Αλήθεια, σας κάνει ακόμα εντύπωση το «ξέρεις ποιος είμαι εγω;»;
Η φράση ακούγεται πιο συχνά κι από καλημέρα σε μέρη όπως τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τα καταστήματα, τα σούπερ μάρκετ. Γράφει η Βιβή Κοτσαπουϊκίδου
Βιβή Κοτσαπουϊκίδου 
«Τέτοιες συμπεριφορές δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές», είπε χθες ο πρωθυπουργός στην πρόεδρο της Δημοκρατίας, αναφερόμενος έμμεσα στον πρώην υπουργό του που χειροδίκησε για εμάς, διαφώνησε λεκτικά γι΄ αυτόν, εις βάρος ενός υπαλλήλου αεροδρομίου.
Αλήθεια, σας κάνει ακόμα εντύπωση το «ξέρεις ποιος είμαι εγω;»; Είναι η ερώτηση που κάνω σε όποιον μου αναφέρει το περιστατικό και έχουμε ήδη αναλύσει το ότι αν είναι να δέρνουμε όποιον διαφωνούμε, στο τέλος θα είμαστε ζούγκλα.
Σας κάνει εντύπωση μια στάση που έχουν πολλοί εκεί έξω; Είτε είναι υπουργοί, δήμαρχοι, αξιωματούχοι, διάσημοι, είτε όχι. Η φράση ακούγεται πιο συχνά κι από καλημέρα σε μέρη όπως τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τα καταστήματα, τα σούπερ μάρκετ, τις δημόσιες υπηρεσίας και πάει λέγοντας.
Αυτή τη συμπεριφορά τη συναντώ τόσο συχνά πια, που είμαι πεπεισμένη ότι το θράσος κάποιων ανθρώπων απέναντι σε εργαζόμενους κυρίως, γιατί ας μη γελιόμαστε το νταηλίκι «πάει σύννεφο» με το πρόσχημα «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο», ξεπερνά το ύψος τους.
Θα έλεγα ότι κάποιοι το έχουν στο DNA τους και κυρίως είναι ανασφαλείς τύποι που έχουν ανάγκη να υπογραμμίσουν το ποιοι είναι για να εκφοβίσουν κάποιον και να γίνει το δικό τους, με την ίδια επιμονή ενός μικρού παιδιού σε τάντρουμ!
Στο τέλος της ημέρας βέβαια, μάλλον δε θα καταλάβουμε ποτέ «ποιοι είναι αυτοί», ούτε γιατί επειδή «αυτοί είναι» (με φωνή Κουτσούμπα) πρέπει να στεκόμαστε σούζα, να τρώμε ξύλο ή μπούλινγκ.