Νιώθουμε δελφίνια στην τοποθεσία Θεσσαλονίκη… περιμένοντας το Μετρό

Δε πιστεύω να ζείτε σε καμιά τρύπα σαν… του Κούβελα και να μην έχετε μάθει ότι στις 30 Νοεμβρίου θα ξεκινήσει η λειτουργία του Μετρό Θεσσαλονίκης;

Κι όμως, απ΄ότι φαίνεται τούτη η χιλιοταλαιπωρημένη πόλη θα κινείται επιτέλους με Μετρό, αν πειστούν οι κάτοικοι της να το χρησιμοποιήσουν βεβαίως βεβαίως, σε τρεις εβδομάδες από σήμερα. Το Σάββατο 30 Νοεμβρίου, κοντεύει να μετατραπεί σε νέα αργία της πόλης, όσο πολλοί από εμάς νιώθουμε σαν δελφίνια σε σόου ζωολογικού κήπου…

Προσωπικά το Μετρό για μένα, ως κάτοικος Καλαμαριάς, συνεχίζει να μοιάζει με όνειρο, όσο διαβάζω και βλέπω ρεπορτάζ για το πόσο γ@μ@το θα είναι, ακούγοντας ερωτήσεις από παρουσιαστές για το «πότε θα γίνει το μεγάλο πάρτι σας» προς τον αρμόδιο υφυπουργό, ο οποίος απαντά με περίσσεια χαρά.

Είμαι γεννημένη το 1998, υπάρχουν δηλαδή σημεία της πόλης που μετά βίας θυμάμαι χωρίς λαμαρίνες. Όλη μου τη ζωή σχεδόν συζητάνε γύρω μου γι΄αυτο το έργο, με «κοροϊδεύουν» φίλοι και γνωστοί για τις καθυστερήσεις που το συνοδεύουν και τώρα νιώθω πραγματικά σαν ζώο σε ζωολογικό κήπο.

Αυτά τα καημένα ζωάκια που αναγκάζονται να κάνουν φιγούρες για να περνάνε καλά όσοι τα βλέπουν πίσω από ένα προστατευτικό τζάμι, κρίνοντας κιόλας την εκπαίδευση τους. Έτσι ακριβώς νιώθω! Και δεν είμαι η μόνη…

Μετά από πολλά πολλά χρόνια αναμονής, αναβολών, οικονομικής επιβάρυνσης ή ακόμα και καταστροφής, πρέπει να χαμογελάμε, να λέμε «ευχαριστώ» και να κάνουμε σα να μη συνέβη τίποτα τα προηγούμενα χρόνια… Κι αν πούμε το αντίθετο είμαστε μίζεροι… Ε λοιπόν, δεν είναι μιζέρια, είναι αγανάκτηση και μάλιστα δικαιολογημένη! Από μια Θεσσαλονικιά που νιώθει δελφίνι ζωολογικού κήπου στην πόλη της.