Το εθνικό μας σπορ, ο διχασμός

«Παιδί μου μην είσαι ή του ύψους ή του βάθους» μου έλεγε η μαμά μου όταν ήμουν μικρή. Τότε δεν πολύ καταλάβαινα, μεγαλώνοντας όμως και ειδικά τα τελευταία χρόνια έχω «πιάσει» το νόημα.

Το εθνικό μας σπορ, δεν είναι το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο, είναι ο διχασμός! Κάθε θέμα που «έρχεται» στη δημόσια συζήτηση το αποδεικνύει περίτρανα…

Την περασμένη εβδομάδα, διχαστήκαμε και σπεύσαμε να πάρουμε θέση υπέρ της μιας πλευράς ή της άλλης, ακόμα και σε ένα θέμα που δε χωρούσε το «εμείς και εσείς». Το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, δε χωρά πλευρές και σίγουρα όχι υποδείξεις για το πως θρηνεί ο κάθε ένας που έχασε τον άνθρωπό του ή το παιδί του. Κι όμως, ακόμα κι εκεί βιαστήκαμε να πάρουμε πλευρά και να σηκώσουμε το δάχτυλο στους μεν ή τους δε…

Από την άλλη, «πέσαμε» να «φάμε» τη Ματούλα Ζαμάνη που έβγαλε τη μπλούζα της σε μια συναυλία της και εκεί ξεκίνησε ένας ακόμη «πόλεμος» σε ΜΜΕ και social media… Πάλι καλά δεν ρώτησαν και γι΄αυτό τον Γιώργο Νταλάρα οι πρωινές εκπομπές.

Οι εκπομπές που αναβιώνουν ’90s και ’00s στιλ τηλεόρασης ασύστολα, κάτι που απολαμβάνουν οι τηλεθεατές τους όπως φαίνεται από τα νούμερα και την διαρκή ενίσχυσή τους…

Φυσικά, από το εθνικό μας σπορ δεν ξεφεύγει τίποτα που αφορά συλλογικά την κοινωνία μας, όπως για παράδειγμα η βία μεταξύ των ανηλίκων που έχει γίνει πιο φριχτή απ΄ότι ήταν ήδη. Ελπίζω να μη σας σοκάρω, ναι υπήρχε πάντα και θα συνεχίσει να υπάρχει.

Ακόμα και σε αυτό το θέμα, αντί να κινητοποιηθούμε συλλογικά για να στηρίξουμε τα εκατοντάδες θύματα και να βρούμε τι ευθύνεται πραγματικά γι΄αυτή την επιθετικότητα, προτιμούμε να μαλώνουμε και φυσικά… να διαλέγουμε πλευρές.

Θα αλλάξει ποτέ αυτή η νοοτροπία στο μέλλον άραγε; Κάποτε υπήρχαν τα «μπλε» και «πράσινα» καφενεία, μετά τα τηλεπαράθυρα, τώρα τα social media. Μετά τι;