Όταν η φιλοξενία συναντά την τέχνη

Αρθρογραφεί στο TheOpinion ο Κώστας Παρχαρίδης, Γκαλερίστας, Costas Parcharidis-Chalkos Art Gallery

Όταν η φιλοξενία συναντά την τέχνη
Unsplash

Όταν η φιλοξενία συναντά την τέχνη  Αρθρογραφεί στο TheOpinion ο Κώστας Παρχαρίδης, Γκαλερίστας, Costas Parcharidis-Chalkos Art Gallery

Το περασμένο Σαββατοκύριακο βρεθήκαμε με τη σύζυγό μου καλεσμένοι σε μια ιδιαίτερα επιμελημένη πολιτιστική δράση, σε ένα πολυτελές resort της Κρήτης. Στο πρώτο μέρος της βραδιάς, η οικογένεια των ιδιοκτητών παρουσίασε τρεις εικαστικούς καλλιτέχνες, έργα των οποίων εκτίθενται και κοσμούν χώρους του resort, ενώ ο διαπρεπής ιστορικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης μίλησε για το έργο τους αλλά και για την ευρύτερη αξία της τέχνης στη ζωή μας. Ακολούθησε μια υψηλού επιπέδου βραδιά όπερας, με δύο κορυφαίους λυρικούς τραγουδιστές.

Στην επιστροφή, μείναμε για ένα βράδυ σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, στους χώρους του οποίου συναντήσαμε έργα κορυφαίων Ελλήνων εικαστικών. Δύο διαφορετικές εμπειρίες, με έναν κοινό παρονομαστή: την πίστη ότι η τέχνη δεν αποτελεί διακοσμητική πολυτέλεια, αλλά ουσιαστικό κομμάτι της σύγχρονης φιλοξενίας.

Οι ξενοδόχοι μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της εικαστικής αγοράς. Με την αγορά έργων, τη δημιουργία συλλογών, τη φιλοξενία εκθέσεων και την παρουσίαση καλλιτεχνών, ανοίγουν ένα νέο πεδίο επικοινωνίας ανάμεσα στη δημιουργία και σε ένα κοινό που ίσως δεν περνά συχνά την πόρτα μιας γκαλερί.

Το όφελος, όμως, είναι αμφίδρομο. Ένα ξενοδοχείο με καλλιτεχνική ταυτότητα αποκτά χαρακτήρα, αφήγημα και μνήμη. Ξεφεύγει από την ομοιομορφία της πολυτέλειας και προσφέρει στον επισκέπτη κάτι βαθύτερο από μια άψογη διαμονή: μια αυθεντική πολιτιστική εμπειρία.

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με τεράστιο πολιτιστικό κεφάλαιο αλλά συχνά περιορισμένη προβολή της σύγχρονης δημιουργίας της, η σύνδεση του τουρισμού με την τέχνη μπορεί να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά. Οι ξενοδόχοι δεν είναι απλώς αγοραστές ή χορηγοί. Μπορούν να γίνουν πρεσβευτές του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού.

Και ίσως, τελικά, η πραγματική πολυτέλεια να είναι αυτή: να φεύγει ο επισκέπτης έχοντας γνωρίσει όχι μόνο έναν όμορφο τόπο, αλλά και κάτι από την ψυχή του.