Η ζωή είναι πιο πολύτιμη από το χρήμα. Πώς να το κάνουμε;

Η υπόθεση του τραγικού θανάτου του 19χρονου Γιάννη σε Λουνα Παρκ στη Χαλκιδική ανοίγει πάλι την συζήτηση για την δημόσια διοίκηση στη χώρα.

Τι συμβαίνει στις τουριστικές επιχειρήσεις – και όχι μόνο – αυτής της χώρας; Ποιος ελέγχει; Πώς ελέγχει; Είναι ασφαλή τα παιχνίδια στα λουνα παρκ σε τουριστικές περιοχές; Σε αυτά που στήνονται για λίγους μήνες και λίγες εβδομάδες το καλοκαίρι.

Αυτά τα ερωτήματα προκύπτουν στην κοινή γνώμη από χθές όταν έγινε γνωστό ότι η σχετική επιχείρηση δεν είχε τελικά άδεια. Και μάλιστα η αστυνομία στα μέσα Ιουλίου πήγε και διαπίστωσε την έλλειψη άδειας. Αλλά δεν ήταν αρμόδια να σφραγίσει το λουνα παρκ. Ενημέρωσε τον δήμο να το κάνει. Και εκείνος πέρασε ένας μήνας για να ξεκινήσει τη διαδικασία επιβολής προστίμου. Επιβολής προστίμου, όχι να το σφραγίσει.

Αλλά τους πρόλαβε ο θάνατος του 19χρονου. Ο χειριστής το “πάτησε” λίγο παραπάνω (όπως είπε στους νεαρούς), το καρεκλάκι έσπασε και μια οικογένεια θρηνεί το παλικάρι της.

Γιατί σε αυτόν τον τόπο όταν η αστυνομία διαπιστώνει ότι ένα τέτοιο μέρος, που φιλοξενεί δεκάδες ζωές παιδιών κάθε βράδυ, δεν έχει άδεια ΔΕΝ το σφραγίζει. Αλλά ενημερώνει την δημοτική αρχή να το κάνει.

Και η δημοτική αρχή δεν κινητοποιείται άμεσα. Την ίδια μέρα. Την ίδια ώρα. Μιλάμε για ζωές παιδιών. Κρύβονται πίσω από την γραφειοκρατία, την αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων και την έλλειψη προσωπικού. Τα χρησιμοποιούν ως δικαιολογίες – καραμέλες και μένουν στις καρέκλες τους. Και πετάει το μπαλάκι ο ένας στον άλλον. Ο δήμος στο υπουργείο, το υπουργείο στο Δήμο και η αστυνομία βγάζει την δική της ουρά απ’ έξω.

Αυτή είναι η δημόσια διοίκηση. Δυστυχώς αυτοί είναι που την υπηρετούν. Και δεν υπονοούμε καμία πιθανότητα διαφθοράς – διαχρονική γάγγραινα της χώρας – όπου όσοι παρανομούν, λειτουργούν κανονικότατα όλο το καλοκαίρι και τον Σεπτέμβριο τους βάζουν ένα πρόστιμο για τα μάτια του κόσμου. Αλλά μέχρι τότε έχουν θησαυρίσει. Όπως συμβαίνει με την αισχροκέρδεια και τα κυβερνητικά πρόστιμα στις πολυεθνικές. Βγάζουν εκατομμύρια για να μπει το πρόστιμο που θα τους στερήσει (;) το ένα εξ’ αυτών.

Μιλάμε ξεκάθαρα για ένα σάπιο σύστημα διοίκησης. Που πλέον στοιχίζει ανθρώπινες ζωές. Στα Τέμπη, σε κατασκήνωση, σε λούνα παρκ.

Μια λύση θα ήταν να ενωθούν όλες οι υπηρεσίες σε ένα ψηφιακό gov. Όπου ο αστυνομικός την ώρα του ελέγχου με μια ενημέρωση στο σύστημα θα χτυπάει συναγερμός σε υπουργείο και δήμο ότι αυτή η επιχείρηση έχει αυτές τις παρατυπίες. Και άμεσα να σφραγίζεται μέχρι να ελεγχθεί από τον δήμο. Όχι το αντίθετο. Να λειτουργεί χωρίς άδεια μέχρι να ελεγχθεί από τον δήμο. Γιατί έτσι, μπορεί να χάσει ο επιχειρηματίας έσοδα αλλά δεν θα χαθούν ανθρώπινες ζωές. Και η ζωή είναι πιο πολύτιμη από το χρήμα. Πώς να το κάνουμε;