Έρως Θέρος: Νύχτες Αυγούστου στη Θεσσαλονίκη

Αρθογραφεί στο TheOpinion ο φωτορεπόρτερ Νώντας Στυλιανίδης

Έρως – θέρος

Ανάστατος φίλος τηλεφώνησε πρωί πρωί, η φωνή ακούστηκε βαριά, συρτή, ταλαίπωρη.

Μετά τα τυπικά εισαγωγικά, πέρασε στο κυρίως πιάτο.

“Έχω να κοιμηθώ νύχτες. δεν αντέχω πια. Ζεστή και αγρυπνία θα με τρελάνουν,”

και μου εξιστόρησε το δράμα που ζει.

Στον ωραίο και ήσυχο παράδρομο της Καλαμαριάς που ζει, ατυχώς στον πρώτο όροφο, βρίσκουν μεταμεσονύκτιο καταφύγιο διάφορα ζευγαράκια που η αυγουστιάκη ζεστή και αρκετά προηγηθέντα ποτά έχουν ανεβάσει το ερωτόμετρο στα ύψη.

Τίποτε το παράλογο και μεμπτό, γιατί αν δεν τώρα , πότε;

Το πρόβλημα είναι ότι ο έρωτας σήμερα δεν αρκείται σε ένα πάρκο, μια σκοτεινή γωνιά, ένα παγκάκι. Θέλει την άνεση του για να απλωθεί. Οπότε η στέγη της φωλίτσας των ερωτευμένων είναι το αυτοκίνητο, με τις σύγχρονες παροχές του. Αιρ κοντισιον και μουσική. Βασική προϋπόθεση να δουλεύει η μηχανή.

Κι έτσι, στης νύχτας την σιγαλιά, ο έρωτας και η συνοδεία του, θυσιάζουν στο βωμό της Αφροδίτης και οι ήχοι ως η κνισα της θυσίας αυτής φτάνουν στο διαμέρισμα του ταλαίπωρου φίλου.

Αυτός ο ακαθόριστος ήχος, ούτε δυνατός, ούτε χαμηλός, με απότομες έξαρσεις έντασης έτσι για το τέντωμα, που μπορεί να, σε τρελάνει. “Βγήκα στο μπαλκόνι και έβαλα φωνή , συνεπικουρούμενος από τον εναπομείναντα του τρίτου” λέει ο ταλαίπωρος, επί ματαίω φυσικά.

“Χτες το βράδυ , με τα σώβρακα κατέβηκα κάτω να ικετεύσω λίγη ησυχία, αλλά τα παράθυρα κλειστά και καμιά σημασία. Πριν εκληφθώ ως σάτυρος, επέστρεψα άπρακτος”

Ομολογεί ο παθών . “Τηλεφώνησα στην αστυνομία , δεν ήρθε κανείς “.

Φοβούμενος ότι θα προβεί σε μοιραίες πράξεις, υποσχέθηκα δημοσιοποίηση του δράματος, μπας και φιλοτιμηθεί κάποια αρχή και ανακουφίσει τον τάλανα. Ίδωμεν