Οι σαλλονικιώτικες επαφές Δημητριάδη, ο «πυροσβέστης» Μαρινάκης και το μήνυμα Καραμανλή

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης ξαναμπαίνει στο πολιτικό κάδρο από τη Θεσσαλονίκη, ο Παύλος Μαρινάκης τρέχει να σβήσει τη φωτιά που άναψε ο Άδωνις γύρω από τον Δένδια και ο Κώστας Καραμανλής κοιτάζει προς Κίνα την ώρα που η Αθήνα στρώνει κόκκινο χαλί στον Μάρκο Ρούμπιο. Στην απέναντι όχθη, ο ΣΥΡΙΖΑ ξεσκονίζει παλιά βίντεο για όσους φλερτάρουν με την ΕΛ.Α.Σ., ενώ στο ΠΑΣΟΚ αρκεί μια κουβέντα για το 2011 για να φανεί ότι Ανδρουλάκης και Δούκας εξακολουθούν να διαβάζουν διαφορετικά ακόμη και την ίδια ιστορία.

Ο Δημητριάδης στη Θέρμη και οι ανοιχτοί δίαυλοι με την «όλη» ΝΔ

Η παρουσία του Γρηγόρη Δημητριάδη στη Θεσσαλονίκη δύσκολα περνά ως μια απλή κοινωνική επίσκεψη. Ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού βρέθηκε στη Θέρμη με αυτοδιοικητικούς, στελέχη της ΝΔ και πρόσωπα που κοιτούν ήδη προς τα επόμενα ψηφοδέλτια, ενώ οι επαφές του στην πόλη φαίνεται ότι συνεχίζονται.

Η πολιτική γραμμή που αποδίδεται στον Δημητριάδη έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή δεν είναι μονοσήμαντη. Από τη μία, καθαρή στήριξη στον Κυριάκο Μητσοτάκη και στην προοπτική τρίτης εκλογικής νίκης. Από την άλλη, κριτική για κυβερνητικά λάθη, υπουργικά φάλτσα και πτυχές της διαχείρισης του Ταμείου Ανάκαμψης.

Ακόμη μεγαλύτερη συζήτηση προκαλεί η καλή προσωπική σχέση που δεν κρύβει ότι διατηρεί με τον Αντώνη Σαμαρά. Στη σημερινή ΝΔ, όπου ακόμη και μια χειραψία μπορεί να αποκτήσει δεύτερη ανάγνωση, ο συνδυασμός «στήριξη Μητσοτάκη και καλή σχέση με Σαμαρά» αρκεί για να σηκώσει αρκετά φρύδια.

Το βέβαιο είναι ότι ο Δημητριάδης δεν συμπεριφέρεται σαν άνθρωπος που έχει αποφασίσει να εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη. Και στη Θεσσαλονίκη, όπου η ΝΔ παρακολουθεί στενά τις διαρροές προς τα δεξιά της, οι ανοιχτοί δίαυλοι έχουν πάντα μεγαλύτερη αξία από όση δείχνουν με την πρώτη ματιά.

Ο Μαρινάκης έσβησε τη φωτιά πριν φουντώσει

Ο Άδωνις Γεωργιάδης άνοιξε το θέμα της απουσίας του Νίκου Δένδια από την επετειακή εκδήλωση της ΝΔ και στο Μέγαρο Μαξίμου κατάλαβαν γρήγορα ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να αποκτήσει η ιστορία δεύτερο επεισόδιο.

Ο Παύλος Μαρινάκης φρόντισε λοιπόν να βάλει το καπάκι στην κατσαρόλα, ξεκαθαρίζοντας ότι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ούτε την προσφορά ούτε την αφοσίωση του υπουργού Άμυνας στην παράταξη. Λίγο αργότερα χαμήλωσαν οι τόνοι και από την πλευρά Γεωργιάδη.

Η ταχύτητα της αντίδρασης λέει ίσως περισσότερα από το ίδιο το επεισόδιο. Στο Μαξίμου γνωρίζουν ότι μια αντιπαράθεση μεταξύ δύο κορυφαίων υπουργών, με εντελώς διαφορετικό πολιτικό προφίλ και ισχυρά προσωπικά ακροατήρια, μπορεί πολύ εύκολα να αποκτήσει μεγαλύτερες διαστάσεις από όσες αξίζει η αρχική αφορμή.

Και επειδή η κυβέρνηση έχει αρκετά πραγματικά μέτωπα ανοιχτά, δεν χρειάζεται να εφευρίσκει και καινούργια στο εσωτερικό της. Η φωτιά έσβησε νωρίς. Το ποιος άναψε το σπίρτο, πάντως, το είδαν όλοι.

Ο Καραμανλής κοίταξε ανατολικά την ημέρα του Ρούμπιο

Η συγκυρία είχε τη δική της ειρωνεία. Την ώρα που στην Αθήνα η κυβέρνηση υποδεχόταν τον Μάρκο Ρούμπιο και παρουσίαζε τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις ως ισχυρότερες από ποτέ, ο Κώστας Καραμανλής επέλεγε να μιλήσει για την ανάγκη μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και για τη σημασία των σχέσεων με την Κίνα.

Ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρθηκε στις μεταβολές που συντελούνται στη Δύση, στο ευρωατλαντικό σύστημα και στη νέα διεθνή ισορροπία, επιμένοντας ότι η Ελλάδα οφείλει να αξιοποιεί τις παραδοσιακές της συμμαχίες χωρίς να εγκλωβίζεται αποκλειστικά σε αυτές. Και φυσικά μίλησε θετικά για τη στρατηγική συνεργασία με την Κίνα και την παρουσία της COSCO στον Πειραιά.

Δεν χρειάζεται να αναζητήσει κανείς συνωμοτικά μηνύματα για να διαπιστώσει το προφανές. Μέσα στην ίδια ημέρα ακούστηκαν δύο διαφορετικές εκδοχές για το πώς πρέπει να κινείται η Ελλάδα στον κόσμο: η κυβέρνηση έδινε έμφαση στην εμβάθυνση του άξονα με τις ΗΠΑ και ο Καραμανλής υπενθύμιζε ότι υπάρχουν και άλλες κατευθύνσεις στον χάρτη.

Στη ΝΔ οι παλιές σχολές εξωτερικής πολιτικής μπορεί να μη συγκρούονται πλέον όπως άλλοτε. Εξακολουθούν όμως να υπάρχουν.

Στον ΣΥΡΙΖΑ άνοιξαν το αρχείο

Στην Κουμουνδούρου η υπομονή απέναντι στους βουλευτές που κοιτούν προς την ΕΛ.Α.Σ. φαίνεται ότι εξαντλείται. Σε δώδεκα πρώην στελέχη του κόμματος έχει τεθεί ως ορόσημο η 14η Οκτωβρίου για να παραδώσουν τις κοινοβουλευτικές έδρες τους.

Και επειδή η πολιτική έχει καλή μνήμη όταν τη συμφέρει, έχουν ήδη αρχίσει να αναζητούνται παλιότερες δημόσιες δηλώσεις τους. Δηλώσεις από την εποχή που οι ίδιοι εγκαλούσαν άλλους βουλευτές επειδή αποχωρούσαν από το κόμμα χωρίς να επιστρέψουν την έδρα.

Εφόσον η υπόθεση φτάσει μέχρι εκεί, το όπλο θα είναι απλό και ιδιαίτερα αποτελεσματικό: οι σημερινές επιλογές των «12» απέναντι στα δικά τους χθεσινά λόγια.

Η σχέση ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και το νέο εγχείρημα Τσίπρα περνά έτσι σε διαφορετική φάση. Η αρχική αμηχανία δίνει σταδιακά τη θέση της σε ανοιχτή πολιτική αντιπαράθεση και η Κουμουνδούρου δείχνει διατεθειμένη να θυμίσει σε ορισμένους ότι στο διαδίκτυο οι παλιές δηλώσεις δεν χάνονται.

Δούκας και Ανδρουλάκης ξανά σε διαφορετική σελίδα

Στο ΠΑΣΟΚ, τέλος, μια συζήτηση για το μακρινό 2011 κατάφερε να ακουμπήσει πολύ σημερινές ευαισθησίες.

Ο Χάρης Δούκας χαρακτήρισε λανθασμένη τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Παπαδήμου μαζί με τη ΝΔ και τον ΛΑΟΣ, υποστηρίζοντας ότι εκείνη η επιλογή συνέβαλε στην πολιτική νομιμοποίηση της Ακροδεξιάς.

Λίγο αργότερα, ο Νίκος Ανδρουλάκης έστελνε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα μήνυμα ότι κανείς δεν πρέπει να αφήνει αναπάντητη τη διαστρέβλωση του αγώνα που έδωσε το ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο για να κρατήσει τη χώρα όρθια. Η αναφορά είχε εξωτερικό στόχο, όμως η χρονική ακολουθία έκανε αρκετούς να ακούσουν και έναν εσωτερικό απόηχο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δήμαρχος Αθηναίων βλέπουν διαφορετικά την πολιτική ιστορία, τη στρατηγική και την ταυτότητα του κόμματος. Και πιθανότατα δεν θα είναι η τελευταία.

Το 2011 μπορεί να απέχει δεκαπέντε χρόνια. Στο ΠΑΣΟΚ, όμως, η συζήτηση για το τι ακριβώς πρέπει να κρατήσει από το παρελθόν του παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρη.