Δημοκρατία

Μερικές σκόρπιες σκέψεις αλλά και υπενθυμίσεις, μήπως και καταφέρουμε να συνεννοηθούμε εν όψει τόσο εσωτερικών διεργασιών (βλέπε συνέδρια κομμάτων) όσο και εθνικών εκλογών που σιμά κοντά έρχονται.

Τα κόμματα δεν είναι τυχαίες ενώσεις προσώπων. Δεν είναι απλές παρέες κάποιων που διεκδικούν άτακτα την εξουσία, όταν γίνονται εκλογές. Τα κόμματα είναι φορείς εξουσίας· συστήνονται, δημιουργούνται για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Είναι, επίσης, γεγονός ότι τα κόμματα προβλέπονται και ιεροποιούνται στο Σύνταγμα -για το οποίο πολλή κουβέντα γίνεται και θα γίνεται πλέον λόγω της επικείμενης αναθεώρησης.

Είναι δεδομένο, λοιπόν, ότι για να κυβερνηθεί η χώρα, τα κόμματα, με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο που πλαισιώνει το Σύνταγμα, αλλά και προβλέπουν επιμέρους σχετικοί νόμοι, είναι θεσμικώς και απολύτως απαραίτητα.

Κόμμα θέλει να κάνει η Μαρία Καρυστιανού, κόμμα θέλει να κάνει και ο Αλέξης Τσίπρας

Το ζητούμενο είναι αν τα κόμματα αυτά θα κομίσουν κάτι διαφορετικό και θα ανταποκρίνονται σε αυτό το ελάχιστο που ορίζει το Σύνταγμα. Λέει, ας πούμε, το άρθρο 29: «η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος»· μάλιστα. Αυτός είναι ένα πήχης.

Από την άλλη, πάντως, τίθεται το εξής ενδιαφέρον ερώτημα, ιδίως στη σημερινή συγκυρία: Εμείς, ως πολίτες και εκλογικό σώμα, και ενώ με διάφορες αφορμές έχει ανοίξει αυτή η συζήτηση για την «ανάγκη» δημιουργίας νέων κομμάτων, πράγματι ψάχνουμε και ψαχνόμαστε ώστε να βρούμε κόμματα που εξυπηρετούν την ελεύθερη λειτουργία του πολιτεύματός μας;

Ή μας απασχολούν άλλα ζητήματα; Να τιμωρήσουμε τον Μητσοτάκη; Να βγάλουμε κάποιον που θα βάζει τις φωνές στη Βουλή; Να φορολογούμαστε προνομιακά; Να φοροδιαφεύγουμε συστηματικά; Να διαγραφούν τα χρέη μας; Να πάρουμε σύνταξη στα 40;

Τα παραπάνω δεν είναι άσχετα με τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ούτε απαραίτητα πηγαίνουν κόντρα σε αυτό. Άλλωστε να πούμε και το εξής.

Τα κόμματα υπάρχουν για να διαφέρουν και πρέπει να διαφέρουν και να διακρίνονται -στο πλαίσιο του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ανασαίνουν και δραστηριοποιούνται στη δημόσια σφαίρα για να μας εξηγούν πως, με ποιους τρόπους δικαιοσύνης και δημοκρατίας θα πετύχουν τους στόχους που θέτουν τα προγράμματά τους.

Κλείνω με την εξής χρήσιμη υπενθύμιση: όσο έχουμε κατά νου ότι το παιχνίδι είναι ομαδικό και ότι αυτή η ιστορία χρειάζεται “δύο”, δηλαδή και κόμματα και ψηφοφόρους, έχω την εντύπωση ότι θα προχωράμε με μια κάποια αίσθηση ευθύνης. Αντίθετα, όσο κρατάμε αποστάσεις και δηλώνουμε με όρους ελίτ αδιαφορίας, ότι «όλο αυτό απλά δεν με αφορά», τότε του …τρελού το πανηγύρι θα συνεχίζεται

Τα σέβη μου