Η Κίμπερλι, ο ΔΑΠίτες, ο Καραμανλής και οι παλιοί

Σήμερα κρατάω πέντε ιστορίες που, αν τις κοιτάξεις από απόσταση, λένε περίπου το ίδιο πράγμα: όλοι μετρούν αποστάσεις, συμμαχίες και επόμενες κινήσεις. Η Κίμπερλι προσπαθεί να καταλάβει πόσο ακόμη την κρατά η Αθήνα, ο Καραμανλής φροντίζει να μη μπερδευτεί με τον Σαμαρά, οι Αμερικανοί ετοιμάζονται για τη μετά Γκιλφόιλ εποχή, στη Θεσσαλονίκη ξεσκονίζουν τα παλιά κομματικά τηλέφωνα και στην Αριστερά ακόμη ψάχνουν ποιος ανήκει πού.

Τι ειπώθηκε εκείνο το βράδυ στην πρεσβευτική κατοικία;

Ξεκινώ από την Κίμπερλι, γιατί η ιστορία της έχει πάψει να αφορά την κοσμική της παρουσία στην Αθήνα.

Όπως έχετε ήδη διαβάσει, σε συζήτηση για τον Κάθετο Διάδρομο και με αφορμή την παραίτηση Ρουμάνου υπουργού, φέρεται να είπε κάτι στη λογική «είδατε τι μπορούμε να κάνουμε, να ρίξουμε κυβερνήσεις και στη Ρουμανία και εδώ».

Δεν έχουμε ηχητικό. Κρατώ όμως τι υποτιθεται πως ακολούθησε: ο Σταύρος Παπασταύρου που ήταν παρών, λέγεται ότι αντέδρασε αμέσως και ξεκαθάρισε πως «αυτά εδώ δεν γίνονται».

Παντως να αναφερουμε οτι αποτελει ερωτημα ποιος διέρρευσε τη συζητηση εκείνη στα ξένα ΜΜΕ. Πολλοί προσπάθησαν να αποσπάσουν πληροφοριες, χωρις αποτελεσμα. Ο Υπουργός Ενέργειας ήταν αρκετά δυσεύρετος τις προηγουμενες εβδομαδες.

Αν λοιπον η αφήγηση είναι ακριβής, η ουσία είναι απλή. Η Γκιλφοιλ είχε συνηθίσει να κινείται στην Αθήνα με ασυνήθιστα μεγάλη αυτοπεποίθηση, ευνοώντας συγκεκριμενους μεγάλους επιχειρηματίες και δυσαρεστωντας άλλους. Κάπου εκεί, όμως, ξεπέρασε και το όριο.

Και επειδή κάθε όριο γεννά την ερώτηση για το τι γενέσθαι την επόμενη μέρα, ας δουμε ποιος θα τη διαχειριστεί αν φύγει.

Ο Τζος Χακ και η μετά Γκιλφόιλ εποχή

Όταν η Γκιλφόιλ θα έχει αποχωρήσει, το πιθανότερο είναι να μην εμφανιστεί αμέσως νέος πρέσβης.

Ο Τζος Χακ μπορεί να μείνει για καιρό ως επιτετραμμένος, κάτι που θα σημαίνει απότομη αλλαγή ύφους. Από μια πρεσβεία έντονα προσωποκεντρική, με πολύ θόρυβο και πολλή δημόσια έκθεση, σε έναν επαγγελματία διπλωμάτη που δεν χρειάζεται να βρίσκεται σε κάθε φωτογραφία.

Ο έμπειρος Χακ ήδη συνοδεύει τον Ρικ Σκοτ στις επαφές του με την κυβέρνηση και προωθεί τους αμερικανικούς σχεδιασμούς με πολύ πιο παραδοσιακό τρόπο.

Δε νομίζω ότι το μελλον θα είναι πιο συναρπαστικό. Υποψιάζομαι ότι θα είναι πολύ πιο προβλέψιμο.Και αυτή τη στιγμή, στην Ουάσιγκτον και στην Αθήνα, η προβλεψιμότητα ίσως να είναι ακριβώς το ζητούμενο.

Ο Καραμανλής φροντιζει να μη μπερδευτεί με τον Σαμαρά

Κι ενώ οι Αμερικανοί ψάχνουν ισορροπία στην πρεσβεία τους, στη ΝΔ ένας άλλος πρώην φροντίζει να διατηρεί τη δική του απόσταση.

Όσοι είχαν ήδη προσθέσει τον Κώστα Καραμανλή στη λίστα με τους πιθανούς υποστηρικτές ενός κόμματος Σαμαρά, καλό είναι να κρατήσουν τη γόμα πρόχειρη.

Σε συζητησεις του, ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται κατηγορηματικός ότι δεν πρόκειται να στηρίξει κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, ενώ οι τακτικοί συνομιλητές του ισχυρίζονται ότι οι δύο άνδρες έχουν μήνες να επικοινωνήσουν.

Η λεπτομέρεια έχει βάρος γιατί επί καιρό είχε καλλιεργηθεί η εικόνα ενός άτυπου «μετώπου των δύο πρώην» απέναντι στον Μητσοτάκη. Οι κοινές εμφανίσεις και οι παράλληλες αποστάσεις από την κυβέρνηση οδήγησαν αρκετούς να ενώσουν τελείες μόνοι τους. Ο Καραμανλής τώρα τις σβήνει μία μία.

Η γραμμή της Ραφήνας είναι λοιπον καθαρή: άλλο να επικρίνεις τη ΝΔ και άλλο να φεύγεις από αυτήν. Ο Σαμαράς μπορεί να βρει καραμανλικούς που θα τον ακούσουν. Τον ίδιο τον Καραμανλή, όμως, όχι.

Οι παλιοί ΔΑΠίτες ξαναπιάνουν δουλειά

Στη Θεσσαλονίκη, λοιπόν, ο Νίκος Παπαϊωάννου πάει εκεί όπου η ΝΔ ξέρει ότι υπάρχει ακόμη οργανωτική μνήμη: στους παλιούς ΟΝΝΕΔίτες και ΔΑΠίτες.

Το κλειστό δείπνο της προσεχούς Παρασκευής με στελέχη της δεκαετίας του ’80 δεν αποτελεί νοσταλγική επανένωση. Η Α΄ Θεσσαλονίκης έχει αρχίσει να γεμίζει δυνατά ονόματα και ο καθένας χτίζει το δικό του δίκτυο.

Οι νεότεροι έχουν reels και ομάδες social media. Οι παλιότεροι έχουν κάτι λιγότερο εντυπωσιακό αλλά ίσως περισσότερο χρήσιμο: ξέρουν ποιον να πάρουν τηλέφωνο.

Και στις εκλογές, ειδικά στη Θεσσαλονίκη, αυτό εξακολουθεί να μετρά.

Όσο λοιπόν η ΝΔ ξαναπιάνει τις παλιές της οργανωτικές ρίζες, στην άλλη πλευρά του πολιτικού χάρτη συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: οι παλιοί χώροι διαλύονται και οι ίδιες παρέες σκορπίζουν σε διαφορετικά κόμματα και παρατάξεις.

Τρεις εκλεγμένοι, τρία κόμματα, μία παράταξη

Η «Ανοιχτή Πόλη» είναι ίσως το καλύτερο στιγμιότυπο της σημερινής Αριστεράς.

Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι πλέον στην ΕΛ.Α.Σ., η Δέσποινα Αλεβιζάκη στη Νέα Αριστερά και η Άννα Φιλίνη στον ΣΥΡΙΖΑ. Όλοι στην ίδια δημοτική παράταξη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά από τον Ζαχαριάδη να αφήσει την ηγεσία του συνδυασμού. Ο Χάρης Δούκας, αντίθετα, δεν δείχνει διάθεση να χαλάσει μια συνεργασία που του είναι χρήσιμη.

Και γιατί να τη χαλάσει; Αν περιμένει να ξεκαθαρίσει ποιος ανήκει πού στην Αριστερά, θα έχει λήξει η θητεία του.

Κρατώ λοιπόν τη σύνθεση: τρεις εκλεγμένοι, τρία κόμματα, μία παράταξη. Η ΝΔ στη Θεσσαλονίκη ψάχνει τους παλιούς της δεσμούς. Η Αριστερά στην Αθήνα προσπαθεί ακόμη να θυμηθεί ποιοι είναι οι δικοί της.

Ο προβοκάτορας απλώς κρατά σημειώσεις.