Ο (ποδοσφαιρικός) κόσμος διψά για «καλτίλα»

Σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο γίνεται ολοένα και πιο… αποστειρωμένο, στηριζόμενο κυρίως στην εικόνα και τα χρήματα και λιγότερο στο συναίσθημα, ο κόσμος μοιάζει να αναζητά ξανά κάτι αυθεντικό. Κάτι που δεν θα είναι τέλειο, αλλά θα είναι αληθινό. Kαι ένα μεγάλο μέρος των φιλάθλων φαίνεται να το βρίσκει μέσα από την ποδοσφαιρική «καλτίλα», που προσφέρουν τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.

Είχα την χαρά και την τιμή για τρίτη σερί χρονιά να βρεθώ και να καλύψω τον τελικό κυπέλλου της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας (Ε.Π.Σ.Μ). Το γήπεδο μπορεί να μη το λες ερασιτεχνικού επιπέδου, μιας και όλοι οι τελικοί τα τελευταία χρόνια διεξάγονται στην Τούμπα, αλλά οι εικόνες που αποκομίζεις, σε «γεμίζουν» ποδόσφαιρο και ας μην έχει το καλύτερο θέαμα. Τετάρτη απόγευμα, σχεδόν 3.000 άνθρωποι όλων των ηλικιών και φύλων βρέθηκαν σε κοινή εξέδρα και παρακολούθησαν την γιορτή του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου της Θεσσαλονίκης, σε εικόνες που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες, αλλά θεωρούνται ξένες.

Και επειδή η «καλτίλα» δεν έχει φίλτρα και σκηνοθεσία, ακόμη και στην Τούμπα, ακόμη και στον τελικό κυπέλλου της ΕΠΣΜ, δεν λείπει. Αρχικά, μιλάμε για ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές, παράγοντες κλπ. Φίλαθλοι που υποστηρίζουν την ομάδα του χωριού-περιοχής τους και όχι κάποιον «μεγάλο» σύλλογο, που είναι γνωστός σε όλη τη χώρα. Ακόμη και ερασιτέχνες δημοσιογράφοι, που κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα στα ερασιτεχνικά και «ζουν από μέσα» το άθλημα που τόσο αγαπούν. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, αφήνουν την -κύρια- δουλειά τους για να πάνε στο ματς, να παίξουν ή να δουν 90 λεπτά και μετά να «μαζευτούν» στις καφετέριες και τα καφενεία και να πανηγυρίσουν ή να… πιουν τους καφέδες-ποτά-μπύρες της «παρηγοριάς».

Κάπου εκεί βρίσκεται όλη η ουσία του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου. Στο γεγονός πως τίποτα δεν είναι «στημένο» επικοινωνιακά. Δεν υπάρχουν υπερπαραγωγές, ούτε τεράστια συμβόλαια (ως επί το πλείστον). Το κάνεις κυρίως επειδή το αγαπάς. Επειδή αυτή η δίωρη «απόδραση» της εβδομάδας είναι τρόπος ζωής.

Το ερασιτεχνικό δεν πουλάει όνειρα εκατομμυρίων, αλλά προσφέρει αναμνήσεις. Απ’ τον πατέρα που θα πάρει το παιδί του πρώτη φορά στο γήπεδο της γειτονιάς, στον ποδοσφαιριστή που θα σκοράρει μπροστά στους φίλους του και θα το συζητά για χρόνια, στον παράγοντα που θα τρέχει μόνος του για δελτία, μετακινήσεις,  εμφανίσεις κλπ. και όχι για το κέρδος, αλλά γιατί «δεν γίνεται να αφήσει την ομάδα». Αυτή είναι η πραγματική «καλτίλα», που τόσο λείπει από το σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Και γι’ αυτό ο κόσμος διψά -ξανά- για τέτοιες εικόνες. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς μια μικρότερη εκδοχή του επαγγελματικού. Είναι η πιο αγνή μορφή του σε μια εποχή, που όλα μοιάζουν υπερβολικά οργανωμένα.

Οι 36 κυπελλούχοι της ΕΠΣΜ