Η επόμενη ημέρα και η κεντροαριστερά

Αρθρογραφεί στο TheOpinion για την επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ και την Κεντροαριστερά ο Σπύρος Στατήρης, δικηγόρος και μέλος του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής. 

Δεν ξέρω αν όσοι ασχολούμαστε με τις εξελίξεις του κόμματος εντός του οποίου δραστηριοποιούμαστε, αλλά και με τη σοσιαλδημοκρατία/ κεντροαριστερά, λέμε σημαντικές κουβέντες, ή απλώς βαυκαλιζόμαστε, ότι όσα λέμε έχουν ενδιαφέρον και τα ακούει ο κόσμος.

Με αυτή την αίσθηση να διατρέχει σκέψεις και διαθέσεις, κατ’ αρχάς, το τι θα γίνει στην πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας την επόμενη ημέρα, μάλλον απασχολεί πιο πολύ και από όσο ακόμη εκτιμούσαν οι κάθε είδους επαγγελματίες της πολιτικής, καθώς αυτό που συνέβη στο ΠΑΣΟΚ το ίδιο βράδυ των εκλογών, φανερώνει ότι, έστω και με όρους ίντριγκας, η πολιτική στην Ελλάδα έχει ακόμη λάδι στο καντήλι.

Κάπως έτσι άλλωστε εξηγείται και όλη αυτή η πρεμούρα: θα αντέξει ο Νίκος Ανδρουλάκης; Θα συνεχίσει τον ανένδοτο εναντίον του ο Οδ. Κωνσταντινόπουλος; Είναι αρκετή η ασημένια πανοπλία του Παύλου Γερουλάνου ή χρειάζεται και ορκισμένους πεζικάριους να πέσουν στα χαρακώματα; Μήπως το “τώρα” του Χάρη Δούκα θα τον πάει πέρα από το Ρουβίκωνα της δημαρχίας Αθηνών, μέχρι τη Χαρ. Τρικούπη, ή ίσως και παραπέρα;

Όλοι αυτοί οι βυζαντινισμοί έχουν ενδιαφέρον τόσο, που τελικά η Σταματίνα Τσιμιτσιλή και η Σίσσυ Χρηστίδου αντιλήφθηκαν, ότι αυτή η πόρτα που άνοιξαν προς την κεντρική πολιτική σκηνή, μόνο μικρή δεν πρέπει να μείνει, και μόνο αδιάφορη δεν περνά αυτή η θεματολογία, προσαρμοσμένη, ασφαλώς, σε μια πιο λαϊκόποπ αισθητική, ώστε να κρατά σε εγρήγορση ακόμη και τους συστηματικά απέχοντες πολίτες.

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι αυτή τη στιγμή στη χώρα, με όρους καθημερινής χειροπιαστής αντιπολίτευσης, σε ζωντανό χρόνο δεν κουνιέται φύλλο.

Η Κυβέρνηση αποφασίζει, σχεδιάζει, εφαρμόζει (ή παραλείπει να εφαρμόσει) πολιτικές, υπηρετώντας ένα πλάνο που υπάρχει στο στενό επιτελείο του πρωθυπουργού Μητσοτάκη× και μετά το τέλος, και μετά το τίποτα.

Η όποια αντιπολίτευση αρθρώνεται από αδύναμους θύλακες – γιατί ούτε κέντρα είναι, μη γελιόμαστε – που δεν έχουν καμία διασύνδεση μεταξύ τους, ούτε διαφαίνεται στον ορίζοντα η εμφάνιση κάποιου, μέτριας έστω ισχύος, οργανωτικού δικτύου που θα συγκεντρώσει πολίτες, θα μετρήσει δυνάμεις, θα διαμορφώσει και θα εισφέρει στο δημόσιο διάλογο 2-3 άξονες, πολιτικούς και μαζί αξιακούς, οι οποίοι θα ορίσουν ένα πλαίσιο πολιτικής, και θα εμπνεύσουν τον κόσμο, ώστε, με ικανό τρόπο, να κινητοποιήσουν πιο δυναμικά κάποιο κομμάτι του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βιώνει ήδη την απόλυτη πολιτική ξηρασία. Η οργανωτική του ένδεια, ήρθε ως συνέχεια της ιδεολογικής του αποστράγγισης και αυτό που ζήσαμε στη διάρκεια της τελευταίας προεκλογικής περιόδου ήταν μια παρωδία πολιτικής.

Εδώ, κάπου να θυμίσω, ότι ο Στ. Κασσελάκης είναι η τελευταία πολιτική παρακαταθήκη που μας άφησε ο παλιός Αλ. Τσίπρας που μέσα από το όψιμα ιδρυθέν ινστιτούτο του προσπαθεί να επαναφεύρει εαυτόν και αλλήλους, μήπως και επανακάμψει ως ο εγγυητής της ενότητας του χώρου.

Ανδρέας Παπανδρέου με κάτι από Κωνσταντίνο Καραμανλή: η απόλυτη τριγωνοποίηση…

Στο δια ταύτα και στο παραπέρα. Το καλοκαίρι είναι ούτως ή άλλως θερμό. Οι εξελίξεις είναι δυναμικές, το τοπίο ρευστό και όποιος επιχειρεί να προεξοφλήσει και δήθεν να διαβάσει τα σημάδια, μάλλον δίνει γραμμή και στρέφει την προσοχή προς την κατεύθυνση που θέλει, παρά ακούει και μυρίζεται.

Πάντως, όσο μια γενναία μερίδα κόσμου δείχνει ενδιαφέρον – έστω και για όλους τους λάθος λόγους – για τα τεκταινόμενα, υπάρχει ελπίδα και ζωή σε όλο αυτό. Γιατί αλλιώς, αν η ιστορία της κεντροαριστεράς καταλήξει απλώς ένα ζήτημα μηχανισμών, τότε πολύ φοβάμαι, ότι το παιχνίδι χάθηκε μετά βεβαιότητας.