Agent Provocateur: Ο Λιάκος, η σιωπή Καραμανλή, η υπόσχεση Μεϊμαράκη και οι επιλογές Μαραντζίδη
Ο Λιάκος απέκτησε υπουργείο και η Δυτική Αττική νέες ισορροπίες, στο στρατόπεδο Σαμαρά αναζητούν εξηγήσεις για τη σιωπή Καραμανλή. Στο ΠΑΣΟΚ ετοιμάζουν υποδοχή για την Κασιμάτη, στην Αριστερά συζητούν το όνομα του Ράμμου και στην Αμαλίας αναρωτιούνται ποιος διάλεξε τους εκπροσώπους Τύπου. Ο προβοκάτορας έχει αρκετά να σημειώσει.
Ο Λιάκος πήρε υπουργείο όμως άλλοι μετράνε ισορροπίες
Δεν πρόλαβε να ορκιστεί υφυπουργός Εσωτερικών ο Βαγγέλης Λιάκος και βρέθηκε αντιμέτωπος με δημοσίευμα για απευθείας αναθέσεις ύψους περίπου 1,14 εκατ. ευρώ σε λογιστικό γραφείο της αδελφής του, από έξι νησιωτικούς δήμους. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη έσπευσε να ζητήσει εξηγήσεις, θέτοντας ζήτημα πιθανής σύγκρουσης συμφερόντων.
Οι καταγγελίες χρειάζονται διερεύνηση, καθώς μέχρι στιγμής δεν στοιχειοθετείται διαπιστωμένη παρανομία. Εμένα, πάντως, μου τράβηξε την προσοχή και μια άλλη πτυχή της υπόθεσης, αρκετά μακριά από τους συγκεκριμένους δήμους.
Στη Δυτική Αττική, όπου εκλέγεται ο Λιάκος, δραστηριοποιείται έντονα ο Σταμάτης Πουλής, στενός συνεργάτης του Άδωνι Γεωργιάδη και πρώτος αναπληρωματικός βουλευτής της ΝΔ.
Λίγες ημέρες αργότερα, ο συνυποψήφιός του απέκτησε κυβερνητικό αξίωμα.
Δεν ξέρω αν ο Άδωνις χάρηκε ιδιαίτερα με τη νέα κατανομή των υπουργικών θέσεων. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι ο Πουλής έχει επενδύσει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο στην περιφέρεια και πως η αναβάθμιση του Λιάκου μεταβάλλει την εκλογική εξίσωση. Τώρα προστέθηκαν και οι καταγγελίες, στις οποίες ο νέος υφυπουργός καλείται να απαντήσει.
Βλέπετε, μπορεί στην πολιτική να διατηρείς εξαιρετικές σχέσεις με τον συνυποψήφιό σου και ταυτόχρονα να επιθυμείς διακαώς να τον περάσεις σε σταυρούς. Τα υπουργεία, βέβαια, βοηθούν στην αναγνωρισιμότητα, αλλά δεν συνοδεύονται από εγγυημένο εκλογικό αποτέλεσμα.
Αυτό το αναλαμβάνουν οι ψηφοφόροι.
Ο Μεϊμαράκης διαφωνεί, αλλά δεν ζητάει διαζύγιο
Μου έκανε εντύπωση το παρασκήνιο από τη συνάντηση Μητσοτάκη και Μεϊμαράκη στις Βρυξέλλες, στις 16 Οκτωβρίου.
Ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ φέρεται να υπενθύμισε στον πρωθυπουργό ότι είχε προτείνει εκλογές το φθινόπωρο, εκφράζοντας παράλληλα επιφυλάξεις για ορισμένες κυβερνητικές επιλογές. Ο Μητσοτάκης, από την πλευρά του, του ζήτησε να συμμετάσχει στην προεκλογική προσπάθεια.
Ο Μεϊμαράκης απάντησε ότι δεν μπορεί να υπερασπίζεται δημοσίως πολιτικές με τις οποίες διαφωνεί, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο πως δεν πρόκειται να στραφεί εναντίον της παράταξης.
Προσέξτε πόσο παράξενο ακούγεται πλέον κάτι τόσο απλό.
Ένας πρώην αρχηγός αναγνωρίζει θετικά στοιχεία στη διακυβέρνηση, διατηρεί την κριτική του και αρνείται να μετατρέψει κάθε ένσταση σε προσωπική σύγκρουση.
Σχεδόν επαναστατική συμπεριφορά για τα σημερινά κομματικά δεδομένα.
Η συνέχεια θα έχει ασφαλώς τη σημασία της. Ο Μητσοτάκης επιδιώκει τη συστράτευση της παραδοσιακής βάσης της ΝΔ, ενώ ο Μεϊμαράκης διαθέτει επιρροή σε ένα ακροατήριο που δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής.
Κάπως έτσι διαμορφώνεται μια σχέση στην οποία οι δύο συνομιλητές μπορούν να έχουν διαφορετικές απόψεις χωρίς να μεσολαβεί κάθε φορά μια διαγραφή ή κάποια συνέντευξη με αιχμές.
Παλαιομοδίτικο, το ξέρω. Αλλά η πολιτική συνεννόηση δεν απαιτεί πάντοτε καινούργια εφεύρεση.
Ο Σαμαράς περιμένει τον Καραμανλή, αλλά ο Καραμανλής δεν πήρε αριθμό προτεραιότητας
Στο περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά, σύμφωνα με δημοσιευμένες παρασκηνιακές πληροφορίες, επικρατεί δυσφορία για τη στάση του Κώστα Καραμανλή.
Ορισμένοι θεωρούν ότι η σιωπή του πρώην πρωθυπουργού επιτρέπει στο Μαξίμου να παρουσιάζει τις σχέσεις τους ως απολύτως ομαλές. Επιπλέον, τους ενοχλεί ότι δεν φαίνεται διατεθειμένος να ακολουθήσει τον Σαμαρά, παρά τις επιφυλάξεις που έχει κατά καιρούς εκφράσει για κυβερνητικές αποφάσεις.
Εδώ θα μου επιτρέψετε μια απορία.
Από πότε η πολιτική διαφωνία ενός πρώην πρωθυπουργού δημιουργεί υποχρέωση σε κάποιον άλλον να τον ακολουθήσει;
Ο Καραμανλής μπορεί να ασκεί την κριτική του χωρίς να επιθυμεί συμμετοχή σε νέο εγχείρημα. Κι αν στην πλευρά Σαμαρά περίμεναν διαφορετική συμπεριφορά, μάλλον θα χρειαστεί να αναθεωρήσουν τις προσδοκίες τους.
Ο Μεσσήνιος, στο μεταξύ, φέρεται να προετοιμάζει περιοδείες, με πιθανή αφετηρία τα Καμένα Βούρλα και επαφές με αυτοδιοικητικούς και αγρότες της περιοχής. Μια κινητικότητα με ιδιαίτερη σημασία όσο παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο ίδρυσης κόμματος.
Αν, πάντως, περιμένει πρώτα να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του ο Καραμανλής, ίσως χρειαστεί αρκετή υπομονή.
Ο ένας έχει επιλέξει να μιλάει. Ο άλλος εξακολουθεί να γνωρίζει πολύ καλά την πολιτική αξία της σιωπής.
Και το χειρότερο για όσους προσπαθούν να την ερμηνεύσουν είναι ότι δεν συνοδεύεται από υποσημειώσεις.
Στη Φιλοθέη μετρούν ορόφους και στη ΝΔ σταυρούς
Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι οι πολεοδομικοί συντελεστές αποτελούν εξαιρετικό εργαλείο για να ανακαλύπτει κανείς τις εσωκομματικές ισορροπίες.
Η σχεδιαζόμενη μεταβολή των συντελεστών δόμησης στα βόρεια προάστια προκάλεσε κινητοποίηση δημάρχων και κατοίκων. Το θέμα έφτασε μέχρι το Μαξίμου, με προγραμματισμένη συνάντηση του πρωθυπουργού με έξι δημάρχους.
Περισσότερο ενδιαφέρουσα, όμως, αποδείχθηκε η στάση των κυβερνητικών στελεχών.
Ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Παύλος Μαρινάκης έσπευσαν να καθησυχάσουν τους κατοίκους, ενώ η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος βρέθηκε να υπερασπίζεται έναν σχεδιασμό που είχε ήδη προκαλέσει αναστάτωση.
Να θυμίσω μια λεπτομέρεια. Οι δύο πρώτοι πολιτεύονται στον Βόρειο Τομέα Αθηνών. Ο Σταύρος Παπασταύρου δεν διεκδικεί σταυρούς στη συγκεκριμένη περιφέρεια.
Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό εξηγεί αυτομάτως κάθε διαφοροποίηση. Απλώς οι τοπικές αντιδράσεις ακούγονται συνήθως δυνατότερα στα αυτιά ενός πολιτικού όταν προέρχονται από τους δικούς του ψηφοφόρους.
Το ουσιαστικό ζήτημα, βέβαια, παραμένει. Πώς θα συμβιβαστούν οι ανάγκες της στεγαστικής πολιτικής με τις ανησυχίες των τοπικών κοινωνιών;
Αυτό απαιτεί τεκμηριωμένες αποφάσεις. Οι εκλογικές ευαισθησίες διαθέτουν διαφορετικούς κανόνες.
Διότι μπορεί στη Φιλοθέη να διαφωνούν για το πόσους ορόφους θα επιτρέψουν, αλλά στη ΝΔ αρκετοί γνωρίζουν ήδη πολύ καλά πόσοι σταυροί απαιτούνται.
Η Κασιμάτη επιστρέφει και το ΠΑΣΟΚ ανοίγει το βιβλίο επισκεπτών
Στη Χαριλάου Τρικούπη ετοιμάζονται να υποδεχθούν τη Νίνα Κασιμάτη, η οποία έχει προγραμματισμένη συνάντηση με τον Νίκο Ανδρουλάκη σήμερα το μεσημέρι.
Η ανεξάρτητη βουλευτής επιστρέφει στον χώρο από τον οποίο είχε ξεκινήσει, ύστερα από μια μακρά διαδρομή στον ΣΥΡΙΖΑ. Η προσχώρησή της αναμένεται να αυξήσει την κοινοβουλευτική δύναμη του ΠΑΣΟΚ στους 37 βουλευτές.
Ωραία μέχρι εδώ.
Μόνο που ο κατάλογος των μεταγραφών φαίνεται να μεγαλώνει. Σε προχωρημένες συζητήσεις φέρεται να βρίσκεται και η Γιώτα Πούλου, ανοιχτή παραμένει η περίπτωση της Θεοδώρας Τζάκρη, ενώ ακούγεται ακόμη και το όνομα της ηθοποιού Γωγώς Μπρέμπου για πιθανή υποψηφιότητα στη Δυτική Αττική.
Οι άνθρωποι, ασφαλώς, δικαιούνται να αλλάζουν απόψεις και κόμματα. Παρατηρώ, ωστόσο, ότι η περίφημη αυτόνομη πορεία του ΠΑΣΟΚ αποκτά ολοένα περισσότερους επιβάτες που ξεκίνησαν από διαφορετικούς σταθμούς.
Η συνύπαρξή τους ενδέχεται να αποδειχθεί περισσότερο περίπλοκη από την ίδια τη μετακίνηση.
Πρόσωπα που μέχρι χθες βρίσκονταν σε αντίπαλα στρατόπεδα καλούνται τώρα να αναζητήσουν κοινή προγραμματική βάση και χώρο στα ίδια ψηφοδέλτια. Κι επειδή οι εκλόγιμες θέσεις δεν πολλαπλασιάζονται με την ευκολία που ανακοινώνονται οι νέες αφίξεις, φαντάζομαι ότι η αρμόδια επιτροπή θα έχει αρκετή δουλειά.
Η διεύρυνση, άλλωστε, ακούγεται θαυμάσια ως πολιτικό σύνθημα.
Μέχρι να έρθει η ώρα να αποφασιστεί ποιος θα μείνει εκτός.
Ψάχνουν αρχηγό απέναντι στον Τσίπρα και σκέφτηκαν τον Ράμμο
Στα αριστερά του Αλέξη Τσίπρα συνεχίζονται οι αναζητήσεις για ένα κοινό εκλογικό σχήμα, με τη συμμετοχή στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς.
Τίποτα ασυνήθιστο μέχρι εδώ. Η Αριστερά έχει μακρά παράδοση στις συζητήσεις περί συνεργασίας, ακόμη κι όταν οι συμμετέχοντες δυσκολεύονται να συμφωνήσουν στα στοιχειώδη.
Η καινούργια ιδέα αφορά τον Χρήστο Ράμμο, πρώην πρόεδρο της ΑΔΑΕ, του οποίου το όνομα ακούστηκε ως πιθανής προσωπικότητας που θα μπορούσε να ηγηθεί της προσπάθειας.
Υπάρχει, βέβαια, μια μικρή δυσκολία.
Ο ίδιος έχει αποκλείσει κατά το παρελθόν την ενεργό πολιτική του εμπλοκή.
Αλλά γιατί να αφήσουμε τις προθέσεις του ενδιαφερομένου να χαλάσουν μια ωραία συζήτηση;
Ο Πάνος Σκουρλέτης έχει υποστηρίξει την ιδέα κοινής εκλογικής λίστας με πρόσωπα εκτός των παραδοσιακών μηχανισμών. Η σκέψη έχει κάποια λογική, καθώς μια εξωκομματική προσωπικότητα θα μπορούσε θεωρητικά να διευκολύνει συνεννοήσεις ανάμεσα σε στελέχη με παλιές αντιπαραθέσεις.
Μόνο που η αναγνωρισιμότητα δεν υποκαθιστά την πολιτική συμφωνία.
Φτάνουμε, λοιπόν, στο αξιοθαύμαστο σημείο να αναζητούν τα κόμματα έναν αρχηγό χωρίς κομματικές εξαρτήσεις, προτού αποφασίσουν αν μπορούν να συνεργαστούν μεταξύ τους.
Αν συνεχίσουν με τον ίδιο ρυθμό, θα έχουν περισσότερο χρόνο να διαλέξουν πρόεδρο παρά να γράψουν πρόγραμμα.
Ο Μαραντζίδης διάλεξε πρόσωπα και τώρα ψάχνουν τον Ζαχαριάδη
Κλείνω με την Αμαλίας, όπου η πρώτη αποχώρηση στελέχους της ΕΛ.Α.Σ. έφερε στην επιφάνεια μια ευρύτερη εσωκομματική γκρίνια.
Η Χρυσή Γκαβανίδου, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου από τη Θεσσαλονίκη, ανακοίνωσε την αποχώρησή της με αιχμές για τη λειτουργία και την πολιτική κατεύθυνση του κόμματος.
Η υπόθεση άνοιξε ξανά τη συζήτηση για τις επιλογές του Νίκου Μαραντζίδη, στον οποίο, σύμφωνα με δημοσιευμένες πληροφορίες, ορισμένα στελέχη χρεώνουν εισηγήσεις για πρόσωπα του Εθνικού Συμβουλίου και του επικοινωνιακού επιτελείου που δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα.
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται και ο Νίκος Νυφούδης, αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου, του οποίου η τοποθέτηση αποδίδεται στον Μαραντζίδη.
Και εδώ αρχίζει το διασκεδαστικό μέρος.
Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που επένδυσε στην ανανέωση, φέρεται να αντιμετωπίζει δυσκολίες συντονισμού, περιορισμένη επαφή με τους δημοσιογράφους και προβλήματα στην προβολή των θέσεών του.
Διαθέτει, δηλαδή, οργανωμένη επικοινωνιακή ομάδα, αλλά στο εσωτερικό του αμφισβητείται το αποτέλεσμα της δουλειάς της.
Ποια λύση συζητείται;
Να αναλάβει ενισχυμένο ρόλο ο Κώστας Ζαχαριάδης, αξιοποιώντας την εμπειρία και τις γνωριμίες από την προηγούμενη κομματική του διαδρομή.
Βρίσκω την εξέλιξη απολαυστική. Το νέο εγχείρημα αναζήτησε διαφορετικά πρόσωπα και τώρα στρέφεται σε έναν παλιό γνώριμο για να αντιμετωπίσει τις δυσλειτουργίες.
Ο Ζαχαριάδης ασφαλώς γνωρίζει τη δουλειά. Απορώ, όμως, γιατί χρειάστηκε να φτάσουν μέχρι εδώ για να θυμηθούν ότι η δημόσια παρουσία ενός κόμματος απαιτεί περισσότερα από έναν κατάλογο ονομάτων και μερικές ανακοινώσεις.
Όσο για τον Μαραντζίδη, ανακαλύπτει μια βασική διαφορά ανάμεσα στην πολιτική ανάλυση και στην κομματική οργάνωση.
Στην πρώτη μπορείς να εξηγείς εκ των υστέρων γιατί μια απόφαση δεν απέδωσε. Στη δεύτερη πρέπει προηγουμένως να πείσεις ότι επέλεξες τους κατάλληλους ανθρώπους.
Κι όταν αρχίσουν να γκρινιάζουν οι σύντροφοι, δεν χρειάζεσαι δημοσκόπηση για να το καταλάβεις.