Η τέχνη στο τραπέζι των επενδυτών: Ευκαιρία ή κίνδυνος;

Η ίδρυση της International Chamber of Arts, με στόχο να φέρει κοντά καλλιτέχνες, πολιτιστικούς φορείς, δημιουργικούς επιχειρηματίες, επενδυτές και οργανισμούς από όλο το φάσμα της καλλιτεχνικής οικονομίας, ενισχύοντας την Οικονομία των Τεχνών ως βασικό πυλώνα βιώσιμης ανάπτυξης, δεν είναι μια απλή είδηση του χώρου. Είναι μια ένδειξη αλλαγής εποχής: η τέχνη διεκδικεί πλέον ρόλο μέσα στην πραγματική οικονομία.

Η πρωτοβουλία αυτή έχει και ένα ιδιαίτερο ελληνικό —και για εμάς, τοπικό— ενδιαφέρον: στην ηγεσία της βρίσκεται ο Μάνος Ιωαννίδης, ένας καλλιτέχνης εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος, που αναλαμβάνει την προεδρία σε ένα διεθνές σχήμα με σαφή οικονομικό προσανατολισμό.

Για χρόνια στην Ελλάδα, ειδικά στη Θεσσαλονίκη, η σχέση τέχνης και χρήματος ήταν και είναι αμήχανη. Η αγορά αντιμετωπιζόταν με καχυποψία και το κεφάλαιο ως κάτι «ξένο» και «εχθρικό». Το αποτέλεσμα; Μια σκηνή με ταλέντο, αλλά χωρίς δομές και προοπτική ανάπτυξης.

Αυτό αλλάζει.

Η συζήτηση πλέον δεν είναι αν η τέχνη πρέπει να συνδεθεί με το κεφάλαιο — αλλά με ποιους όρους θα γίνει αυτό. Γιατί χωρίς επενδυτική λογική, η τέχνη μένει στάσιμη. Και χωρίς κατανόηση της φύσης της, το κεφάλαιο γίνεται επιφανειακό.

Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο:

η τέχνη δεν μπορεί να λειτουργήσει με όρους ταχύτητας.

Δεν είναι startup. Δεν αποτιμάται σε τρίμηνα. Χρειάζεται χρόνο, βάθος και ανθρώπους που να καταλαβαίνουν τη διαδρομή — όχι μόνο την απόδοση.

Γι’ αυτό και το ζητούμενο δεν είναι περισσότερα χρήματα στην τέχνη. Είναι καλύτερα χρήματα. Με γνώση, με στρατηγική και με ενδιάμεσους που μπορούν να γεφυρώσουν τον καλλιτέχνη με την αγορά.

Αν αυτή η νέα διεθνής πρωτοβουλία κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση, μπορεί να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Αν όχι, θα προστεθεί στη λίστα των ωραίων ιδεών που δεν άφησαν αποτύπωμα.

Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο:

είμαστε έτοιμοι να παίξουμε σε αυτό το επίπεδο — ή θα μείνουμε ξανά απλοί παρατηρητές;