Και εγεννήθη ΕΛ.Α.Σ., νέοι χρησμοί του Βούδα, το ταβάνι της Μαρίας και τα… μπουκετάκια

Και εγεννήθη ΕΛ.Α.Σ.

Ταρατατζούμ ταρατατζούμ, και εγεννήθη ΕΛ.Α.Σ. Βέβαια το σήμα θυμίζει λίγο ΕΛΟΜΑΣ, αλλά γουατέβερ…

Όπως και να λέγεται, ακόμη κι αν θυμίζει την Ελληνική Αστυνομία ή τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό ή την ίδια τη χώρα, το κόμμα θα πάει καλά. Και θα πάει καλά, γιατί υπάρχει κόσμος και κοσμάκης που ντε και καλά θέλει να ψηφίζει αριστερά του κέντρου. Κι αφού ο Νίκος ο Ανδρουλάκης δεν τραβάει, αναγκαστικά θα τραβήξει ο Αλέξης. Έτσι είναι και μην ενοχλείστε καθόλου, γιατί αν δεν υπάρχει κάποιος αριστερά του κέντρου, τότε το παιχνίδι θα παίζεται μεταξύ των άκρων και τελικά θα υπάρχουν μόνο άκρα.

Γράψανε και για το πολιτικό του στίγμα, ποιο είναι κι άλλα τέτοια… Πριτς: σιγά μην σας πει! Δεν ξαναμπλέκει με ταυτότητες ο Αλέξης. το έμαθε το παραμύθι την προηγούμενη φορά και δεν την ξαναπατάει. Τώρα τι λέει αυτό το κόμμα; Αν κρίνουμε από τα σημεία του, λίγ’απ’ όλα:

μικρή επιχειρηματικότητα; ✔

ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική; ✔

χαμηλή φορολογία; ✔

κοινωνικό κράτος; ✔

πατριωτισμός; ✔

ανθρώπινα δικαιώματα; ✔

καταπολέμηση ανισοτήτων; ✔

Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές! Σε γενικές γραμμές, το κόμμα έχει μια πλατφόρμα που άνετα θα μπορούσε να είναι του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και του Ποτάμιου, και πιο παλιά του Συνασπισμού, επί εποχής Κουβέλη.

Πάντως, κάποιοι γκρίνιαξαν γιατί παραμένει αριστερός ο Αλέξης, ότι τάχα τα παραείπε. Παιδιά είπαμε, δεν είναι χαζός ο άνθρωπος. Ξέρει ότι στο κέντρο εξακολουθεί να κυριαρχεί ο Μητσοτάκης, και γι αυτό και δεν κατάφερε να κάνει τίποτα τόσο καιρό ο Ανδρουλάκης. Αν θέλει λοιπόν να διεκδικήσει την εξουσία, αρχικά θα πρέπει να μπετονάρει τη θέση του στον μετριοπαθή αριστερό χώρο, και μετά να διεκδικήσει το κέντρο με ήπιο λόγο, ακόμη και διφορούμενο.

Άλλωστε η συνταγή είναι γνωστή: ο Τσίπρας θα περιμένει να βαρεθούν να ψηφίζουν τον Μητσοτάκη και να το «γυρίσουν» σ’ αυτόν. Είναι πολύ απλό το πράμα, κι έτσι πώς το πάει η Νέα Δημοκρατία δεν αποκλείεται καθόλου να τον δούμε πρωθυπουργό στις μεθεπόμενες εκλογές. Ε ναι, μη δουλευόμαστε μεταξύ μας! Στις επόμενες δεν υπάρχει περίπτωση! Στις επόμενες, το καλύτερο γι’ αυτόν θα είναι να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, και για να το πετύχει θα πρέπει να καβαλήσει και το ΠΑΣΟΚ αλλά και την Καρυστιανού, που δεν καταγράφεται σωστά στα γκάλοπ.

Κι από πού το όνομα;

Πολύ το σούσουρο για το όνομα του κόμματος Τσίπρα. Πολλή κι η απογοήτευση. Μερικοί ενθουσιώδεις το χαρακτήρισαν …επικοινωνιακό Βατερλό. Είχε ανοίξει την όρεξή τους, βλέπετε, το rebramding. Είναι αλήθεια ότι για τους νέους, το όνομα θυμίζει περισσότερο την αστυνομία παρά τους μαυροσκούφηδες του Βελουχιώτη. Ε δε χάλασε κι ο κόσμος, γιατί τουλάχιστον έγινε ντόρος, κι ο ντόρος είναι πάντα ευπρόσδεκτος σε τέτοιες περιπτώσεις!

Το όνομα σίγουρα, πάντως, ταιριάζει στον τρόπο σκέψης πολλών γηραιών Ελλήνων αριστερών. Σα να τους βλέπω να το συζητάνε, σε ταβέρνα με ρετσίνες: οι Γάλλοι επικοινωνιολόγοι τούς έχουν ετοιμάσει διάφορες προτάσεις, ψαγμένες, εναλλακτικές, φουτουριστικές, απροσδόκητες, κουλ και πάει λέγοντας. Η ομάδα των πρώην Ζαίων τις βλέπει και τρελαίνεται.

“τι είν’ αυτά ρε, θα μας πάρουνε στο δούλεμα!”

“ θα μας αρχίσουνε στα γιαούρτια, αυτά δεν είναι για εδώ, αυτά είναι για τη Γαλλία!”

“ε ρε ποιος τον ακούει τον Πολάκη άμα τα δει αυτά!”

“ και πώς να το πούμε ρε σύντροφοι”

“ να το πούμε κάτι σημαντικό ρε παιδί μου, αλλά κι εύκολο να το θυμούνται!”

“ε πώς να το πούμε δηλαδή;”

“να το πούμε ΕΛΑΣ, που και πατριωτικό είναι, και αντιστασιακό!”

”ναι ρε ΕΛΑΣ, αυτό είναι ό,τι πρέπει! ποιος θα πάρει τους Γάλλους να τους το πει;”

Δε ρεστ ιζ χιστορυ….

Νέοι χρησμοί του Βούδα

Ο μεγάλος γκαντέμης της Τρίτης δεν ήταν άλλος από τον Κώστα τον Καραμανλή. Συμμετείχε στην εκδήλωση για το βιβλίο του Αρβανιτόπουλου (τίτλος: «Ανατολική Μεσόγειος και ελληνοτουρκικές σχέσεις»). Τον θυμάστε τον Αρβανιτόπουλο; Ήταν εκείνος που «έθαψε» τον νόμο Διαμαντοπούλου για τα πανεπιστήμια, αν και τον είχε ψηφίσει η ΝΔ.

Με το γνωστό βλοσυρό ύφος, στην ομιλία του ο Κώστας είπε διάφορα βαρυσήμαντα για την εξωτερική πολιτική. Αράδιασε φράσεις σπουδαίες, όπως «Η Ελλάδα δεν εκβιάζεται, ούτε τρομοκρατείται», «Η Τουρκία συμπεριφέρεται ως ταραξίας στην περιοχή». «Οι καθαρές εξηγήσεις είναι η μόνη στέρεη βάση για μια έντιμη σχέση», «Τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και η εθνική μας κυριαρχία δεν είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης ή παζαριού», «Το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας είναι το δικό μας ισχυρό όπλο και η μοναδική πυξίδα για την επίλυση των διαφορών», «Η ειρήνη δεν διασφαλίζεται με κατευνασμό του επιτιθέμενου, αλλά με την αποτροπή»

Ωραία τα είπε λοιπόν ο Κώστας, αλλά να τα ξαναπούμε κι εμείς, μπας και τα ξεχάσατε: Στην πρωθυπουργία του έκανε κουμπαριές, χόρευε ζεμπεκιές με τον Ερντογάν και μεγάλωνε το χρέος. Όπλα δεν αγόρασε, χωρικά ύδατα δεν επέκτεινε, ΑΟΖ δεν ανακήρυξε, τις σχέσεις με το ΝΑΤΟ δεν δυνάμωσε. Και σα να μην έφτανε αυτό, κατέβασε και τη θητεία στους 9 μήνες, κι από τότε κανένας δεν τολμάει να την ξανανεβάσει. Όσο δε για την πολυδιάστατη εξωτερική του πολιτική, πολύ καλά έκανε και την ακολούθησε, αλλά άλλο τι γινόταν πριν 20 χρόνια, κι άλλο τώρα.

Πριν 20 χρόνια ακόμα κι ο Πούτιν συζητούσε να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει τελείως. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική όπως την καταλάβαινε τότε η Ελλάδα, δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα. Σήμερα πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική είναι να κρατάμε ισορροπίες ανάμεσα στην Αμερική και την Ευρώπη, ανάμεσα στους Εβραίους και τους Άραβες, ανάμεσα στη Μόσχα, το Πεκίνο, το Δελχί και τους δυτικούς.

Ε ναι, θέλουμε τους Ινδούς γιατί είναι εχθροί των φιλότουρκων Πακιστανών, θέλουμε όμως και τους Κινέζους γιατί και επενδύσεις κάνουν, και μάρμαρα αγοράζουν, και πολύ καλοί φίλοι των εφοπλιστών μας είναι. Έτσι παίζεται σήμερα το παιχνίδι της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.

Δε θα ‘ταν όμως ωραία καμιά σφαλιάρα στους Τούρκους; Εννοείται, αλλά δε νομίζω ότι έχουμε στρατό για τέτοιες μαγκιές, και για το ότι δεν υπάρχει στρατός ευθύνονται και ο Καραμανλής, και ο Σαμαράς, και ο Βενιζέλος. Γιατί; Γιατί όταν ήταν στα πράγματα, δεν έκαναν τίποτα για ισχυρότερη άμυνα, κι από κει και πέρα, όλα τ’ άλλα είναι πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το…

Υγ: την εκ δεξιών γκρίνια για τον Μητσοτάκη βγάζει κυρίως το… Γηραιά Συμμαχία Κώστα, Αντώνη, Βαγγελη και Πάκη• Πώς ήταν η παλιά Ιερά Συμμαχία δηλαδή, αλλά καμία σχέση!

Το ταβάνι της Μαρίας

Να πιάσουμε λίγο και τη Μαρία την Καρυστιανού. Η υποψία της στήλης είναι ότι στην κεντρική Μακεδονία και ειδικά στη Θεσσαλονίκη άνετα μπορεί να βγει δεύτερη, ξεπερνώντας και τον Τσίπρα. Το ΠΑΣΟΚ ήταν έτσι κι αλλιώς χαμηλά, παλεύοντας με τον Βελόπουλο, και τώρα απλώς θα έρθει τέταρτο ή πέμπτο, ψιλοπράματα. Βέβαια το πού θα βρει υποψήφιους βουλευτές είναι ένα θέμα, γιατί κανείς δε θέλει να πετάει τα ωραία του λεφτά όταν δεν ξέρει αν το κόμμα του θα βγάλει καν βουλευτή! Ένιγουεϊ, ας γυρίσουμε στην Καρυστιανού

Η Μαρία, που λέτε, έχει κάτι για όλους: αντιστασιακή για τους αριστερούς πατριώτισσα για τους δεξιούς, επαναστάτρια για τους αντισυστημικούς, πιστή για τους θρησκευόμενους, χαροκαμένη για τους πονεμένους της κοινωνίας, κοκέτα για τις πανοραμίτισσες, εργαζόμενη μητέρα για τις υπόλοιπες γυναίκες. Φυσικά είναι και μία επιστήμονας που προμοταρει διάφορες περίεργες θεωρίες, σαν αυτές για τα εμβόλια και τα ξυλόλια. Για να μην πολυλογούμε, η Μαρία έχει το ιδανικό προφίλ υποψήφιας.

Θα μαζέψει λοιπόν πολλούς σταυρούς; Σίγουρα θα πάει καλά, αλλά είναι άγνωστο αν θ’ αφήσει σοβαρό αποτύπωμα στην πολιτική σκηνή. Πάντως η επόμενη Βουλή θα ‘χει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από την τωρινή, που μόνο η Κωνσταντοπούλου δίνει σόου της προκοπής. Μένει να φανεί αν η Μαρία κι Ζωή θ’ αρχίσουν τα ξεμαλλιάσματα, αλλά με τον ξενέρωτο τον Νατσιό τέτοια περίπτωση σίγουρα δεν υπήρχε!

Ένιγουεϊ, το να μακροημερεύσει η Καρυστιανού στην πολιτική είναι κομματάκι δύσκολο: δε δείχνει άνθρωπος που πρόκειται να προσαρμοστεί εύκολα σ’ αυτό το παιχνίδι. Αν κάτι έβγαινε από την ομιλία της ήταν ότι πραγματικά πιστεύει αυτά που λέει, και πραγματικά πιστεύει ότι έχει ιερή αποστολή να αλλάξει τα πράγματα. Κι επειδή το πιστεύει αυτό, το «περνάει» κιόλας σ’ αρκετό κόσμο ικανό να την ψηφίσει.

Οι καινούργιοι

Όπως καταλαβαίνετε, η Μαρία οσονούπω μπαίνει στη Βουλή, και μαζί της θα μπούνε κι άνθρωποι που είτε δεν τους ξέρουμε καθόλου, είτε τους είχαμε δει σε άλλους χώρους να πασχίζουν, είτε τους λέγαμε γραφικούς. Δεν είναι καινούργιο το φαινόμενο. Το ξανάδαμε και την περίοδο μετά το 2012, με διάφορα παρατράγουδα που είχανε προκύψει στους ΑΝΕΛ, στη Χρυσή Αυγή, στου Βαρουφάκη κλπ. Πάντως, ας μη χαλιόμαστε. Πολλά τέτοια γίνονταν στη γειτονική Ιταλία της δεκαετίας του 80. Κι εκεί λέγανε ότι η κινδυνεύει η δημοκρατία και τι θα γίνει χώρα, και τι το ένα και τι το άλλο, κι όμως η χώρα στη θέση της είναι, η οικονομία της καλά είναι, και λιγότερο πληθωρισμό από μας έχει, και το κράτος τους γενικά δουλεύει, κοινώς, δεν πολυκινδυνεύουμε από τα ουρανοκατεβατα κόμματα. Από άλλα κινδυνεύουμε και να δούμε τι θα γίνει…

Μπουκετάκια

Μετά τα μπουκέτα μεταξύ Μαρινάκη και Δημητριάδη, άρχισε το παιχνίδι των δημοσιευμάτων. Όπως καταλαβαίνετε, ο Βαγγέλης, σαν πλούσιος μεγαλοεκδότης, έχει το πάνω χέρι. Έχει πολύ περισσότερους τρόπους για να διακινήσει την πληροφορία που τον βολεύει για το τι έγινε. Όμως πιο γρήγορος στο να περάσει το δικό του μήνυμα ήταν ο Δημητριάδης. Αυτός αρχικά βγήκε μια ωραία φωτογραφία με το κύπελλο αγκαλιά, προφανώς με τις ευλογίες των ιδιοκτητών της ΚΑΕ Ολυμπιακός. Αμέσως μετά, το φαν κλαμπ του γέμισε τα σόσιαλ με τη δική του εκδοχή των γεγονότων. Η εκδοχη του Βαγγέλη άρχισε να διακινείται μια μέρα αργότερα, γιατί όπως και να το κάνουμε, ο ηγέτης του Ολυμπιακού διοικεί έναν πολύυυυ μεγάλο οργανισμό και σ’ έναν μεγάλο οργανισμό οι αποφάσεις λαμβάνονται κάπως αργά.

Οι μικροί οργανισμοί αντιδρούν λοιπόν σχεδόν άμεσα ενώ οι μεγάλοι πιο αργά, αλλά όταν αντιδράσουν, ο θεός να φυλάει!

Το πού θα το πάει τώρα ο Μαρινάκης, ένας θεός ξέρει. Γενικά, τα δικα του μιντια, δεν το πολυσηκώνουν το θεμα (έως καθόλου). Πάντως, ό,τι και να γίνει, κανείς από τους δύο δεν δικαιουται να το παίζει Παναγία, κι ο νοών νοειτω…

Κάποιοι λένε ότι αυτή η ιστορία έκανε ζημιά στο μητσοτάκη. θα φανεί. ολα εξαρτωνται απο κατα ποσον ταυτίζουν οι Έλληνες τον Μητσοτάκη με το δημητριάδη. απο την αλλη μεριά, για τον μαρινάκη η πλειοψηφία έχει πιο ξεκάθαρη άποψη.

Η πιθανή ζημιά του Μητσοτάκη εντοπίζεται σε δύο σημεία: Πρώτο είναι ότι ξαναβγαίνει στη φόρα η ιστορίια των υποκλοπών, και όχι από τον Ανδρουλάκη αλλά απ’ αυτόν που κατηγορήθηκε. Βγαίνει δηλαδη στη φόρα το αμαρτωλό παρελθόν ενός προσώπου που φαίνεται να κινεί νήματα μέσα στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είναι τυχαίο το πόσο χαρούμενοι τρέχουν βουλευτές και πολιτευτές να βγουν φωτογραφίες μαζί του. Τρέχουν χειρότερα κι απ’ όταν βλέπουν μητροπολίτες, ποδοσφαιριστές, τραγουδιστές και άλλα κι άλλα τέτοια. Ο Δημητριαδης είναι ο σούπερ σταρ του κομματικού μηχανισμού, κι η φάση με τον Μαρινάκη θυμίζει ότι ο σταρ έχει σκελετούς στην ντουλάπα του.

Δεύτερη πιθανή ζημιά για τον Μητσοτάκη είναι η λουμπενοποίηση της ΝΔ. Να θυμίσουμε ότι και τα δύο κουτσαβάκια είναι του γαλάζιου περιβάλλοντος, αφού κι ο Βαγγέλης είναι κουμπάρος της οικογένειας Μητσοτάκη. Οι περισσότεροι Νεοδημοκράτες είναι άτομα συντηρητικά. Ακόμη κι αν κρυφογουστάρουν τα αντριλίκια, δε τα θέλουν, τα φοβούνται. Λογικό, γιατι οι περισσότεροι είναι άνθρωποι που θέλουν την ησυχία τους. Ο καυγάς στο ΟΑΚΑ φανέρωσε μια ΝΔ καθόλου κομ ιλ φο, μια ΝΔ σκοτεινή και περίεργη.