Συγκυρία δύσκολη, ένα σωσίβιο, DIMAND + ΦΙΞ, διευθυντές στον Πολιτισμό

Συγκυρία δύσκολη

Δεν πρόλαβε να κάτσει λίγο η σκόνη από τα Τέμπη, κι εκεί που λέγαμε “άντε, μπαίνει σε μια σειρά το πράμα”, τσουπ, σκάει η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Πανταχούσα κανονική!

Όταν συζητούσαμε ότι τόσοι υπουργοί αποκλείεται να ήταν κουφοί ή τυφλοί, αλλά μάλλον έκαναν τον ανήξερο, δεν είχαμε κανένα χάρισμα. Απλά, τόσο μεγάλο ήταν το πανηγύρι με τις επιδοτήσεις, που σίγουρα θα ’χαν ακούσει κάτι κι αυτοί! Τώρα μάλιστα μαθαίνουμε ότι έριχναν και τηλεφωνάκια για διευθετήσεις. Δηλαδή όχι απλά ενημέρωση, αλλά και εξυπηρέτηση! Φουλ σέρβις!

Και το θέμα δεν είναι μόνο ποιος ήξερε και ποιος όχι. Είναι τι γίνεται από δω και πέρα. Γιατί όταν βλέπεις υπουργούς, υφυπουργούς, κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους μπλεγμένους σε δικογραφίες και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να ζητά άρση ασυλίας, δεν μπορείς να σφυράς κλέφτικα, όσο αθώες κι ήταν οι περισσότερες περιπτώσεις. Κάποιοι θα πρέπει να φύγουν από τις καρέκλες τους, και καλύτερα διά παντός. Σε λα βι…

Κι είναι κι η Βουλή, εκεί που μετριούνται τα κουκιά. Αν αρχίσουν να αποστασιοποιούνται βουλευτές που δεν έκαναν ανοησίες, η πλειοψηφία χαλάει. Σωστά;

Και υπάρχει και το ηθικό ζήτημα. Όταν στο παρελθόν έδιωχνες κόσμο και κοσμάκη για ψύλλου πήδημα, τώρα τι κάνεις; Κάνεις το κορόιδο; Γιατί αν το κάνεις, ο κόσμος το βλέπει. Και δεν συγχωρεί εύκολα τέτοιες… εκπτώσεις, ειδικά όταν ζορίζεται να πάει σούπερ μάρκετ και βενζινάδικο.

Όπως εξελίχθηκε το πράγμα, ένα είναι σίγουρο: η κουβέντα για εκλογές δεν θα φεύγει από το τραπέζι. Καθόλου. Και ξέρετε γιατί; Στην πολιτική, όταν κάτι μοιάζει με σύμπτωση και επαναλαμβάνεται και ξαναεπαναλαμβάνεται, ε παύει να ’ναι σύμπτωση! Γίνεται μοτίβο! Και το συγκεκριμένο παρατράβηξε. Η δύσκολη αυτή συγκυρία δεν είναι απλώς αποτέλεσμα μιας κακής στιγμής.

Πια μιλάμε για μια κακή συνήθεια που, αν δεν κοπεί κάπου, θα συνεχίσει να τραβάει την κυβέρνηση προς τα κάτω. Οπότε ναι, ωραία τα λόγια κι οι διαβεβαιώσεις. Αλλά εδώ θέλει ενέργειες ολόκληρες. Όχι μισές. Γιατί αλλιώς, το πράγμα δεν θα μαζεύεται με τίποτα. Και τότε οι κάλπες δεν θα είναι επιλογή. Θα είναι ανάγκη. Όπως το 2009…

Τέμπη ξανά

Ξανάρχισε λοιπόν η δίκη για τα Τέμπη και, όπως αναμενόταν, συνεχίσαμε με θέατρο και νέες διακοπές. Πολύ συναίσθημα, πολλές εντάσεις, λίγη ουσία ως τώρα.

Ο πόνος των γονιών; Αδιαμφισβήτητος. Τον βλέπεις και σε λυγίζει. Αλλά δεν στέκονται όλοι το ίδιο απέναντί του. Άλλος μιλά για ευθύνες και για παραλείψεις, με την ελπίδα ότι η διαδικασία θα βγάλει κάπου. Κι άλλος δυναμιτίζει το κλίμα πριν καν ξεκινήσει η δίκη. Εκεί λοιπόν μπαίνει το ερώτημα: όταν απαξιώνεις εκ των προτέρων τη διαδικασία, μετά πώς αποδέχεσαι το αποτέλεσμα; Απλά, δεν το αποδέχεσαι…

Και μέσα σ’ όλα αυτά, πάει να γίνει δίκη με μιλιούνια έξω από αίθουσα για 400–500 άτομα. Δηλαδή τι; Δικαστήριο ή εξέδρα της Ιεράς Εξέτασης; Γιατί με τέτοιο σκηνικό, δεν απονέμεται δικαιοσύνη. Οχλαγωγία γίνεται, κι ο Θεός βοηθός. Πάντως ξεχώρισε η Λαρισαία αστυνομικός που στάθηκε στη θέση της και δεν λύγισε μπροστά στον απαράδεκτο τσαμπουκά. Άντρας συνάδελφός της θα ήταν λιγότερο θαρραλέος, από φόβο μη τον καταγγείλουν για σεξουαλική κακοποίηση!

Να πούμε εδώ ότι μάλλον άργησε να πάει στον Άρειο Πάγο η δικογραφία για την Κωνσταντοπούλου, μετά από τόσες αναφερόμενες περιπτώσεις τραμπουκισμών κατά αστυνομικών, δικαστικών, δικηγόρων και μαρτύρων. Αν μαζευτεί πάντως η Ζωή, θα ‘ναι μεγάλο πλήγμα για τη στήλη, γιατί έδινε πάντα πλούσια τροφή στα μίντια!

Κλείνει η παρένθεση, επιστρέφουμε στη δίκη. Το πρόβλημα είναι στην προσπάθεια να φτιαχτεί πολιτικό κλίμα. Να παρασυρθεί η κοινή γνώμη από το συναίσθημα. Μόνο που ο κόσμος αρχίζει να κουράζεται. Δεν αντιδρά όπως πριν, το είδαμε και στα τελευταία συλλαλητήρια, κι έχει δύο καλούς λόγους: το κόμμα Καρυστιανού και τα σόου της Κωνσταντοπούλου…

Βλέπετε, κάποιοι παίζουν τα ρέστα τους σ’ αυτή τη δίκη, πολιτικά και επικοινωνιακά. Κι όσο ανεβαίνει η ένταση, τόσο απομακρυνόμαστε από το βασικό ζητούμενο: να γίνει επιτέλους μια σοβαρή διαδικασία, για να ριχτεί άπλετο φως και ν’ αποδοθεί δικαιοσύνη.

Το μόνο σίγουρο; Αυτή η δίκη δε θα τελειώσει γρήγορα. Κι όταν τελειώσει; Πιθανότατα θα έχουν μείνει λίγοι να ασχολούνται πραγματικά με το τι έγινε: οι γονείς. Οι υπόλοιποι θα έχουν προχωρήσει σε άλλο επίκαιρο θέμα. Ή θα έχουν ήδη κάνει το παιχνίδι τους, όποιο κι αν είναι αυτό.

ΥΓ: Μιλώντας για παιχνίδια, τι ραντεβουδάκι ήταν εκείνο στην Κύπρο, ανάμεσα στην Καρυστιανού και στον Αυγερινό; Συζητούσαν για τα οφέλη της ρωσικής διατροφής;

Το σωσίβιο

Πάντως ο Μητσοτάκης δεν παύει να είναι τυχερός μέσα στις ατυχίες του! Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η άρον άρον συνέντευξη του Τσίπρα στον Χατζηνικολάου; Τη στιγμή που Πρωθυπουργός και Σια βρίσκονται στη γωνία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τσουπ, να ‘σου ο αιώνιος έφηβος Αλέξης, για να μας θυμίσει όσα ζήσαμε από το 2015 ως το 2019! Σωσίβιο! Δώρο Θεού πραγματικό!

Βλέπετε, μπροστά στην πιθανότητα να βρεθούμε στα χέρια του αμετανόητου Τσίπρα και της καινούργιας του παρέας, όλοι οι μεσήλικες και οι καμένοι από τα κάπιταλ κοντρόλς θα τρέξουν να ξαναψηφίσουν ΝΔ! Συγκριτικά με μια επανάληψη εκείνης της περιόδου, όπου εκτός από Βαρουφάκη και Κωνσταντοπούλου θα ’χουμε και την Καρυστιανού, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, το Πρέντιτορ κι η ακριβή βενζίνη μοιάζουν με βόλτα σε ανοιξιάτικο πάρκο! Αυτά τα είδαμε και στην τελευταία έρευνα της Palmos Analysis για το TheOpinion.

Γιατί όμως υπάρχει κίνδυνος να ξαναπέσουμε στον Τσίπρα; Μας διαφώτισε άθελά του ο Νίκος Ανδρουλάκης, από το βήμα της Βουλής. Αν λοιπόν δεν επιτευχθεί αυτοδυναμία και πρέπει να πάμε σε κυβέρνηση συνασπισμού, ο Νικολής δε σκοπεύει να συνεργαστεί με τον πρώτο στην κατάταξη σύντεκνό του. Άρα, θα μιλάμε για κυβέρνηση ηττημένων, όπου αναγκαστικά θα συμμετέχουν όλα τα εξωτικά πουλιά της πολιτικής μας ζούγκλας, τουλάχιστον τα εξ αριστερών.

Πάντως, αν και βαρετός, ο Νικολής χαζός δεν είναι. Ξέρει καλά ότι αν μπλέξει με τους άλλους, τα ψωμιά του είναι φαγωμένα. Ξέροντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πάρει την πρωτιά, αν δεν προκύψει αυτοδυναμία Μητσοτάκη, δεν υπάρχει γι αυτόν καλό σενάριο συγκυβέρνησης. Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, ο Ανδρουλάκης εύχεται να έχει αυτοδυναμία η ΝΔ. Αλλιώς, θα μπει σε χοντρούς μπελάδες…

Άξιος ο Σπύρος

Επιστροφή στη Σαλόνικα.

Πάει λοιπόν κι η ιστορία του δημοψηφίσματος, και ακάθεκτη προχωρά η ανάπλαση της ΔΕΘ, που ακόμη δεν έχει δει κανείς με τα μάτια του.

Η στήλη θα ήθελε να αποδώσει τα εύσημα σε έναν μάλλον αφανή ήρωα του τελευταίου διαστήματος. Ο Σπύρος Πέγκας τα πήγε μια χαρά το περασμένο δωδεκάμηνο. Και το θέμα της ΔΕΘ ανέδειξε, και υπογραφές μάζεψε, και κατάφερε να ισορροπήσει ανάμεσα σ’ αυτούς που αγωνίζονται για αποτελέσματα και σ’ εκείνους που αγωνίζονται μόνο για το άθλημα.

Αν και κάπως παραπάνω κυριλέ για τα γούστα της στήλης, υπήρξε κόσμιος και με επιχειρήματα. Μάλλον αυτός είναι κι ο λόγος που τον έχουν γινάτι κάτι εξαπτέρυγα του δημαρχιακού περιβάλλοντος. Το τι θα κάνει στη συνέχεια εξαρτάται αποκλειστικά από τον ίδιο, αν και δύσκολο να τα φέρνει κανείς βόλτα με ηλικιωμένους ξερόλες. Κι όπως ξέρετε, ο συνδυασμός Πέγκα έχει μπόλικους από δαύτους…

ΥΓ: Ο Αγγελούδης καλώς την έπεσε σε όσους πήγαν να μετατρέψουν τη διεκδίκηση περισσότερου πρασίνου σε διχαστικό πολιτικό ζήτημα. Γιατί δε την έπεσε και σ’ όσους προκάλεσαν πραγματικό διχασμό, σπρώχνοντας γκεμπελικά το φαραωνικό σχέδιο;

Τι κάνει η DIMAND στο ΦΙΞ;

Αργά αργά προχωρούν οι διαδικασίες για την ανέγερση πολυώροφων μεγάρων στο παλιό ΦΙΞ. Εντάξει, δε μιλάμε για Ελληνικό, αλλά ο ανάδοχος υπόσχεται υπερπολυτελείς κατασκευές μπροστά (περίπου) στη θάλασσα. Στα κτίρια θα στεγάζονται και κατοικίες και γραφεία, με τις τιμές που συζητιούνται να φτάνουν στο Θεό. Οι μεσίτες λένε ότι θα παίζουν ακόμη και στα 10.000€ το μέτρο!

Που λέτε λοιπόν, το ΦΙΞ είχε κάποτε παραλία. Εκεί δίπλα μάλιστα ήταν το ακρογιάλι του Μπεχ Τσινάρ, που τραγούδησε ο Τσιτσάνης. Μετά όμως φτιάχτηκε το λιμάνι, κι από κει που ήτανε πρώτα στη θάλασσα, το εργοστάσιο κι οι αποθήκες βρέθηκαν δεύτερα. Σιγά-σιγά λοιπόν η επιχείρηση έκλεισε κι η γειτονιά άδειασε. Άλλαξαν οι ιδιοκτήτες, αλλά είχαν πολλά τραβήγματα με το Υπουργείο Πολιτισμού για το αν είναι διατηρητέο το εργοστάσιο, και πόσο διατηρητέο είναι, κι άλλα τέτοια. Όταν μετά από πολλάαα χρόνια καθάρισε το πράγμα, βρέθηκε η αθηναϊκή DIMAND και το αγόρασε.

Λέει λοιπόν η DIMAND ότι θα χτίσει αυτά τα πολυτελή κτίρια και προϋπολογίζει μία επένδυση μέχρι 200 εκατομμύρια ευρώ. Πολλά λεφτά, αλλά ποσό που μπορούν ν’ αντέξουν ντόπιοι επιχειρηματίες. Σίγουρα όχι οι μικροί, αλλά οι μεγαλύτεροι εργολάβοι το ’χουν, άμα θέλουν. Γεννιέται λοιπόν μια μικρή απορία: τόσα χρόνια, γιατί δε θέλησαν Σαλονικιοί να το αναλάβουν; Δε το βλέπαν;

Η απάντηση βρίσκεται στον γίγαντα της περιοχής, στον πρώτο στη θάλασσα, στον ΟΛΘ. Που λέτε λοιπόν, ο ΟΛΘ υποδέχεται βαπόρια. Κάποια βαπόρια ξεφορτώνουν κοντέινερ, κάποια ξεφορτώνουν πετρέλαιο και κάποια άλλα τα λεγόμενα χύδην φορτία.

Και τι είναι τα χύδην φορτία, στα οποία ο ΟΛΘ είναι πρώτος με διαφορά σε όλη την Ελλάδα; Είναι ρε παιδί μου, αυτά που τα παίρνει μια τεράστια χούφτα γερανού και τ’ ακουμπάει όπως είναι, από τ’ αμπάρι του καραβιού στο ντοκ. Έρχεται λοιπόν ένα καράβι 50-60.000 τόνους σιδηρομετάλλευμα, αδειάζει όλο αυτό το καφετί χώμα, και μετά έρχονται ανατρεπόμενα και το παίρνουν από κει, για να πάει όπου είναι να πάει. Στο καπάκι έρχεται άλλο καράβι, πάλι με 50-60.000 τόνους, κατεβάζει κάρβουνο, έρχεται κάνα τρένο, φορτώνει μια ποσότητα και το πάει εκεί που είναι να πάει. Κι αυτή η δουλειά γίνεται όλη μέρα, κάθε μέρα. Έτσι είναι όλα τα λιμάνια που διακινούν τεράστια χύδην φορτία.

Όπως καταλαβαίνετε, δεν υπάρχει στιγμή να μην υπάρχουν τεράστιες ντάνες από χώμα, από ορυκτά, από μεταλλεύματα, από αδρανή, ακόμη κι από καλαμπόκια στον Προβλήτα 6 και στους υπόλοιπους προβλήτες. Έλα μου όμως που το λιμάνι μας είναι πάνω στο Βαρδάρη, κι όταν φυσάει ο Βαρδάρης σηκώνει μπόλικη σκόνη. Μαντέψτε λοιπόν πού πάει όλη αυτή η σκόνη όταν σηκώνεται. Ναι, καλά μαντέψατε. Πηγαίνει και κολλάει στη γειτονιά. Οι γύρω εργαζόμενοι το γνωρίζουν καλά το θέμα, ειδικά όσοι έχουν θέα θάλασσα!

Η DIMAND λοιπόν λέει ότι θα χτίσει πολυτελείς πολυκατοικίες εκεί που σηκώνεται η σκόνη και δουλεύουν νυχθημερόν οι γερανοί, κι ότι θα πουλάει 10.000 το μέτρο. Μάιστα.

Όπως δε βρέθηκαν χαζοί Σαλονικιοί εργολάβοι να πάνε να μπλέξουν εκεί μέσα, δύσκολα θα βρεθούν Σαλονικιοί πελάτες γι αυτά τα διαμερίσματα. Βέβαια οι Αθηναίοι (ή οι Πατρινοί) συχνά νομίζουν ότι είναι πιο έξυπνοι απ’ όλους, κι έτσι ίσως πιστεύουν ότι θα προσελκύσουν τίποτα Σλάβους. Ξέρετε ποιους, εκείνους που σκάνε μύτη τα καλοκαίρια στη Χαλκιδική μας, με τις αμαξάρες τους και τις γυναικάρες τους.

Ομολογουμένως, οι άνθρωποι δεν είναι από δω, και δε τα ξέρουν. Κάποιοι απ’ αυτούς μπορεί να την πατήσουν και να τα σκάσουν για να καθαρίζουν όλη μέρα μπαλκόνια και τζαμαρίες, και ν’ αναπνέουν μικροσωματίδια. Το πρόβλημα είναι ότι στις ανατολικές χώρες, πολλοί απ’ αυτούς με τα λεφτά είναι και άνθρωποι που δε σηκώνουν δούλεμα, κι όταν την ψωνίζουν δε μπορείς να είσαι σίγουρος τι θα κάνουν. Στη Χαλκιδική μας έχουμε δει ουκ ολίγα περιστατικά, όχι ιδιαιτέρως κομιλφό!

Η στήλη πάντως είναι βέβαιη ότι οι ιδιοκτήτες της DIMAND έχουν προβλέψει παν ενδεχόμενο και δεν πρόκειται να στραβώσει τίποτα. Άλλωστε οι ικανότητές τους στις πωλήσεις φάνηκαν πέρσι, όταν μεταβίβασαν κάποια ερειπωμένα διατηρητέα τμήματα του παλιού εργοστασίου στο Υπουργείο Πολιτισμού για ΜΟΝΟ 8 εκατομμύρια, εν ριπή οφθαλμού! Πολύ βολικό…

Οι δυο υπερπολύτιμοι διευθυντές

Κι ας κλείσουμε με λίγο ακόμη πολιτισμό.

Έχουμε στη Σαλονίκη έναν πολιτιστικό φορέα με δύο διευθυντές. Όχι ότι κι ότι διευθυντές, κανονικούς συνδιοικητές του φορέα, σύμφωνα με νέο νόμο! Πανελλήνια πρωτοτυπία, αν όχι παγκόσμια!

Ο ένας βρίσκεται συνεχώς στην Αθήνα, μάλιστα τις Κυριακές εμφανίζεται σε εκκλησίες πέριξ του Λυκαβηττού. Λέγεται πως έχει ρόλο σπουδαίο στην ΚΕΔΕ. Το τι κάνει στην Ένωση των Δήμων είναι άγνωστο, αλλά μάλλον δε γίνεται η δουλειά χωρίς αυτόν. Αλλιώς, γιατί να μη μπει κανένα νέο παιδί που προσπαθεί να φτιαχτεί;

Που λέτε, ο υπερπολύτιμος αυτός διευθυντής θεωρείται γενικά περίεργη περίπτωση, λόγω ιδιοσυγκρασίας άκρως συντηρητικής και συγκεντρωτικής. Τουλάχιστον αυτό λένε όσοι τον γνώρισαν σε προηγούμενες θέσεις ευθύνης. Πάντως, ποιός ξέρει, ίσως στο συγκεκριμένο φορέα να βρήκε το πεδίο που του ταιριάζει ο άνθρωπος. Άλλωστε όσοι τον ξέρουν το δηλώνουν: θα του ταίριαζε πολύ ένα λαογραφικό μουσείο ή μια χορωδία βυζαντινής μουσικής!

Επειδή, που λέτε, ο φορέας διευθύνεται πια εξ αποστάσεως, οι εγκαταστάσεις του πάνε από το κακό στο χειρότερο, κι η γκρίνια από εξωτερικούς συνεργάτες όλο και χειροτερεύει. Ο διευθυντής μας είναι να φτιάξει κι έναν ολοκαίνουργιο εσωτερικό κανονισμό, με μπόλικες νέες θέσεις ευθύνης και ανακατανομή προσώπων. Λόγω επιστημονικού αντικειμένου, κανονικά θα ‘πρεπε να τον παίζει στα δάχτυλα, αλλά για κάποιο λόγο το πράγμα δε τσουλάει.

Στον ίδιο φορέα συνυπάρχει ένας ακόμη διευθυντής, με λιγότερο φαντεζί τίτλο, αλλά πιο εξειδικευμένος, κι επίσης πανίσχυρος. Αυτός περνάει περισσότερο χρόνο στο γραφείο του. Βέβαια, κάποιοι κακοί λένε ότι συνήθως δείχνει να βαριέται που ζει. Λένε ότι κυκλοφορεί συνέχεια με τα χέρια στις τσέπες και κοκορεύεται παντού για τις πολύ σπουδαίες γνωριμίες του στην πρωτεύουσα του έθνους.

Είναι, λένε, λαλίστατος για υψηλά ιστάμενα πρόσωπα στο Υπουργείο Πολιτισμού, για το πόσο κολλητά του είναι και πόσο τον αγαπούν και τον φροντίζουν. Σύμφωνα με τις ίδιες κακές γλώσσες, κοκορεύεται και γι άλλες γνωριμίες του, ακόμη πιο υψηλές. Γνωριμίες που συγκινούνται ιδιαίτερα από τις τέχνες, κι ο λόγος τους τάχα μετράει πολύ στο Μαξίμου.

Εξ όσων ακούμε, ο διευθυντής αυτός υποφέρει από σοβαρή έλλειψη φρέσκων ιδεών, που θα φέρναν νεαρό κόσμο στις τέχνες. Αποτέλεσμα; Τον φορέα πια επισκέπτονται κυρίως κομιλφό γκριζομάλληδες, οι ίδιοι και οι ίδιοι. Επειδή όμως κι αυτός ο διευθυντής είναι υπερπολύτιμος, το κράτος μας τον έχει κάνει και καθηγητή σε περιφερειακό πανεπιστήμιο, και τώρα ετοιμάζεται να τον βάλει και στο ΔΣ της Σχολής Παραστατικών Τεχνών. Μεγαλεία!

Απ’ όσα μαθαίνουμε, οι δύο αυτοί διευθυντές είναι στο απυρόβλητο, βρέξει χιονίσει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά τσιμπάνε πάνω από έναν γερό κρατικό μισθό, και άπλετη προβολή. Πάντως η στήλη δυσκολεύεται να πιστέψει όλες αυτές τις ιστορίες! Δυσκολεύεται να πιστέψει ότι η κυβέρνηση μας ανέχεται τόσο παρασιτισμό! Δηλαδή, αν ισχύουν όλα τα παραπάνω, οι τύποι χρειάζονται γραμματέα για να τους γράψει ακόμη κι ένα μέιλ 5 σειρών!!!

Ωστόσο, συνεπείς στη δημοσιογραφική δεοντολογία, είμαστε υποχρεωμένοι να ερευνήσουμε το θέμα! Καλύπτονται όντως από πρόσωπα στο κέντρο λήψης των αποφάσεων οι διευθυντές μας, ή απλώς τους χρωστάει πολύ μεγάλη ​ευγνωμοσύνη η Ελληνική Δημοκρατία;