«Στου παιδιού μου τη χαρά…»
"...έσφαξα ένα κόκορα έφαγε όλη η Σαμψούντα, χόρτασε κι Τραπεζούντα"
Μελίνα Καραπαναγιωτίδου 
Παρόλο που απουσίαζε το τελετουργικό της Εκκλησίας, αποδείχθηκε πολύ πιο σημαντική η παρουσία της οικογένειας, η δοκιμασμένη αγάπη του ζευγαριού και η χαρά των καλεσμένων ότι ο γάμος είναι υπόθεση ζωής, αγάπης και συνέχειας, γραμμένη όχι μόνο σε χαρτιά αλλά και στις καρδιές και στις μνήμες όσων συμμετέχουν…
Πήγα σε έναν γάμο όπου η υπόσχεση και η δέσμευση δόθηκαν πολιτικά, μέσα σε λίγα λεπτά και λίγες υπογραφές, του ζευγαριού και των μαρτύρων-κουμπάρων, μα το γλέντι κράτησε ατόφια την παλιά παραδοσιακή του μορφή. Έλειπε μόνο η Εκκλησία που κάποτε ένωνε ανθρώπους αφού πρώτα περνούσες από πολλές αχρείαστες πόρτες με τα ανάλογα… παράβολα. Έλειπε δηλαδή εκείνο το κομμάτι που με τον καιρό απομακρύνθηκε από τους πιστούς και έγινε κάτι μακρινό, περίπλοκο και ξένο. Όχι με την ευθύνη των πιστών…
Όλα τα υπόλοιπα όμως ήταν εκεί. Ο πατέρας και ο αδερφός που οδήγησαν τη νύφη στον γαμπρό, η μάνα που έτρεχε ανάμεσα σε συμπεθέρια και κουμπάρους προσπαθώντας να τους εξυπηρετήσει, οι θείες που γίνονταν με τη σειρά σοφέρ, βοηθοί διοργάνωσης, εμψυχωτές πίστας, σερβιτόροι κλπ. Και η συγκίνηση ήταν εκεί, αληθινή και ήσυχη, για δυο ανθρώπους που είχαν αρχίσει την κοινή τους ζωή χρόνια πριν και τώρα αποφάσισαν να την δηλώσουν ενυπόγραφα μπροστά σε όλους. Να δώσουν κοινές υποσχέσεις, να δεσμευτούν για αγάπη, στήριξη και νοιάξιμο. Οι χοροί ήταν οι ίδιοι, θρακιώτικοι, βλάχικοι, ποντιακοί, με τα βήματα που ξέρουν τα πόδια χωρίς να τα διδάξει κανείς. Τα χρήματα για τα παιδιά μάζευαν τα πεθερικά του γαμπρού και της νύφης, όχι καρφιτσωμένα στο πέτο όπως παλιά, αλλά δοσμένα με τον ίδιο τρόπο συνεισφοράς και ευχής. Η τούρτα ήταν πολυώροφη, οι μπουφέδες γεμάτοι να χορτάσουν ακόμη και απρόσκλητους και η χαρά διάχυτη στα πρόσωπα των φίλων της νύφης και του γαμπρού.
Αυτή η σύνδεση παραμένει δυνατή μέσα από οικογενειακές τελετουργίες. Στην ελληνική παράδοση, ο γάμος υπήρξε πάντα μια γιορτή της κοινότητας, όχι μόνο του ζευγαριού. Ευτυχώς ακόμη έτσι παραμένει. Από τα δε ομηρικά χρόνια, μέχρι τα βυζαντινά έθιμα και τις τοπικές παραδόσεις η μουσική και ο χορός λειτουργούν ως γέφυρα ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό. Οι βλάχικοι χοροί θυμίζουν την ποιμενική ζωή και την αντοχή των βουνίσιων πληθυσμών, ενώ τα ποντιακά βήματα που τα ξέρουμε καλά εμείς οι απόγονοι των Ποντίων, κουβαλούν τη μνήμη της αλησμόνητης πατρίδας, που τόσο ξεκάθαρα αποτυπώνεται σε “ρυτιδιασμένες” αφηγήσεις προπαππούδων και παππούδων. Και η συγκίνηση που διαπερνούσε την ατμόσφαιρα έβρισκε απήχηση σε ό,τι πιο ουσιαστικό μπορούμε ακόμη να χαιρόμαστε χωρίς ενοχές, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Μια στιγμή ιερή και κοινωνική ταυτόχρονα, όπου η δύναμη των δεσμών υπερισχύουν των τυπικοτήτων. Κι εδώ, παρόλο που απουσίαζε το τελετουργικό των πολυελαίων, αποδείχθηκε πολύ πιο σημαντική η οικογένεια, η φιλία και η δοκιμασμένη αγάπη του ζευγαριού για ένα μυστήριο ζωής και συνέχειας, γραμμένο όχι σε χαρτιά και σε ύμνους, αλλά στις καρδιές και στις μνήμες όσων συμμετέχουν…