Σε τι ακριβώς μας χρησιμεύουν οι live κηδείες;

Άλλη μια μέρα που είδαμε σε live μετάδοση την κηδεία μιας γυναίκας που δολοφονήθηκε, ακούγοντας ή διαβάζοντας κάθε λεπτομέρεια για το πως αντιδρούν οι συγγενείς της! Αλήθεια, σε τι ακριβώς μας χρησιμεύουν οι live κηδείες;

Συνηθίσαμε στη βιαιότητα, λέμε συχνά και ισχύει. Τα τελευταία χρόνια με την τεράστια συμβολή των social media και του διαδικτύου γενικότερα, ας μου επιτραπεί η έκφραση, έχουμε ξεφτιλίσει τα πάντα!

Ο κιτρινισμός των ΜΜΕ έχει περάσει σε άλλο επίπεδο! Αν κάποτε μας φαινόταν μια φορά περίεργο το εξώφυλλο με το άψυχο σώμα της Ζωής Γαρμανή, πλέον έχουν γίνει καθημερινότητα τέτοιες εικόνες και στιγμιότυπα.

Κάθε φορά που ένα έγκλημα γίνεται γνωστό, η ζωή των θυμάτων και των οικογενειών τους βγαίνει στα μανταλάκια, χωρίς κανέναν σεβασμό!

Αυτό συνέβη και στην κηδεία της Γεωργίας, της Ελισάβετ στο Ωραιόκαστρο, των θυμάτων των Τεμπών. Κοντινά πλάνα σε φέρετρα, φωτογραφίες με χαροκαμένες μάνες και βίντεο με αντιδράσεις.

Πριν λίγο καιρό, έπεσα σε ένα βίντεο από την κηδεία του «Ξανθού», του Γιάννη Ιωαννίδη, όπου η σύζυγός του, την ώρα που έφτασε στην εκκλησία, στράφηκε στους δημοσιογράφους και τους είπε με τρεμάμενη φωνή «αχ βρε παιδιά, είναι τόσο προσωπικές οι στιγμές»… και είχε απόλυτο δίκιο.

Ποιος μας έχει δώσει το δικαίωμα ως δημοσιογράφους; Τελικά φταίει ότι «αυτά θέλει ο κόσμος» όπως ισχυρίζονται κάποιοι ή φταίνε τα ΜΜΕ που αναπαράγουν αυτές τις εικόνες;

Είναι απάνθρωπο να στερείς από μια οικογένεια την ιδιωτικότητα της σε όλες τις στιγμές, αλλά λίγο περισσότερο σε αυτές…

Σε τι μας χρησιμεύει να υπάρχουν αυτά τα στιγμιότυπα, ειδικά όταν έχουν μείνει πίσω παιδιά, τα οποία για μια ζωή θα έχουν πρόσβαση σε αυτά; Είναι χρέος μας να τα προστατεύσουμε, έστω κι αν δε το κάναμε νωρίτερα…