Γιατί στην πολιτική είναι τόσο δύσκολο να συμφωνήσουμε;

Αρθρογραφεί στο TheOpinion η δικηγόρος Μαρία Σαρηγιαννίδου

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική επικαιρότητα ή η κοινωνική πραγματικότητα γεννά έναν προβληματισμό μεγαλύτερο από το ίδιο το γεγονός που την προκαλεί. Ένα τέτοιο είναι, ας πούμε, η χρήση των social media από τους ανήλικους. Έχω διαβάσει το τελευταίο διάστημα πολλά γύρω από το θέμα και για να είμαι ειλικρινής, η συντριπτική πλειοψηφία τάσσεται υπέρ της απαγόρευσης της χρήσης τους από ανηλίκους.

Γι’ αυτό τον λόγο η είδηση της ψήφισης του νομοσχεδίου για τον περιορισμό της πρόσβασης των ανηλίκων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μόνο με την πλειοψηφία των βουλευτών της κυβέρνησης, με έκανε να αναρωτηθώ (για ακόμη μία φορά!)  γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να συγκλίνουμε σε ζητήματα που αφορούν το κοινό καλό.

Η προστασία των παιδιών από τους κινδύνους της ανεξέλεγκτης ψηφιακής έκθεσης δεν θα έπρεπε, τουλάχιστον ως επιδίωξη, να αποτελεί πεδίο ουσιαστικής συμφωνίας; Προφανώς, άλλο η συμφωνία επί της αρχής και άλλο η αποδοχή κάθε νομοθετικής πρωτοβουλίας. Οι περιορισμοί πρέπει να είναι αναλογικοί, εφαρμόσιμοι και αποτελεσματικοί. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων, η ευθύνη των πλατφορμών και ο ρόλος της οικογένειας είναι ζητήματα που απαιτούν σοβαρή συζήτηση. Και ασφαλώς, πριν αξιολογήσει κανείς τη στάση των κομμάτων, οφείλει να μελετήσει τις τοποθετήσεις και τις επιφυλάξεις τους. Ωστόσο, το ερώτημα μου παραμένει, γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να αναγνωρίσουμε έναν κοινό στόχο, όταν διαφωνούμε πολιτικά με αυτόν που τον διατυπώνει;

Έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε την πολιτική ως μια διαρκή αναμέτρηση, στην οποία κάθε συμφωνία κινδυνεύει να εκληφθεί ως υποχώρηση και κάθε συναίνεση ως παραχώρηση πολιτικού πλεονεκτήματος. Πραγματικά ώριμοι πολίτες (και πολιτικοί) θα είμαστε, όμως, όταν μπορέσουμε να συζητήσουμε, να συνθέσουμε και, όπου υπάρχει έδαφος, να συμφωνήσουμε, ακόμα κι όταν προερχόμαστε από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες. Η αντιπολίτευση δεν χάνει τον θεσμικό της ρόλο όταν αναγνωρίζει μια πρωτοβουλία προς την σωστή κατεύθυνση και αντίστοιχα η κυβέρνηση δεν αποδυναμώνεται όταν αποδέχεται βελτιωτικές προτάσεις.

Αν μη τι άλλο, η προστασία των παιδιών αξίζει μια συζήτηση που θα υπερβαίνει τα στενά όρια της κομματικής αντιπαράθεσης και του ποιος θα πιστωθεί μια πολιτική πρωτοβουλία. Ας εστιάσουμε για μία φορά, όχι στο ποιος την εισήγαγε, αλλά στο τι θα κερδίσει η κοινωνία από αυτήν. Δεν γίνεται, άλλωστε, να μην συμφωνούμε σε τίποτα..!