Ψήφισε και τιμώρησε

Αρθρογραφεί στο TheOpinion ο Γιάννης Αργυριάδης, δικηγόρος και πολιτικός επιστήμονας. 

 

Την τελευταία 15ετία έχουν καταγραφεί 269 νεκροί, οι οποίοι έπεσαν θύματα των χρόνιων εθνικών παθογενειών μας. Συγκεκριμένα, το 2007 στις φωτιές που κάηκε όλη η χώρα σημειώθηκαν 84 νεκροί (οι περισσότεροι στη Πελοπόννησο), το 2017 στις πλημμύρες στη Μάνδρα 24 νεκροί, το 2018 στις φωτιές στο Μάτι 104 νεκροί και το έτος 2023 στη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη 57 νεκροί. Στα παραπάνω συμβάντα κυβερνόντα κόμματα ήταν η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι τα υπόλοιπα κόμματα είναι άμοιρα των ευθυνών τους!

Τελικά όμως, μόνο οι πολιτικοί μας έχουν ευθύνη για αυτούς τους νεκρούς και για αυτές τις χρόνιες παθογένειες, δηλαδή την έλλειψη πολιτικής πυροπροστασίας και αντιπλημμυρικών έργων, την έλλειψη ρυμοτομίας σε παραθαλάσσια μέρη και την έλλειψη μίας ασφαλούς δημόσιας συγκοινωνίας; Όχι, αν αναλογιστεί κάποιος ότι το Σεπτέμβριο του 2007 η πλειοψηφία των κατοίκων της Πελοποννήσου δεν τιμώρησε τη ΝΔ γι’αυτό που συνέβη. Αντιθέτως, με τη ψήφο της έδειξε να συμφωνεί με την «ασύμμετρη απειλή» και με τον «στρατηγό άνεμο» με τα οποία ήταν αντιμέτωπη η τότε κυβέρνηση της ΝΔ. Όχι, αν αναλογιστεί κάποιος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να συγκεντρώνει υψηλά εκλογικά ποσοστά σαν να μην συνέβησαν ποτέ οι τραγωδίες στη Μάνδρα και στο Μάτι. Όχι, αν αναλογιστεί κάποιος ότι ο μέχρι πρότινος υπουργός για τις δημόσιες συγκοινωνίες θα είναι υποψήφιος και οι πιθανότητες να εκλεγεί ξανά είναι πολλές.

Ένας από τους λόγους, για τους οποίους όλες αυτές οι χρόνιες παθογένειες συντηρούνται αντί να εξαλείφονται, είναι εξαιτίας της δικής μας ατιμωρησίας. Ποια είναι η πραγματική τιμωρία των πολιτικών; Να μην εκλεγούν ξανά. Ας ασκήσουμε επιτέλους κριτική στο κόμμα που υποστηρίζουμε και αν το πάθος μας γι’ αυτό, δεν μας επιτρέπει να ψηφίσουμε άλλο κόμμα, να αναλογιστούμε τουλάχιστον ποια πρόσωπα αξίζουν να βρίσκονται στη βουλή με το κόμμα που τόσο πολύ αγαπάμε. Οποιαδήποτε μορφή ρουσφετιού, είμαι πεπεισμένος ότι δεν θα σταματήσει ποτέ. Θεωρώ ότι είναι ένα βασικό συστατικό της ελληνικής πολιτικής και της πολιτικής εν γένει. Όμως είμαι σίγουρος, ότι αυτοί που δεν έχουν συμφέρον να ψηφίσουν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που έχουν. Να μην χάσουμε, ακόμη μία φορά την ευκαιρία, να αποδώσουμε ευθύνες με τη μη ψήφο μας. Αρκεί μόνο να μην σταυρώσουμε το λάθος πρόσωπο.

Η πλειοψηφία των πολιτικών μας πλέον έχει διαχωρίσει τη θέση της από την ηθική και την ευθιξία, έχοντας επιλέξει να πορευτεί, πολιτικά, χωρίς αυτές. Δεν χρειάζεται κατακραυγή. Χρειάζεται τιμωρία. Δεν αρκεί να τους στηλιτεύουμε και μετά να τους ψηφίζουμε. Ποιο είναι το νόημα αυτής της εκλογικής συμπεριφοράς; Δεν οδηγεί πουθενά. Μάλλον όχι, οδηγεί στους παραπάνω νεκρούς. Η ψήφος βάσει κομματικής πεποίθησης, χωρίς να έχει προηγηθεί ο απολογισμός των πεπραγμένων ενός κόμματος, αλλά και ενός προσώπου, είναι ένα ολέθριο λάθος με ολέθρια αποτελέσματα. Δεν χωράει πλέον καμία αμφισβήτηση. Η εκλογική διαδικασία είναι ένα νόμιμο και άμεσο μέσο τιμωρίας, χωρίς να περιμένουμε την τιμωρία και της δικαστικής εξουσίας.

Ιδανικά, όπως αναφέρει ο Andrew Heywood, συμμετέχοντας στη πολιτική ζωή, οι πολίτες διευρύνουν την αντίληψη τους, καλλιεργούν τις ευαισθησίες τους και πολλές φορές επιτυγχάνουν ένα υψηλότερο επίπεδο προσωπικής ανάπτυξης. Προς το παρόν στην Ελλάδα, κάτι τέτοιο είναι αδύνατον διότι οι κομματικές αγκυλώσεις αποτελούν ανυπέρβλητα εμπόδια.

Οι 269 νεκροί, λοιπόν, δεν αποτελούν καμία θυσία ανθρώπων για να εξαλειφθούν οι χρόνιες εθνικές παθογένειες μας αλλά, δυστυχώς, αποτελούν την καλύτερη τροφή για σκέψη για να επανεξετάσουμε τα κριτήρια μας για τις εκλογές. Ας εκμεταλλευτούμε, τουλάχιστον, τη δύναμη της ψήφου μας και να πράξουμε αναλόγως για να μην είμαστε το επόμενο θύμα του άσβεστου κομματικού πάθους.