ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΦΑΡΜΑΚΩΝ

Αρθογραφεί στο TheOpinion o Θόδωρος Σκυλακάκης, γενικός γραμματέας Πανελληνίου Συλλόγου Φαρμακαποθηκάριων ΝΠΔΔ. 

Τον τελευταίο καιρό, γίνεται πολύς θόρυβος γύρω από τις ελλείψεις φαρμάκων και τα μέτρα που ελήφθησαν ή πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση τους. Με μια γρήγορη ματιά στις εφημερίδες και τα δελτία ειδήσεων καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι για όλα φταίνε οι φαρμακαποθήκες που εξάγουν τα φάρμακα, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Είναι όμως έτσι;

Με λίγο ψάξιμο στα … άδυτα του φαρμάκου θα δει κανείς ότι προ μνημονίων σε κάθε 100€ που ξοδεύονταν στο φαρμακείο, η βιομηχανία έπαιρνε 61€, το φαρμακείο 25,2€, η φαρμακαποθήκη 7,8€ και το κράτος (ως ΦΠΑ) 6€ . Σήμερα, 12 χρόνια μετά, η κατανομή έχει αλλάξει. Σε κάθε 100€ η βιομηχανία εισπράττει 69,1€ (δηλαδή +13%), το φαρμακείο 20,3€ (δηλαδή -17%), η φαρμακαποθήκη 4,6€ (δηλαδή -42%) και το κράτος σταθερά 6€.

Επίσης θα δει κανείς, ότι οι νόμιμες εξαγωγές των φαρμακαποθηκών μειώθηκαν στο ίδιο διάστημα από 1,2 δις εύρω στα 400 εκατομμύρια ευρώ κατ’ έτος, την ίδια στιγμή που οι παράνομες εξαγωγές μέσω φαρμακείων εκτιμώνται από την Φαρμακοβιομηχανία (δεν υπάρχει σαφής αριθμός, ακριβώς επειδή είναι παράνομες!) από 250 έως 300 εκατομμύρια κατ’ έτος!

Τέλος, ψάχνοντας βαθύτερα, διαπιστώνει κανείς ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΟΦ , ενώ το σύνολο των συσκευασιών φαρμάκων που πωλούνται είναι περίπου σταθερό κατ’ έτος, ταυτόχρονα αυξάνονται σημαντικά οι συσκευασίες που παράγονται από Ελληνικές εταιρείες γενόσημων, πράγμα το οποίο σημαίνει προφανώς ότι μειώνονται ισόποσα οι συσκευασίες που εισάγονται στην Ελλάδα από τους πολυεθνικούς κολοσσούς (αφού το άθροισμα ελληνικών και εισαγόμενων παραμένει σταθερό).

Ένα εύλογο ερώτημα είναι λοιπόν, “γιατί τότε στοχοποιούνται οι Φαρμακαποθήκες και από ποιον; ”

Η απάντηση είναι δυστυχώς σκληρή, όπως σκληρή είναι πάντα κάθε απάντηση σε τέτοια ερωτήματα. Οι πολυεθνικές εταιρείες είναι παντοδύναμοι οργανισμοί, με τεράστια πολιτική επιρροή και με ανεξάντλητους διαθέσιμους πόρους σε αυτό που κομψά ονομάζεται “επικοινωνία”. Ταυτόχρονα, με την έλευση της πανδημίας, γίνανε προνομιακοί συνομιλητές όλων των κυβερνήσεων, καθώς εκλήθησαν να δώσουν επείγουσες και αναγκαίες λύσεις στο μεγαλύτερο μεταπολεμικό πρόβλημα της ανθρωπότητας.

Απ’ την άλλη μεριά, οι 11.000 φαρμακοποιοί συνιστούν μια πολύ ισχυρή συντεχνία, η οποία έχει καθημερινή επαφή με τον πολίτη, ενώ παράλληλα είναι μια δεξαμενή ψήφων που παραδοσιακά στηρίζει την κυβερνώσα παράταξη. Στη μέση αυτή των δύο συμπληγάδων βρίσκονται οι φαρμακαποθήκες, με σαφώς λιγότερη αίγλη και ισχύ από την βιομηχανία, ενώ ταυτόχρονα είναι  όλοι κι όλοι εκατό νοματαίοι, μικρό έως ασήμαντο εκλογικά νούμερο.

Τα συμπεράσματα είναι εύκολα νομίζω…

Το πρόβλημα για την κοινωνία παραμένει, γιατί ενώ το δάχτυλό (τα στοιχεία) δείχνει το δάσος (Σαφής και στοχευμένος υποεφοδιασμός από τη βιομηχανία- παράνομες εξαγωγές ) οι … πολιτικοί κοιτάζουν το…… δάχτυλο(ούτε καν το δένδρο!)  και λαμβάνουν μέτρα που δεν αποδίδουν, γιατί πολύ απλά είναι σε εντελώς λάθος κατεύθυνση, μέτρα που θυμίζουν Σοβιετική και όχι Ευρωπαϊκή δημοκρατία, με στοχοποίηση κλάδων , οριζόντιες και (πιθανώς) παράνομες απαγορεύσεις και αρνούνται πεισματικά να «ακουμπήσουν» τις πολυεθνικές εταιρείες ,καθώς και να θέσουν σε εφαρμογή το νόμο που λέει ΞΕΚΑΘΑΡΑ ότι ΟΛΑ τα φάρμακα χορηγούνται ΜΟΝΟ με ιατρική συνταγή, σταματώντας έτσι τις παράνομες εξαγωγές που γίνονται με τη μέθοδο της σκούπας (δηλαδή με μάζεμα μεγάλων ποσοτήτων από φαρμακεία )

Όπως έλεγε  κι ο αείμνηστος Γιάννης Καλαμίτσης :” το προτεκτοράτο δεν φεύγει απ΄ τον πάτο» και ούτε πρόκειται να φύγει με αυτές τις λογικές, συμπληρώνουμε εμείς !