποιοι κακοί θα μπορούσαν να πουν ότι, με τις δημοσκοπήσεις να ευνοούν τη ΝΔ, η στιγμή είναι τέλεια για μια περιποιημένη… νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου.

Αμετροέπεια κάποιων πρώην

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, με το άρθρο του «Πολιτικά ανιστόρητη και θεσμικά επιπόλαιη αντίδραση» στα ΝΕΑ, την έπεσε στον Μητσοτάκη, κατηγορώντας τον ότι αντιμετωπίζει τα θεσμικά ζητήματα με τρόπο… χαβαλέ, αν όχι ύποπτο. Αφορμή του ξεσπάσματος του Ευάγγελου; Η συζήτηση για το ολοδικό του άρθρο 86 και την επόμενη συνταγματική αναθεώρηση.

Στο άρθρο τα χώνει όλα: ΟΠΕΚΕΠΕ, Σύνταγμα, υποκλοπές, ασυλία πολιτικών.

«Έχουμε βρεθεί σε κατάσταση εσωτερικής αποσύνθεσης υπό συνθήκες επικίνδυνης διεθνούς ρευστότητας», μας λέει. «Συγκεντρωτική και μονοπρόσωπη διακυβέρνηση Μητσοτάκη», η οποία «κάνει σκοπίμως πράξη την τεχνική της σύγκρουσης», συνεχίζει. Μεγάλα λόγια, από έναν μεγάλο άνδρα. Πάνω-κάτω τα ίδια είπε και στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Τώρα, στα γεράματα, θυμήθηκε από πού προέρχεται και από τη μεταπολιτική (τη θυμάστε αυτήν;) το γύρισε στη γνωστή μικροπολιτική.

Επιδεικτικά ανιστόρητη η επιχειρηματολογία του καθηγητή Βενιζέλου, σε μια επίδειξη ογκώδους ζηλοφθονίας.

Πρόκειται για ρεσιτάλ υποκριτικής αγωνίας για την οικονομία από έναν πρωτοκλασάτο του Σημίτη, δηλαδή του μετρ των σουώπς με τη Γκόλντμαν Σακς. Τώρα τον ενοχλεί ο λαϊκισμός και οι επιδοματικές πολιτικές, δηλαδή το πεδίο όπου το ΠΑΣΟΚ διέπρεψε. Αμολάει και κατηγορίες για έλλειψη ιστορικής μνήμης και για εμμονή παράτασης της πρωθυπουργικής εξουσίας.

Ποιος; Ο… ταπεινός Βαγγέλης, που διέπρεψε μ’ εκείνο το ντου στο Ζάππειο, τα ξημερώματα της 17ης Σεπτεμβρίου 2007, αμέσως μετά την εκλογική ήττα του ΓΑΠ. Ο υπουργός Πολιτισμού που αγόρασε το «Ακροπόλ Παλάς» έναντι γενναίου τιμήματος από τον Μπατατούδη το 1999, παρά την κακή του κατάσταση μετά τον σεισμό του ’81 (τουλάχιστον χρησιμοποιήθηκε το 2026, δηλαδή… σχεδόν αμέσως!). Μιλάει ο αντιπρόεδρος της συγκυβέρνησης του 4-2-1, που δεν έφερε καμία αντίρρηση για το μαύρο στην ΕΡΤ. Ο άψογος συνταγματολόγος, ο γνωστός για τη μετριοφροσύνη και την αυτοκριτική του.

Μιλάμε για τον άνθρωπο που, με τον… συνεταίρο τον Αντώνη, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να φτωχύνουν οι μικρές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά επί μνημονίων, μη τυχόν και ξεβολευτούν οι κρατικοδίαιτοι. Δηλαδή η παραδοσιακή εκλογική πελατεία του ΠΑΣΟΚ και πολύ λιγότερο της ΝΔ. Μάταια όμως, γιατί οι περισσότεροι πήγαν στον Τσίπρα και οι αντίστοιχοι ΝΔτες στον Καμμένο. Από χρήσιμες μεταρρυθμίσεις, τζίφος τα συνεταιράκια.

Κοινώς, μεγαλειώδεις παπαρολογίες. Το μόνο εύστοχο που έγραψε ήταν εκείνο για τον υπουργό και τον επιλαχόντα βουλευτή, που θα μπαινοβγαίνουν στην κυβέρνηση λες και παίζουν μπάσκετ!

Ευκαιρία όμως να θυμηθούμε πόσο τεράστιος νομικός υπήρξε ο Βαγγέλης μας, με μερικά ανδραγαθήματα του:

Νόμος περί Ευθύνης Υπουργών (Άρθρο 86): προκαλεί μέχρι σήμερα το δημόσιο αίσθημα για τις σύντομες προθεσμίες παραγραφής των υπουργικών αδικημάτων.

Ο «Βασικός Μέτοχος» (Ν. 3021/2002): το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων το 2005 έκρινε ότι οι διατάξεις του παραβίαζαν το κοινοτικό δίκαιο.

Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (Ν. 4021/2011, κοινώς «χαράτσι»): το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι η είσπραξη του τέλους μέσω των λογαριασμών ρεύματος ήταν αντισυνταγματική.

Νόμος για τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα (Ν. 2328/1995): πήγε να ρυθμίσει το τηλεοπτικό τοπίο τη δεκαετία του ’90 κι έγινε χαμός για το σύστημα αδειοδότησης.

Και να μην ξεχνάμε ότι, σαν υπουργός Πολιτισμού, είχε περάσει κάτι αποχαρακτηρισμούς διατηρητέων, που αργότερα βρέθηκαν στον αέρα.

Υπερφίαλο θράσος λοιπόν, σαν εκείνο των Σαμαρά-Καραμανλή, όταν αγορεύουν για άμυνα και εξωτερική πολιτική. Επί θητείας τους, ούτε η αμυντική θωράκιση δυνάμωσε ούτε η εξωτερική πολιτική έγινε πιο αποτελεσματική. Μάλλον το αντίθετο!

Πόση λίγη τσίπα πια αυτοί οι πρώην. Πόσος εγωισμός, πόση ματαιοδοξία. Βγάζει μάτι ο επαρχιωτισμός της εγχώριας ελίτ, πνευματικής, πολιτικής, οικονομικής.

Πάντως, πλην ελαχίστων κολλημένων, υπάρχει και γνώση και μνήμη μέσα στην κοινωνία.

Μ’ αυτά που ακούμε καθημερινά από τους πρώην, ξαναγυρίζουμε τρέχοντας στην αγκαλιά του Μητσοτάκη! Γιατί, παρά τα πολλά στραβά του, είναι απείρως καλύτερος απ’ όσο υπήρξαν αυτοί!

Δεν είναι όλοι για τα σόσιαλ

Ιδέα της στήλης: μήπως, μαζί με την απαγόρευση των social για τους 15χρονους, να εφαρμοστεί και μία για λαλίστατους υπουργούς;

Κρείττον το σιγάν του λαλείν, υπουργέ Σκέρτσο…

Αμετροέπεια κάποιων νυν 

Ας μείνουμε όμως λίγο ακόμη στα σόσιαλ και στις παγίδες τους.

Όπως μας ενημέρωσε μέσω Facebook ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων του Δήμου Θεσσαλονίκης, ακόμη κι οι ξένοι παρακολουθούν με θαυμασμό τα… τεράστια επιτεύγματα της διοίκησης Αγγελούδη. Κι επειδή ακούγεται γκρίνια στα σόσιαλ, Γαλλίδα φίλη του αντιδημάρχου του έγραψε: «Les chiens aboient, la caravane passe».

Την ατάκα «τα σκυλιά γαβγίζουν, το καραβάνι προχωράει» την πρωτακούσαμε πριν καμιά δεκαριά χρόνια, από Τσίπρες και Πολάκηδες, και είδαμε τι έγινε. Πάμε όμως παρακάτω.

Αφορμή του ποστ Νικηφορίδη ήταν τα μάρμαρα της παλιάς πλατείας Διοικητηρίου, που είχαν ξηλωθεί προσωρινά για να ξαναμπούν μετά την κατασκευή υπόγειου πάρκινγκ. Τα μάρμαρα λοιπόν βρίσκονταν σε ένα οικόπεδο του ΔΘ στο Πανόραμα (μάλλον μόνο στην Ελλάδα ένας δήμος έχει οικόπεδα σε άλλους δήμους), όμως το προσωρινό κατάντησε μόνιμο. Πάντως ήταν γνωστό πού βρίσκονταν, σύμφωνα και με τις δημοτικές υπηρεσίες.

Έλα μου όμως που ο Νικηφορίδης είπε ότι τα ανακάλυψε και ότι ο τότε δήμαρχος Κοσμόπουλος ήταν ανίκανος επειδή τάχα κατέστρεψε την πλατεία. Μάιστα…

Η Θεσσαλονίκη είχε και έχει πρόβλημα πάρκινγκ και η ευθύνη ανήκει στους δημάρχους. Αυτοί εισέπρατταν ειδικά τέλη απαλλαγής από τους εργολάβους για να οργανώσουν θέσεις στάθμευσης. Ως γνωστόν, τα λεφτά αυτά ξοδεύτηκαν αλλού, και από τότε οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων παρκάρουν στον δρόμο ή σε πανάκριβα γκαράζ. Ο Κοσμόπουλος πήγε να δώσει μια λύση και ίσως να τα είχε καταφέρει αν του έδιναν την άδεια να αποσπάσει και να ξανατοποθετήσει τα αρχαία, όπως έγινε στη Βενιζέλου. Άρα, το να αποκαλείς έναν δήμαρχο που και μετριοπαθής ήταν και πράος και μπόλικο έργο άφησε, είναι απαράδεκτο.

Ο Νικηφορίδης σίγουρα έχει κάνει δουλειά, ξεκολλώντας παλιά έργα. Από κει και πέρα, η μόνη δική του ιδέα είναι η πλατεία Εμπράρ, πάνω από τον Άη Δημήτρη. Μέχρι τώρα επιβλέπει την εκτέλεση έργων από τα τεχνικά προγράμματα Μπουτάρη και Ζέρβα. Και πόσο καλά πάνε αυτά; Μια βόλτα στο εργοτάξιο στην Εγνατία αρκεί: κακοτεχνίες, οι δενδροδόχοι χάλια, κι ας μη ξεχνάμε τη συμβολή Εγνατίας–Π.Π. Γερμανού, όπου έχει γίνει σοβαρή προσπάθεια για να υπάρχει μποτιλιάρισμα! Τα ίδια λέει ο κόσμος για την Ολύμπου, για τη Μαρτίου και φυσικά για την Αγίας Σοφίας, που κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί αργεί τόσο.

Πριν κράξει λοιπόν τον Κοσμόπουλο για ανικανότητα, ο Νικηφορίδης ας κοιτάξει να μην παρκάρουν αμάξια στο ανύπαρκτο εργοτάξιο της Πλατείας Ελευθερίας! Τόσο πολύ πια τ’ αργούν τα έργα, που θ’ αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι πάνε να τα τελειώσουν το 2028, ακριβώς πριν τις εκλογές! Βρε λες να φοίτησαν στη Μεγάλη του Καϊτεζίδη Σχολή;

Ποιος πληρώνει για τα χάλια;

Ας μείνουμε λίγο στις υποδομές μας.

Όσοι έχουμε την τύχη (ή την ατυχία) να περπατάμε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, γνωρίζουμε την τραγική κατάσταση των πεζοδρομίων της: λακκούβες, κούφιες πλάκες με νερό, σκαλιά εκεί που δεν τα περιμένεις, γλίτσα. Άστα να πάνε…

Από κει και πέρα, απ’ όσο ξέρουμε, την ευθύνη γι αυτή την κακή εικόνα την έχει ο δήμος, και το ξέρουμε επειδή εισπράττει δημοτικά τέλη για να την καταπολεμά.

Ε ναι, τα δημοτικά τέλη δεν είναι μόνο για τον δημοτικό φωτισμό και την καθαριότητα. Εκείνα είναι τα ανταποδοτικά τέλη και είναι ξεχωριστά. Έχουν μπει λοιπόν συνεργεία για τα πεζοδρόμια, και μακάρι κάτι να καταφέρουν.

Μάθαμε όμως ότι υπάρχει νόμος του 1988 (γειά σου ρε Αντρέα) που λέει ότι η συντήρηση των πεζοδρομίων είναι ευθύνη των ιδιοκτητών στις πολυκατοικίες. Δηλαδή των ιδιοκτητών διαμερισμάτων και μαγαζιών. Βάσει λοιπόν αυτού του νόμου, ο δήμος έχει το δικαίωμα να προχωρήσει σε εργασίες αποκατάστασης και να καταλογίσει τη δαπάνη στους ιδιοκτήτες!

Έλα Χριστέ και Παναγία!

Δηλαδή εμείς ευθυνόμαστε επειδή εργολάβοι που έβαλε κάποτε ο ίδιος ο δήμος για να φτιάξουν τα πεζοδρόμια, τα έφτιαξαν καβάλα στ’ άλογο;

Ή ευθυνόμαστε επειδή καταστρέφεται ο τόπος για δίκτυα και παροχές φυσικού αερίου, οπτικής ίνας και πάει λέγοντας;

Αυτοί κόβουν και ράβουν τους δρόμους όλη την ώρα, αλλά οι ιδιοκτήτες ακινήτων πρέπει να είναι και μηχανικοί και μελετητές και επιβλέποντες και αγοραστές δομικών υλικών, για να είναι τέλεια τα πεζοδρόμια μπροστά τους;;;

Βέβαια, είναι αλήθεια ότι εφαρμογή αυτού του νόμου δεν γίνεται γιατί είναι απίστευτα γελοίος. Κοινώς, θα έβρισκε μεγάλο μπελά όποιος δήμαρχος πήγαινε να τον εφαρμόσει.

Πάντως, ίσως έχει μια λογική σε πολύ πολυσύχναστους δρόμους. Είναι ψιλοάδικο όλοι οι δημότες να πληρώνουν για να είναι σωστά και καθαρά τα πεζοδρόμια μπροστά στα μαγαζιά με την περισσότερη κίνηση, δηλαδή σ’ αυτά με τη μεγαλύτερη αξία ανά τετραγωνικό και με τους μεγαλύτερους τζίρους.

Όμως απ’ αυτή την ιστορία μας γεννήθηκε μία απορία: αν όντως υπάρχει τέτοια δυνατότητα, γιατί δεν αξιοποιείται αλλιώς; Δηλαδή, όταν οι όψεις των πολυκατοικιών είναι σε κακό χάλι, γιατί να μη τις επισκευάζει ο δήμος και να χρεώνονται μετά οι ιδιοκτήτες; Μιλάμε για σωτήρια λύση αν οι ιδιοκτήτες δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους.

Η ιδέα ταιριάζει κυρίως σε δημοφιλείς πλατείες και λεωφόρους, όπου και οι αξίες των διαμερισμάτων και των μαγαζιών είναι πιο υψηλές.

Και κάτι παρόμοιο μπορεί να γίνεται και για τις κεραίες στις ταράτσες και για τις ταμπέλες στα μπαλκόνια. Κοινώς, για όλες τις ασχήμιες.

Πώς να το κάνουμε, δεν είναι σωστό γειτονιές να είναι χάλια, ειδικά όσες περιλαμβάνουν σημαντικά αξιοθέατα.

Γιατί άραγε δε γίνεται κάτι; Μάλλον επειδή οι δήμαρχοι δε θέλουν να γίνονται ενοχλητικοί σε φίλους και γνωστούς. Εδώ στη Σαλονίκη, η Τσιμισκή έχει τα ίδια δημοτικά τέλη με τα στενά στην Εγνατία!

Και τι κάνουν λοιπόν οι δήμαρχοι για να τους αγαπάει ο κόσμος; Τα γνωστά: αλλάζουν πλάκες στα πεζοδρόμια! Με άλλα λόγια, νοικοκυρεύουν την πόλη μόνο στο επίπεδο που τη βλέπεις όταν περπατάς σκυφτός!

Επίτιμοι δημότες

Και τελειώνουμε με τον δήμο της καρδιάς μας.

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης απονέμει τον τίτλο του επίτιμου δημότη σε κάποιους επώνυμους ως εξέχουσες προσωπικότητες, και καλά κάνει. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η συνηθισμένη αιτιολογία είναι ότι τα τιμώμενα πρόσωπα έχουν προσφέρει πολλά στην πόλη από το μετερίζι τους, πράγμα που δεν καταλάβαμε πώς ισχύει για τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη της Κύπρου. Ένηγουεη…

Για ορισμένους από τους τιμώμενους έχουν κατά καιρούς ειπωθεί διάφορα, και καλά και κακά. Φυσικά αυτό ισχύει για όσους διαθέτουν χρήμα και δύναμη: για μερικούς είναι άγιοι, για άλλους είναι διάβολοι. Αυτό που παραξενεύει τη στήλη είναι το τσουβάλιασμα όσων τιμώνται.

Δηλαδή, οι περιπτώσεις τους είναι τόσο διαφορετικές, ώστε τελικά δεν βγαίνει άκρη ποιο μήνυμα προσπαθεί να περάσει η δημοτική αρχή μέσα απ’ τη διαδικασία. Δεν καταλαβαίνουμε ποιο είδος προσφοράς θεωρεί πιο σπουδαίο και θέλει να το αναδείξει. Τι είναι αυτό που έκανε ξεχωριστές τις πράξεις των τιμημένων από εκείνες άλλων, που επίσης προσφέρουν στην πόλη, αλλά πιο διακριτικά;

Και το γράφουμε αυτό γιατί είδαμε να συμπεριλαμβάνονται πρόσωπα που εμπλέκονται και σε επιχειρηματικές δραστηριότητες, και στον αθλητισμό, και στη φιλανθρωπία, και στον πολιτισμό, και στην εξωστρέφεια κ.λπ. Κοινώς, αλαλούμ…

Αναρωτιόμαστε λοιπόν μήπως το τσουβάλιασμα γίνεται για ξεκάρφωμα. Μήπως γίνεται για να μην έχουν να λένε «γιατί έβαλε αυτόν κι όχι εκείνον» ή «πώς σου κατέβηκε κι έβαλες τον τάδε» κι άλλα τέτοια…

Το βέβαιο είναι ότι το τσουβάλιασμα καταλήγει να υποτιμά όλους όσοι τιμώνται, κι αυτό είναι άδικο…

Οι ευχές μας

Η στήλη εύχεται σε όλους εσάς τους φίλους της, καλή Ανάσταση και χρόνια πολλά, με μπόλικη τύχη!

Να είστε αγαπημένοι βρε, και μονιασμένοι! Όταν τρώγεστε μεταξύ σας, άλλοι καλοπερνάνε στην πλάτη σας!